جهان صنعت نوشت: یکم- آیا شهروندان ونزوئلا یکشبه یا یکساله در گرداب بدبختی افتادند؟ پاسخ منفی است؟ سیاستهای بنیانبرانداز و توهمی هوگو چاوز و جانشینش ذرهذره خون اقتصاد کشورشان را ریخته و شهروندان را با بیخونی روبهرو کردند و آنها را گام به گام به سوی بدبختی و بیچارگی کشاندند.
دوم- نشانههای بدبختی شهروندان ونزوئلایی کدام بودند؟ از نشانههای بیچارگی مردم این بود که نخست تورم دورقمی و در سطوح بالا تثبیت شد. در سالهای اولیه دولت این کشور دستمزدها را افزایش میداد و از ذخایر باقی مانده از ارزهای بادآورده تلاش کرد دخل و خرج خانوادهها را به تعادل برساند، اما دیگر زورش نرسید و مردم از میزان مصرف خود کاستند و سپس به دیگر کشورها مهاجرت کردند.
سوم- در سالهای بعد با فرستاده شدن زیرساختها مثل تامین برق و گاز و نیازهای دستگاههای سرمایشی و گرمایشی از ساعت کار ادارههای دولتی کاسته شد و این کاری است که به نظر میرسد در ایران اجرا خواهد شد. بر اساس بخشنامه سازمان اداری و استخدامی کشور دستگاههای اجرایی باید ساعت کار خدمت حضوری تمامی کارکنان خود را ساعت ۱۳ قرار دهند.
انتهای پیام
