جامعه پزشکی نگران است | اخبار و شــایعات دستگیری پزشکان

بابک زمانی در روزنامه شرق نوشت: جامعــه پزشــکی ایــران به عنوان یک تــن واحد در جریــان وقایع اجتماعی اخیر به شدت احســاس نگرانی می کند. اضطراب و هراسی که به دالیــل مختلف در رگ جامعه جریان دارد، در جامعه پزشــکی ابعادی وســیع تر می یابد. این گســترش به این دلیل واضح و آشــکار است که جامعه پزشــکی خود را مسئول حفاظت مردم، مجروحان و آســیب دیدگان می داند و به حفاظت از خــود و همکارانش هم از این زاویه می نگرد. یک پزشک برای همه اینها سوگند خورده و سال هاست که با وجود نامالیمات فراوان به این کار مشغول است. هرگز نمی توان رعایت نشــدن حریم مراکز درمانی، برخورد با جامعه پزشــکی و نبود احســاس امنیت بیماران و مصدومــان در مراجعه به مراکز درمانی را به طور مطلق انکار کرد، اما دالیل اضطراب و هراس جامعه پزشــکی و پزشکان بســیار فراتر از اینهاست. این روند به صورت رفتاری شرطی و اجتنابی درآمده اســت و تنگنایی وانفســا در بین دو نگاه یک سویه و افراطی پدید آمده که بر «کدورت اوضاع» و «پانیک عمومی» می افزاید. از یک ســو «صداوســیما» و از یک سو «ایران اینترنشــنال». درحالی که حداقل ارتباط ســاده بین افــراد تا همین اواخر به شــدت محدود بود و کســی نمی توانســت از طریق فضای مجازی با دوستان و همکاران خود هم ارتباط داشــته باشــد و از آنچه در مراکز ایشان می گذرد، خبر بگیرد، تنها با فشــار یک دکمه کانال های متعــدد بی روح و یکنواخت رسانه ملی و کانال های ماهواره ای خارج از کشور به راحتی در دسترس بودند. با محتوا و صحبت هایی ۱۸۰ درجه متفاوت اما با روشی یکسان روح را می ســاییدند. نهایتا در انبوهی از اخبار گوناگون نوعی بی خبری موج می زد که به شــکل «تنگنا هراسی اجتماعی» درآمده بود. جامعه پزشــکی از ایفــای وظایف اجتماعی اش که بســیار فراتــر از به انتظار بیمار نشستن اســت، بازماند. پزشکان در چنین بحرانی وظیفه داشتند در قالــب تیم هــای داوطلب در کف خیابان به یــاری خیل مصدومان بپردازند. پزشکان در کنار حداقل چند هزار کشته -که عدد بسیار باالیی را شــامل می شوند- قرار گرفتند. مصدومانی از هر طرف و با هر عقیدهسیاسی که قطعا یافتن و انتقال هرچه سریع تر ایشان باعث درمان هایی مؤثرتر شده و از آمار مرگ ومیر می کاست.
در زمــان جنگ عراق بــا ایران، ما در قالب شــبکه ای منســجم و داوطلب تــا خط مقدم جبهه حضور دائمی داشــتیم، بیمارســتان ها و اتــاق عمل های صحرایی درســت کردیم و تحت هدایت اســتادان بزرگــی ماننــد دکتر «ایــرج فاضــل» از به روزترین روش هــای درمانمجروحان ســود می بردیم. گاه احســاس می کردیم تنهــا حضورمان بــدون آنکــه کار چندانــی از دســت مان برآیــد، روحیــه رزمنــدگان را تقویــت می کنــد. ایــن منطــق را می پذیرفتیــم کــه می ماندیــم
و شهید هم می شدیم.
اخبار و شــایعات دستگیری پزشکان به خاطر درمان و نبود احساس امنیت مصدومان در مراجعه به مراکز درمانی براساس اخباری که میزان راستی آن را نمی توان به راحتی سنجید، منجر به درخواست حفظ حریم درمان از طرف جامعه پزشــکی می شــود. این با آنچه باید درخواســت جامعه پزشــکی باشــد، فاصلــه دارد. انجمن ها، ســازمان ها و مجامع
پزشــکی نه تنها باید خواســتار حفظ حریم محیط ها و کادرهای درمانی بشــوند، بلکه باید خواســتار آزادی و اســتقالل عمل نهادهای مستقل پزشکی برای ســازمان دهی انتقال و درمان مصدومان حوادث خیابانی باشند و در تشکیل چنین ساختاری بکوشند؛ چیزی شبیه «پزشکان بدون مرز» اما در مقیاس ملی. وظیفه ســازمان نظام پزشکی و رئیس آن هم
تنها صدور بیانیه با درجات بیشــتری از تندی و انتقاد نیست، بلکه تالش برای تأسیس سیستمی است که برشمردم و سال ها پیش از طریق همین سازمان برای درمان مجروحان جنگ کار می کرد و تجربه اندوخت. تردید نباید کرد که تبدیل ناگهانی یک وضعیت به شــدت بحرانی و دردناک به یک وضعیت ایدئال و آرام، آن طور که روشنایی صبح از دل تاریکی شب بیرون می آید، توهمی بیش نیست. پزشکان به عنوان یکی از عمل گراترین اقشــار مردم برای مقابله با چنین رویدادهایی خواستار روشــنایی بیشتر، تضمین آزادی پزشــکان در درمان مردم و فراتر از آن تشــکیل تیم ها و تجهیزات امن برای درمــان و انتقال بیماران از همان اولین ساعات هستند.