نیازی به این همه دلواپسی نیست / پزشکیان
به گزارش انصاف نیوز، مسعود پزشکیان، نماینده تبریز در مجلس در یادداشتی که در روزنامه ی فرهیختگان به چاپ رسیده نوشت:
تفاهم لوزان، دستاورد بسیار بزرگی است. اینکه کشوری از منطقه خاورمیانه، طی چند ماه وزیران امور خارجه گروه ۱+۵ را برای مذاکره ساعتها دور هم جمع میکند و پس از این همه جلسه مشترک، مذاکره و گفتمان، با منطق خود کاری میکند که کشورهای اروپایی و آمریکا چارچوب حقوقی را درباره پرونده هستهای میپذیرند، کار بزرگی است.آنها پذیرفتند که جمهوری اسلامی ایران تاسیسات هستهای نطنز و فردو را داشته باشد و در حد نیازش غنیسازی انجام دهد و پژوهشهایش را ادامه دهد.
اوباما، رئیسجمهور آمریکا بعد از قرائت بیانیه سخنرانی کرد و گفت که به کنگره میگوید نتوانستیم با تحریمها ایران را شکست دهیم و سپس اعلام کرد که با کنگره و سنا صحبت میکند و همه تلاشش را به کار میگیرد که آنها این قطعنامه را بپذیرند تا با صلح و آرامش پیش رویم. از سوی دیگر، همین که اسرائیل و عربستان از این بیانیه سیاسی و مطبوعاتی ابراز ناراحتی و نگرانی میکنند، نشان میدهد که این تفاهمنامه، دستاورد بسیار بزرگ و مهمی است. روزهایی را بهخاطر داریم که افرادی که باعث میشدند ضد ایران قطعنامههای زیادی صادر شود و آن را کاغذپاره میدانستند، امروز همراه با رژیم اسرائیل از این تفاهمنامه اظهار ناراحتی میکنند.
زدن حرفهای بزرگ و غیرواقعی خیلی ساده است و اصلا اهمیتی ندارد. دلواپسان زمانی با اظهارات ناپخته و رفتار غلطشان کاری کردند که ضدجمهوری اسلامی قطعنامههای زیادی صادر شود، حالا توقع دارند که دولت یازدهم هم همان حرفهای نسنجیده و غیرمنطقی دولت قبل را تکرار کند، تا همچنان روند صدور قطعنامه و تحریمها ادامه داشته باشد. وقتی دولت دست آقایان دلواپس بود، نتوانستند مشکلی را حل کنند و باعث صدور این همه قطعنامه شدند حالا همین افراد از ظریف و تیم همراهش انتقاد میکنند که چرا همه تحریمها به یکباره برداشته نمیشود؟ همان تحریمهایی که آنها آن را «کاغذ پاره» میدانستند که «هیچ تاثیری» ندارد. اگر تاثیر نداشتند پس چرا حالا برای برداشتن آنها اینقدر بهانهگیری میکنند؟
موضوع مورد انتقاد دیگر تندروها وجود اختلاف در برخی موارد قرائتشده بیانیههای ظریف و موگرینی است که در پاسخ باید گفت وقتی توافقنامه مکتوب شود، همه زوایای آن روشن میشود و نیازی به این همه نگرانی و دلواپسی نیست. ناراحتی و عصبانیت اسرائیل و عربستان از این تفاهمنامه سیاسی و بیانیه مطبوعاتی را میتوان دلیل محکمی بر مثبت بودن آن و اینکه به نفع جمهوری اسلامی ایران است، دانست؛ چراکه در تحلیلهای کشورهای عربی، دلیل این نگرانیها اینطور بیان میشود که چون ایران قدرت نظامی و سیاسی منطقه است، اگر این توافق به نتیجه برسد، از نظر اقتصادی هم وضعش تغییر میکند و به قدرت اقتصادی منطقه تبدیل میشود. اگر این تحلیل کشورهای عربی منطقه درست باشد، که قطعا درست است، پس چرا برخی گروههای داخلی از این موضوع نگران و دلواپس هستند؟
دلیل ناراحتی و عصبانیت حامیان دولت قبل و منتقدان دولت یازدهم آشکار شدن سیاستهای غلط دولت احمدینژاد است. آنها هشت سال با سیاستهای غلط خود کشور را به قهقرا بردند و باعث شدند این همه قطعنامه و تحریم ضد ایران صادر شود و حالا نگرانند اگر این توافق انجام شود و تحریمها برداشته شود، مردم بیش از پیش متوجه شوند که دلیل این همه عقبماندگی عملکرد بد آنها بوده است. دلواپسان دلواپساند چون کاری را که آنها نتوانستند انجام دهند، این دولت انجام داده است و همین موضوع باعث ناراحتی و نگرانی آنها شده است.
چرا تبعیض در دلواپسیها؟
همچنین در یادداشت دیگری که از پزشکیان در روزنامه ی آرمان به چاپ رسیده آمده است:
اگر براساس قانون لازم باشد هرگونه توافق به تصویب مجلس برسد خلاف آن نمیتوان ادعایی داشت اما بیانیه لوزان نیازی به تایید یا تصویب مجلس ندارد و آنچه دولت به صورت داوطلبانه نیز آن را پذیرفته و موقتا نیز در گذشته اجرا کرده است، نیاز به اجازه و تایید مجلس ندارد ولی اگر قرار باشد این قانون به صورت دائمی اجراشود، یقینا باید به تصویب مجلس برسد و چون سیاست خارجی با هماهنگی مقام معظم رهبری صورت میگیرد و مجلس دراین اموری توان کارشناسی ندارد. در مورد بیانیه لوزان نیز باید اذعان داشت این بیانیه یک دستاورد بزرگ است. تعجب دارد که عدهای با بیانیه لوزان مخالفت میکنند؛ یک روز اعلام میکردند که قطعنامهها کاغذ پارهای بیش نیستند حال میگویند دستاوردهای ما از بیانیه کم است! مگر این عزیزان نگفتند قطعنامه، کاغذ پاره است حال چرا ناراحتند؟! مذاکرهکنندگان میخواهند مسائل به وجود آمده همان کاغذپارهها را به این شکل از میان ببرند پس چرا ناراحتند؟ بعد از بیانیه لوزان کنگره آمریکا و نتانیاهو اعلام کردند که ناراحت هستند و در داخل هم یک عده ناراحتند. سوال این است که آیا جنگطلبی به نفع ماست یا آرامش و صلح نیاز امروز کشور باید باشد. در مذاکرات نیازهای واقعی خود را خواهیم گرفت و این روش مناسب است یا اینکه حرفهایی زده شود و دعوا در پس آن باشد؟ ایران خواستار دستیابی به سلاح هستهای نیست پس چرا فضایی درست شود که دنیا بگوید ایران به دنبال سلاح هستهای است! آن زمان که سیاستهای نادرست برخی در کشور باعث شد همه دنیا علیه ما متحد شوند و شورای امنیت پنج قطعنامه علیه ایران صادر کرد. دلواپسان کنونی چرا در آن زمان ناراحت نبودند که آن همه قطعنامه علیه ایران به تصویب میرسید؟ بعد هم میگفتند که این قطعنامهها کاغذپاره است. امروز شاهدیم همان کاغذپارهها چه فشارها که بر اقتصاد کشور وارد نکرد. در صورت توافق، باید در انتظار آرامش بود اما مشخص نیست چرا عدهای ناراحت هستند که ایران از حق و حقوق خود نمیگذرد؟! مگر تیم و وزارتخانهای از حقوق و حقوق ملت گذشته است که دلواپسان میگویند از حق و حقوقمان نمیگذریم؟! آن زمانی که تحریمهای ظالمانه علیه کشور صادر میشد دلواپسان چرا ساکت نشستند؟
انتهای پیام
