تحلیل امیر محبیان درباره ی کاندیداتوری سیدحسن
امیر محبیان، سردبیر سابق روزنامه ی اصولگرای رسالت و مدیرعامل خبرگزاری آریا، در یادداشتی با عنوان «بایدها و نبایدهای کاندیداتوری سید حسن خمینی» در این خبرگزاری نوشت:
پس از کاندیداتوری سید حسن خمینی در انتخابات خبرگان و به ویژه پس از عدم احراز صلاحیت ایشان شاهد بحث های زیادی بودیم که انرژی زیادی را از جامعه (موافقان و مخالفان) گرفت. چرا چنین اتفاقی رخ داد و اشتباهات جناب سید حسن در ورود به این مسئله چه بود؟
ابتدا سه مقدمه تحلیلی:
۱. در روانشناسی روشن شده است که تصمیم گیرندگان معمولا احساسی تصمیم می گیرند و عقلانی آن را توجیه می کنند.
۲.عمدتا افراد از حواشی یک مسئله در تصمیم گیری در مورد آن مسئله هم متاثر می شوند.
۳. در عرف اجتماعی که بر تصمیم گیرندگان هم ساری و جاری است؛برداشت فرد از واقعیت معمولا قدرتی بیش از خود واقعیت دارد.
اینها بعضی از قواعد مدیریت برداشت است که جناب سید حسن از آنها متاسفانه علیه خود بهره برداری کرد.
بر این باورم اشتباهاتی که جناب سید حسن در این راستا انجام داد؛ عبارتند از:
۱. ورود ژورنالیستی :
در مبحثی چون خبرگان ورود ژورنالیستی آنهم از مسیر رسانه های اصلاح طلب و حامی جناب هاشمی عملا در مواضع سیاسی ، آقای سید حسن را کاملا هم موضع آقای هاشمی قرار داد.
۲. بازی درون سناریوی آقای هاشمی:
وقتی آقای هاشمی سناریوی خود را حول محور سید حسن طراحی کرد و سید حسن هم درون این بازی قرار گرفت؛ طبعا نمی تواند نسبت به ذهنیت پدید آمده معارضان خود اعتراضی داشته باشد؛ زیرا آقای هاشمی و رسانه های هوادار او اینگونه القا کردند که سید حسن نه به عنوان کاندیدا بلکه به عنوان رهبر بالقوه کشور در آینده وارد صحنه شده است. اطلاق عباراتی مبالغه آمیز از سوی جناب هاشمی نظیر “آیت الله “یا “علامه ” واکنش منفی را در جامعه حوزوی ایجاد کرد.
۳. قرار گرفتن در سمت اصلاحات جناح بندی ها:
ورود از سوی اصلاحات به صحنه انتخابات طبعا سید حسن را در برابر موضع سنتی محافظه کار شورای نگهبان قرار می دهد. ضمن آنکه جنبه سیاسی ورود وی را بر جنبه علمی غلبه داد.
۴. بهره گیری خام از عنوان خمینی:
هاشمی در سناریوی خود روی بازگشت خمینی ها سرمایه گذاری کرده بود و کوشیده بود القا کند که:
الف: قدرت باید به خمینی ها بازگردد.
ب: سید حسن، “خمینی جوان” است که قوه جذب جوان ها را هم دارد.
ج: مسیر موجود از مسیر امام خمینی (ره) فاصله گرفته است.
روشن است که این القائات در بخشی مهم از جامعه که شورای نگهبان هم با آنها همسویی دارد؛ واکنش ایجاد می کند.
بنا براین سید حسن علیرغم ظرفیت ها و توانایی هایش در فضایی که توسط جناب هاشمی سامان داده شده بود؛ وارد صحنه شد؛ فضایی که قضاوت شورای نگهبان در باب آن روشن بود. به عبارت واضح ، سید حسن از سمت بازنده وارد صحنه سیاست شد و در این میان من جناب ایشان را بیش از دیگران مقصر می دانم؛ زیرا یک سیاستمدار مسلط، خود، بازی خود و نیز ذهنیت مخاطبان را سامان می دهد و بازیگر سناریوی دیگران نمی شود؛ از اینرو معتقدم اگر سید حسن مایل بود که در انتخابات خبرگان نتیجه بگیرد:
۱. مستقل و با برند خود و نه دیگران وارد می شد.
۲. جناحی وارد صحنه سساست نمی شد.
۳. از طریق “علمایی” با شورای نگهبان ارتباط می گرفت و نه آن که با عناوین اعطا شده از سوی روزنامه های اصلاح طلب نظیر علامه و آیت الله سطح توقع شورای نگهبان را بالا ببرد؛ روشن تر اگر بگوییم: از موضع تواضع وارد ارتباط با جامعه و شورای نگهبان می شد.
۳. عجله ای برای حضور نمی کرد و منتظر دعوت می شد نه آن که احساس شود مشتاق حضور است.
۴.حتما و حتما در برابر مبالغه ها موضع اتخاذ می کرد؛ اعتبار امام آن بود که علیرغم قدرت کامل صراحتا اعلام می کردند که به من خدمتگزار بگویند بهتر است تا رهبر بگویند.
۵. در پایان ایشان باید از مسیر امام حرکت کند. در مسیر امام تهذیب بر هر چیز اولویت دارد زیرا قدرت بدون تهذیب فقط آتشی را شعله ور می کند که اولین قربانی آن صاحب قدرت است.
انتهای پیام
