حمید ابوطالبی، مشاور پیشین حسن روحانی و تحلیلگر مسائل بینالملل در صفحهی توییتر خود نوشت:
نطق تحلیف رییس دولت جدید نشان داد که سیاست خارجی دولت آتی با الگوگیری از سیاستِ انقلابی دورهی اول دولت مهرورز و سیاستِ بیبرنامهی دورهی دوم دولت اعتدال، جایی در میانهی آنها ایستاده؛ و تصویر لازم برای نمایاندن یک سیاستِ خارجی روشن، منسجم، و کاربردی را ارائه نمیدهد.
بااینحال، وفق عبارات همین نطق میتوان پنداشت که سیاست خارجی دولت آتی حداقل از پنج محور تشکیل میگردد:
۱- سیاست خارجیِ قدرت محور: با بیان اینکه «قدرت ایران، امنیتساز است»؛ و بدین معنا که شکلگیری هرگونه امنیت، صلح، و تفاهم منطقهای در چهارچوب قدرت و مبتنی بر آن میباشد.
۲- سیطره ایدهآلهای کلی: با بیان«جهان درحال دگرگونی است و تامین منافع ملتها منوط به درک جهان جدید وتعامل راهبردی با قدرتهای نوظهور است، و سیاست خارجی موفق سیاست خارجی متوازن خواهد بود»؛ در حالیکه عینیسازی آن در سیاست ایران با توجه به تحریم و سیاستهای غرب، کاملا ناروشن است.
۳- نمای انقلابیِ منطقهای: با بیان اینکه «دیپلماسی باید ارتباط ملتهای منطقه را بیشتر واشتراکات آنها را در حوزه اقتصاد، فرهنگ، علم و ورزش تقویت نماید»؛ درحالیکه نقش دیپلماسی، ایجاد تفاهم سیاسی با دولتها برای نیل به تعامل باملتها بوده وبدون آن، انحصار این تعامل به ملتها ممکن نیست.
۴- تغییر ادبیات دیپلماتیک: با بیاعتنایی به مذاکره و تعامل درصورتبندیهای جهانی، و با بازگشت به صورتبندیهای انقلابی دوره مهرورزی؛ با بهرهگیری از عباراتی چون«تعامل هوشمند!»، «عزت واعتلای کشورهای همسایه»، «حقوق قانونی»، «حق توسعه» و…
۵- بیبرنامگی برای حل بزرگترین معضل کشور، یعنی تحریمها: با بیان این جمله که «تحریمهاعلیه ملت ایران باید لغوگردد» و یا «از هرطرح دیپلماتیک که این هدف را محقق کند، حمایت خواهیم کرد»؛ بدون ذکر آنکه طرح ما برای لغو تحریمها چیست؟ و آیا کسی غیر از این دولت باید طرحی را ارائه دهد؟
سرانجام اینکه ایران و آمریکا درگیر بحرانی پیچیدهاند: بحران فقدان راهکار تعاملی جز مسابقهی افزایش توان هستهای، درمقابل افزایش تحریمها؛ که درهردوره اوج میگیرد، پس ازمدتی متعادل شده، و دوباره به اوج میرود.
بحرانی که طرفین بایدبرای خروج از آن، راهی به سمت ثبات استراتژیک بیابند.
انتهای پیام
