هیچ نمایندهای از انجمن اسلامی دانشگاههای تهران و شریف در دیدار با معاون اول حضور نداشته است + روایت یک دانشجو
معاون ارتباطات دفتر محمدرضا عارف روز گذشته در توئیتر خود از جلسهی معاون اول با فعالین دانشجویی از انجمنهای اسلامی، بسیج دانشجویی و طیف عدالتخواه خبر داد.
به گزارش انصاف نیوز، این در حالیست که نمایندهای از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و دانشگاه شریف در این جلسه حضور نداشتهاند و این دو انجمن در واکنش به آن در توئیتر خود بصورت رسمی این موضوع را اعلام کردهاند.
انجمن اسلامی دانشگاه شریف در پاسخ به توییت خبر دیدار عارف با فعالان دانشجویی، نوشت: «آنچه از جلسۀ حاکمیتی با نمایندگان تشکلهای معلومالحال منتشر شدهاست، دروغ و تحریفی شنیع و فریبکارانه است».
در خبر یک خطی دفتر آقای عارف به جزئیات دربارهی انجمنهای اسلامی اشارهای نشده و مشخص نیست که چه طیفی از انجمنهای اسلامی، از کدام دانشگاه یا استان در این جلسه شرکت کرده است؟
روایت یک دانشجو از دیدار عارف با دانشجویان
میلاد پورقنبر، یکی از حاضرانِ دعوت شده به جلسه دیدار دانشجویان با معاون اول رئیس جمهور، در روایتی از این جلسه که به انصاف نیوز ارسال کرده است، نوشت:
روز شنبه، اول اسفندماه، به دعوت معاونت فرهنگی وزارت علوم جلسهای بین برخی از فعالین دانشجویی و دکتر عارف برگزار شد. جلسهای که بیش از آنکه به اصل مسئله و دغدغهی اکنونِ جامعه دانشجویی بپردازد، درگیر فرعیات شد.
به راستی در این نشست، تنها چیزی که مطرح نبود دغدغه واقعی جامعه دانشجویی بود؛ تا جایی که وقتی به عنوان نماینده دانشجویان سعی کردم از متن مطالبات بگویم، با بیمیلی از جانب معاون اول مواجه شدم و گویی در نگاه ایشان، بیانِ دردهای ریشهدارِ دانشجویان، تنها پارازیتی بود در نظمِ جلسهی تشریفاتیشان!
من در این جلسه صراحتاً از شکاف عمیق بیاعتمادی میان حاکمیت و دانشجویان گفتم.تأکید کردم که دانشجویان دیگر خریدار دفاعهای ویترینی و نمایشی از آزادی بیان نیستند؛ آنچه دانشجو امروز به آن نیاز دارد، دفاعی واقعی و عملی از حقِ گفتن است، نه تریبونهای فرمایشی برای پر کردن برنامهی صوری عاملانِ مسئول!
حقیقت اینکه، جلسه شنبه بیش از آنکه از جنس مطالبهگری باشد، تشکیل شده بود تا فقط بگویند «ما به دانشجو اهمیت میدهیم».
نزدیک به دو سال بود که خبری از دانشجو نبود، اما اکنون که دیگر کار از کار گذشته، تازه یاد دانشگاه کردهاید؟ به راستی برای اینکه بگویید صدای دانشجو باید شنیده شود، دیگر خیلی دیر شده است. دانشجو مدتهاست فهمیده هر وقت در بنبست گیر میکنید، میخواهید صدایش را بشنوید؛ آن هم نه از سر باور، بلکه از روی ناچاری و فقط جهت «دیده شدنِ» خودتان، نه «شنیده شدنِ» ما.
انتهای پیام
