کامبیز نوروزی، حقوقدان و روزنامهنگار، در یادداشتی تلگرامی با عنوان «مجازات تکمیلی یا انتقام تکمیلی؟» در نقد حکم صادر شده برای سعید روستایی نوشت:
در حکمی که علیه سعید روستایی منتشر شده است، قطع نظر از اینکه عنوان اتهامی چقدر قابل نقد و ایراد است، قطعنظر از اینکه حکم زندان برای یک کارگردان بخاطر نمایش فیلمش در یک جشنواره وهن سینما یا موجب وهن امر قضاست و …. آنچه چشمگیر است. چیزی است که به عنوان مجازات تکمیلی حکم شده است که عبارتند از:
۱. خودداری از فعالیتهای مرتبط با جرم ارتکابی یا استفاده از وسائل موثر در آن در ایام تعلیق ۲. خودداری از ارتباط و معاشرت با اشخاص فعال در عرصه فیلمسازی در ایام تعلیق ۳. گذراندن دوره فیلمسازی با حفظ منافع ملی و اخلاقی در دانشکده صدا و سیما قم به میزان ۲۴ ساعت در ایام تعلیق شده است.
در ماههای اخیر نهاد کیفری مجازات تکمیلی با تفسیرهای بسیار نادرست به وسیلهای برای انتفامجویی از فعالان فرهنگی و مدنی و روزنامهنگاران تبدیل شده است.
این مجازاتها که به بهانه تکمیل مجازات اصلی به کسی که کارگردان جوان و با استعداد سینمای ایران است نه تنها در بین همصنفهای او یا اهل رسانه و فعالان مدنی و مردم مقبولیتی نمییابد بلکه مورد داوری منفی واقع میشود. هدف مجازاتها و خصوصا مجازات تکمیلی اصلاح مجرم و جامعه است. این هدف وقتی به دست میآید که فرد واقعا مرتکب جرم شده باشد و مجازات متناسب با جرم و شخصیت او باشد و جامعه نیز از آن احساس عدالت و انصاف داشته باشد.مثلا اما این مجازات فقط یک معنا دارد و آن اینکه یک سینماگر دیگر نتواند فیلم بسازد و حتی نتواند با هم صنفهایش معاشرت کند. چنین مجازاتی ماهیت انتقام دارد. انتقام با فلسفه قانون مخالف است.
انتهای پیام
