خرید تور تابستان ایران بوم گردی

چرا کوروش در متون مذهبی ذوالقرنین نامیده شد؟

درباره اینکه چرا ذوالقرنین را بدین لقب نامیدند، توجیهات فراوان و گوناگونی شده است و معمولاً همان مواردی را که مفسران پیشین برشمرده‌اند، دیگران تکرار کرده​ اند.

سایت دایرة المعارف بزرگ اسلامی نوشت: «از زمانی که مولانا ابوالکلام آزاد (۱۸۸۸ ـ ۱۹۵۸) در شرح و بسطِ موضوع یگانگی ذوالقرنین و کوروش کوشید تا زمان حاضر، سالیان درازی می‌گذرد. طی این مدت هرچند نظریه او با استقبال گسترده‌ای مواجه شده، اما معمولاً به صرف نقل گفتارش بسنده شده و چند و، چون برداشت او، دست‌کم با شواهد درون‌دینی سنجیده نشده است که از قضا مهمترین و اصلی‌ترین کاستی نظریه اوست.

در این نوشتار کوشش شده فارغ از یافته‌های تاریخی و دستاورد‌های باستان‌شناسی، تنها با استناد به روایات متعدد بزرگان دین و متون تفسیری مختلف، ذوالقرنین شناسایی شود و در پرتو روایت عهد عتیق، ارزیابی این دو کفه ارزیابی گردد.

در سوره مبارکه کهف می‌خوانیم: «یسألونکَ عَن ذی‌القرنین قُل سأتلُوا علیکم منهُ ذکراً…: از تو درباره ذوالقرنین می‌پرسند. بگو: به‌زودی بخشی از [سرگذشت]او را برای شما خواهم خواند. ما در زمین به او امکانات دادیم و وسیله [رسیدن]به هر چیزی را بدو بخشیدیم تا راهی را دنبال کرد. تا آنگاه که به غروبگاه خورشید رسید؛ به نظرش آمد که [خورشید]در چشمه‌ای تیره و گل‌آلود غروب می‌کند؛ و نزدیک آن، قومی را یافت. گفتیم: «ای ذوالقرنین، [اختیار با توست:]یا عذاب می‌کنی یا در میانشان [روش]نیکویی در پیش می‌گیری.» گفت: «هر که ستم ورزد، مجازاتش می‌کنیم، سپس به سوی پروردگارش بازگردانیده می‌شود؛ آنگاه او را سخت عذاب خواهد کرد و، اما هر که ایمان آورَد و کار شایسته کند، پاداشی [هر چه]نیکوتر خواهد داشت و به فرمان خود، او را به کاری آسان وا خواهیم داشت.» ۱

سپس راهی [دیگر]را در پیش گرفت تا آنگاه که به جایگاه برآمدن خورشید رسید. آن را چنین یافت که بر قومی [برهنه و خاک​نشین، و بی‌خانه]طلوع می‌کند که برایشان در برابر آن (خورشید) پوششی قرار نداده بودیم. این​گونه بود [کار ذوالقرنین]و ما به خوبی از امکاناتی که نزدش بود، آگاه بودیم.

باز راهی را در پیش گرفت تا، چون به میان دو کوه رسید، در پیش آن دو، گروهی را یافت که [جز زبان خود]نمی‌توانستند هیچ زبانی را بفهمند. گفتند: «ای ذوالقرنین، یأجوج و مأجوج در این سرزمین سخت تبهکاری می‌کنند. آیا [ممکن است]مالی در اختیارت بگذاریم تا میان ما و ایشان سدی بسازی؟» گفت: «آنچه از [امکانات که]پروردگارم در اختیار من گذارده، [از کمک مالی شما]بهتر است؛ مرا با نیرو [ی انسانی]یاری کنید تا میان شما و ایشان سد استواری بسازم.» [آن‌ها پذیرفتند و دست به کار شدند تا اینکه ذوالقرنین گفت:]«برای من پاره‌های آهن بیاورید.» هنگامی که میان دو کوه را [با چیدن قطعات آهن همسطح و]برابر کرد، گفت: «[آتش بیفروزید و در آن]بدمید.» [چنین کردند]تا اینکه آن را گداخت. سپس گفت: «[اکنون]برایم مس مذاب بیاورید تا روی آن بریزم.» [بدین ترتیب سد ساخته شد و دیگر اقوام وحشی]نه توانستند از آن بالا بروند و نه آن را سوراخ کنند. [ذوالقرنین]گفت: «این رحمتی از جانب پروردگار من است و آنگاه که وعده پروردگارم فرا رسد، آن را در هم می‌کوبد ۲ و وعده پروردگارم راست است.» در آن روز، آن‌ها را رها می‌کنیم تا موج​آسا بعضی با برخی درآمیزند و [همین که]در شیپور دمیده شود، همه آن‌ها را گرد خواهیم آورد؛ و در آن روز، دوزخ را آشکارا به کافران می‌نماییم. (کهف، ۸۳ ـ ۹۹).

در مورد این آیات چندین نکته قابل تأمل و درنگ است:

الف) شأن نزول

یکی از لوازم مقدماتی درک آیات قرآن کریم، آشنایی با شأن نزول آنهاست که تا حدی فرد را در محیط زمانی و مکانی نزول قرار می‌دهد. به‌ویژه آن دسته از آیاتی که در پی وقوع حادثه‌ای یا پرسش مردم از موضوعی، بر قلب مبارک حضرت پیامبر (ص) فرود آمده است. در آیات مورد بحث که پیداست پس از طرح پرسش گروهی، نازل گردیده، کمترین فایدۀ دانستن شأن نزولشان، آگاهی از فضای فکری پرسشگرانی است که زمینه ظهور این آیات را فراهم آوردند.

ابراهیم بن خلف نیشابوری، از عالمان و قرآن​پژوهان قرن پنجم هجری در کتاب قصص الانبیا (ص ۴۲۳) ذیل این آیات می‌نویسد:، چون مکیان با مصطفی (ص) به حجت برنیامدند، کس فرستادند به نزدیک امیر حجاز به یثرب، پیش جهودان و از او یاری خواستند و گفتند که: «از میان ما مردی بیرون آمدست و دعوی پیغامبری می‌کند و نمی‌دانیم که راست می‌گوید یا نه؛ و به نزدیک شما تورات هست و عالمان، و اخبار گذشتگان خوانده​اید. باید که ما را یاری کنید در جهت گفتن و مسأله‌ها بیرون آرید از کتاب و جواب‌های آن ما را بگویید تا ما او را بپرسیم، تا بوَد که درماند.» آنگاه جهودان تورات پیش خویش بنهادند و از آنجا مسأله‌ها بیرون آوردند و از جمله سه مسأله اختیار کردند: «یکی حدیث روح که چیست؟… و دیگر از اصحاب کهف بپرسید… آنگاه از حدیث ذوالقرنین بپرسید. اگر بگوید، بدانید که او پیغامبر است.» مشرکان بیامدند و گفتند: «یا محمد، … اکنون ما از تورات مسأله‌ها بیرون آوریدم. اگر همچنین که در تورات است، جواب دهی، ما به تو بگرویدیم و اگر ندهی، بیزاریم از دین تو.»

و رسول این قصه‌ها هیچ ندانسته بود. گفت: «بگویم» و نگفت: «ان‌شاءالله!» ابن‌عباس گوید که: یازده روز وحی نیامد و هر روز کفار تقاضا می‌کردند و می‌گفتند که: «ما را آگاه کنید» و می‌گفتند که: «خدای محمد، محمد را فراموش کرد!» تا که جبریل آمد… آنگاه گفت: «و یسئلونک عن الروح: تو را می‌پرسند از روح چیست… و از اصحاب کهف، بگوی آنچه ما تو را گوییم و قصه ذوالقرنین. بگوی: سأتلوا علیکم منه ذکرا…»

واحدی نیشابوری در اسباب النزول (ص ۳۷۸) از قول قتاده می‌نویسد: «یهودیان از پیامبر (ص) درباره ذوالقرنین پرسیدند، خداوند آیاتی را نازل کرد…» همین معنا به نقل از او یا کسان دیگر در سایر متون نیز آمده است؛ از جمله: تفسیر مجاهد که از مفسران بسیار قدیمی و متوفای سال ۱۰۴ ق است (ج ۱، ص ۳۶۹)، جامع البیان طبری (ج ۱۵، ص ۱۹۴)، مجمع البیان (ج ۱۰، ص ۳۸۱)، تبیان (ج ۷، ص ۸۵)، تاج التراجم (ج ۳، ص ۱۳۱۱)، مفاتیح الغیب اثر فخر رازی (ج ۷، ص ۴۹۳)، نور الثقلین (ج ۳، ص ۲۹۴)، تفسیر نمونه (ج ۱۲، ص ۵۲۵) و…

سیوطی در درّ المنثور (ج ۴، ص ۲۴۰) می‌نویسد: یهودیان از حضرت درباره مردی پرسیدند که: «یسیح فی الارض: در زمین می‌گشت…» حضرت اظهار بی‌اطلاعی کردند و در همین هنگام آیه نازل شد که: یسئلونک عن ذی‌القرنین… پس، چون از سد نیز یاد گردید، گفتند: «ای ابوالقاسم، دیگر بس است که خبرش نزدت آمده است.»

اسماعیل اصفهانی (متوفای ۵۳۵ ق) در دلائل النبوه (ص ۲۱۷) از قول ابن‌عباس می‌نویسد که اَحبار یهود مدینه به فرستادگان مکه گفتند: از سه چیز بپرسید که اگر می‌دانست، پیامبر است: جوانانی که در روزگار پیشین رفتند و ماجرای شگفتی دارند، روح، و «رجل طوّاف قد بلغ مشارق الارض و مغاربها: مردی جهانگرد که به مشرق و مغرب زمین رسید»؛ جبرئیل آمد و سوره کهف را آورد.

ب) وجه تسمیه

درباره اینکه چرا ذوالقرنین را بدین لقب نامیدند، توجیهات فراوان و گوناگونی شده است و معمولاً همان مواردی را که مفسران پیشین برشمرده‌اند، دیگران تکرار کرده​ اند:

میبدی (مفسر نیمه اول قرن ششم) در کشف الاسرار (ج ۵، ص ۷۵۲) می‌نویسد: سبب آنکه او را ذوالقرنین گفتند، علما را در آن اقوال است: یک قول آن است که به دو گوشۀ زمین رسید، هم مشرق و هم مغرب؛ چنان‌که قرآن بیان کرده؛ و گفته‌اند: او را دو گیسو بود سخت تمام؛ و قیل کان عَلی رأسه شبه قرنین صغرین تواریهما العمامه؛ و قیل لانّه ملک فارس و الروم؛ و قیل کان کریم الطرفین لانّه اعطی علم الظاهر و الباطن. یعنی گفته شده بر سرش دو شاخ​مانندِ کوچک وجود داشت که آن را با دستار می‌پوشاند؛ و گفته شده:، چون پادشاه دو کشور ایران و روم بود؛ و گفته شده:، چون از دو سو بزرگوار بود؛ زیرا دانش ظاهر و باطن به او ارزانی شده بود.

ابوالفتوح رازی (متوفای حدود ۵۵۲ق) در تفسیر روض الجنان (ج ۱۳، ص ۲۶) می‌نوسد: خلاف کردند در آنکه او را چرا ذوالقرنین خوانند؛ بعضی گفتند: برای آنکه پادشاه روم و پارس بود و گفتند: برای آنکه بر سرش مانند دو سرو بود، و بعضی دگر گفتند: برای آنکه بر سر او دو گیسو بود و گفتند: برای آنکه او را علم ظاهر و باطن دادند؛ و گفتند: برای آنکه کریم الطرفین بود مِن قبَل الاب و الام [از سوی پدر و مادر بزرگ​زاده بود]و گفتند: برای آنکه در عهد او دو مردم بگذشتند و او زنده بود؛ و گفتند: برای آنکه در نور و ظلمت رفت. همین مطلب را ملا فتح‌الله کاشانی در منهج الصادقین (ج ۵، ص ۳۶۳) تکرار کرده است.

شیخ صدوق (متوفای ۳۸۱ ق) در کمال الدین و تمام النعمه (ص ۳۹۵) می‌نویسد: گویند او خواب دید گویا چنان به خورشید نزدیک شده که شاخهایش به شرق و غرب آن رسیده است. چون خوابش را برای قومش تعریف کرد، او را ذوالقرنین نامیدند. قطب راوندی در الخرائج و الجرائح (ج ۳، ص ۱۷۴) همین معنا را عیناً از امام علی (ع) روایت می‌کند. همین معنی را ابن قتیبه (متوفای ۲۷۶ ق) در کتاب تأویل مختلف الحدیث (ص ۱۱۹) و فیض کاشانی در تفسیر صافی (ج ۳، ص ۲۶۰) آورده است. گنابادی نیز در بیان السعاده همین وجه را تکرار کرده و افزوده: سپس آنان را به سوی خدا فرا خواند و آن‌ها نیز تسلیم شدند. (ترجمه، ج ۸، ص ۴۷۳).

ابن‌کثیر در البدایه و النهایه (ج ۱، ص ۱۲۳) مواردی همچون خواب مذکور، رفتن به شرق و غرب جهان، شبه​شاخ داشتن و تاج دوشاخۀ ذوالقرنین اشاره کرده است. محمد بن یوسف الصالحی الشامی در سبل الهدی و الرشاد (ج ۲، ص ۳۴۸) به داشتن دو شاخ واقعی، دو گیسو، ورود به نور و ظلمت، رفتن به شرق و غرب، و پادشاهی بر شرق و غرب اشاره کرده است.

شیخ طوسی (متوفای ۴۶۰) در تبیان (ج ۷، ص ۸۵) به دو گیسو داشتن، دو شاخ مانند بر سر، و دست یافتن به دو قطب زمین اشاره کرده است. در منهج الصادقین (ج ۵، ص ۳۶۳) و جوامع الجامع (ج ۱۳، ص ۲۶) به داشتن علم ظاهر و باطن هم اشاره شده است. قرطبی (متوفای ۶۷۱ ق) در تفسیرش (ج ۱۱، ص ۴۷) می‌نویسد: دو شاخ زیر دستار داشت، از سوی پدر و مادر بزرگ​زاده بود، با دو دست می‌جنگید، علم ظاهر و باطن به او داده شده بود، پادشاه فارس و روم بود. به وجه اخیر در تاج التراجم (ج ۳، ص ۱۳۳۱) نیز اشاره شده است.

بعضی گویند: دو قرن سلطنت کرد و در [معنی]قرن هم برخی گفته‌اند یعنی سی سال. بعضی گویند: دو برآمدگی در دو سوی پیشانی اش بود. عده‌ای می‌گویند: دو ضربت بر فرقش از قوم خود دریافت کرد. اطیب البیان (ج ۸، ص ۳۹۳) خلیل فراهیدی (متوفای ۱۷۵ ق) در کتاب العین (ج ۵، ص ۱۴۳) نیز خوردن دو ضربه بر طرفین سر را دلیل نامگذاری ذوالقرنین می‌داند.

طبری در جامع البیان (ج ۱۶، ص ۱۲) به پادشاهی روم و فارس و داشتن شاخ​واره اشاره کرده است؛ همچنان‌که ثعالبی در تفسیرش (ج ۲، ص ۵۴۰) به دو گیسو داشتن ذوالقرنین اشاره نموده است. این معنی در معانی القرآن (ج ۴، ص ۲۸۴) آمده و از دست یافتن به دو سوی زمین یعنی مشرق و مغرب نیز یاد گردیده است.

ابراهیم ثقفی کوفی (متوفای ۲۸۳ ق) در الغارات (ج ۲، ص ۷۴۳) می‌نویسد: گفته‌اند به دو سمت قطب شرق و غرب رفت، دو گیسو داشت، دو شاخ کوچک داشت که با دستار می‌پوشاند، تاجش دوشاخه بود، از جانب پدر و مادر گرامی​زاده بود، در خواب دید شاخهایش به خورشید رسیده؛ پس تأویلش آن بود که به مشرق و مغرب می‌رسد. وجهی دیگر نیز بیان می‌کند که بعداً بدان خواهیم پرداخت.

سمعانی (متوفای ۵۶۲ ق) در الانساب (ج ۲، ص ۱۵) می‌نویسد: گویند دو شاخ کوچک داشت که آن‌ها را با دستار می‌پوشاند و یا، چون به شرق و غرب رسید. ابن‌کثیر در البدایه و النهایه (ص ۲۲۲) می‌نویسد: پادشاه فارس و روم بود؛ گویند به شرق و غرب رسید. حسن بصری گوید: دو گیسو داشت که آن‌ها را می‌بافت…

در زبده التفاسیر (ج ۴، ص ۱۴۳) آمده:، چون پادشاه روم و فارس بود؛ گویند تاجش دوشاخ بود؛ و از پیامبر اکرم (ص) روایت شده: او را ذوالقرنین نامیدند، چون دو سوی جهان ـ شرق و غرب ـ را پیمود. شبیه این مطالب در الجدید (ج ۴، ص ۳۵۹) آمده است. در جوامع الجامع (ج ۴، ص ۱۳) و تقریب القرآن الی الاذهان (ج ۳، ص ۴۱۵) می‌خوانیم: «قومش بر دو طرف سرش ضربه زدند.» این موارد کم و بیش در بسیاری از تفاسیر دیگر تکرار شده است؛ چنان‌که صفی علیشاه در تفسیر صفی (ج ۱، ص ۴۴۲) می‌گوید:

مر ورا خوانند ذوالقرنین از آن

که دو کرّت گشت بر گرد جهان

یا که بودش در تصرف غرب و شرق

نافذ امرش هر دو سو را همچو برق

یا که شاه ظاهر و باطن بُد او

یا که بوده​ست او اصیل از هر دو سو

علامه مجلسی در بحارالانوار (ج ۱۲، ۲۱۰) از پیامبر اکرم (ص) روایت می‌کند: «انّه سُمّی ذاالقرنین لانّه طاف قَرَنی الدنیا، یعنی شرق‌ها و غربها: او ذوالقرنین نامیده شد، برای آنکه دو طرف دنیا را گشت؛ یعنی شرق و غرب آن را.»

در برخی متون از امیرالمؤمنین (ع) روایت شده است: «کان ذوالقرنین قد ملک ما بین المشرق و المغرب: ذوالقرنین پادشاه میان شرق و غرب بود.» این روایت در تفسیر عیاشی (ج ۲، ص ۳۵۰) و بحارالانوار (ج ۵۷، ص ۱۱۲) نیز آمده است.

ابن ابی​شبیه کوفی (متوفای ۲۳۵ ق) در المنصف (ج ۷، ص ۴۶۸) می‌نویسد: امیر مؤمنان (ع) درباره ذوالقرنین فرمود: «کان عابداً ناصح الله فنصحه، فدعا قومه الی الله فضرب علی قرنه الأیمن، فمات فاحیأه الله. ثم دعا قومه الی الله. فضرب علی قرنه الایسر، فمات فأحیاه الله. فسُمّی ذاالقرنین: بنده عابدی بود که برای خدا خیرخواهی کرد، خدا نیز خیرش را خواست، پس قومش را به سوی خداوند فرا خواند؛ اما بر سمت راست سرش ضربه‌ای زدند که درگذشت.

آنگاه خداوند او را زنده کرد و او دوباره قومش را به سوی خدا فرا خواند. آن‌ها بر سمت چپ سرش زدند و او درگذشت و خداوند بار دیگر زنده‌اش ساخت و از این رو ذوالقرنین نامیده شد.» این حدیث عیناً یا با اندکی اختلاف در متون متعددی روایت شده است؛ از جمله در تفسیر علی بن ابراهیم قمی (متوفای پس از ۳۲۹ ق) در (ج ۲، ص ۴۰).

فخر رازی در تفسیرش (ج ۱۱، ص ۱۶۴) این حدیث را چنین روایت می‌کند: «کان عبداً صالحاً ضرب علی قرنه الایمن فی طاعه الله، فمات. ثم بعثه الله فضرب علی قرنه الایسر، فمات، فبعثه الله فسمّی بذی‌القرنین: بنده شایسته‌ای بود که در راه فرمانبری خدا، بر سمت راست سرش ضربه‌ای زدند که به مرگش انجامید. سپس خدا او را [باز نزد ایشان]برانگیخت و آن‌ها بر سمت چپ سرش ضربه زدند که به مرگش منتهی شد. پس خداوند او را برانگیخت و از این روی ذوالقرنین نامیده شد.» این روایت با اندکی تفاوت در کتاب الزام الناصب (ج ۲، ص ۲۷۴ و ۳۲۳) تکرار شده است. در روایت سعدالسعود (ص ۶۵) جمله با عبارت «و فیکم مثله» پایان می‌یابد.

علامه سیدمحسن امین در کتاب عجایب امیرالمؤمنین (ع) (ص ۲۱۸) مضمون همین حدیث را این​گونه روایت می‌کند: «کان عبدالله صالحاً، احب الله فاحبه، و نصح لله فنصح الله له. بعثه الله الی قومه، فضرب عَلی قرنه الایمن، فغاب عنهم ما شاء الله. ثم بعثه ثانیه فضربوه علی قرنه الایسر، فغاب عنهم ما شاء الله. ثم رده ثالثه و مَکّنه فی الارض و فیکم مثله: بنده شایسته خداوند بود که خدا را دوست داشت، خدا هم دوستش داشت. برای خدا خیرخواهی کرد، خدا نیز برایش خیرخواهی کرد و او را به سوی قومش برانگیخت که بر سمت راست سرش ضربه‌ای زدند و او چندان که خدا می‌خواست، از دیدشان نهان شد. سپس برای بار دوم او را برانگیخت و آن‌ها بر سمت چپ سرش ضربه‌ای زدند و او چندان که خدا می‌خواست، از دیدشان پنهان شد. سپس برای بار سوم او را بازگرداند و در زمین امکاناتی برایش فراهم آورد و در میان شما مانند او هست.»

شبیه این حدیث با تفاوتی چند، در تفسیر صافی (ج ۳، ص ۲۵۹) آمده؛ از جمله آنکه در بخش پایانی می‌خوانیم: «ثم بعثه الثالثه فمکّن الله له فی الارض و…» در الانوار العلویه (ص ۹۰) نیز با تکرار این روایت مواجه می‌شویم.

ابن‌کثیر در البدایه و نهایه (ص ۲۲۲) از قول ابی الطفیل می‌نویسد: «کان عبداً صالحاً…: بنده شایسته‌ای بود…» باز در همان جا می‌نویسد: «کان عبداً ناصح الله فناصحه، دعا قومه الی الله فضربوه علی قرنه فمات، فأحیاه الله؛ فدع قومه الی الله، فضربوه علی قرنه الآخر، فمات؛ فسمّی ذاالقرنین: بنده‌ای بود که برای خدا خیرخواهی کرد، خدا نیز برایش خیر خواست؛ قومش را به سوی خدا فرا خواند؛ اما بر یک طرف سرش زدند که مرد؛ ولی خداوند زنده‌اش کرد. دوباره قومش را به سوی خدا فراخواند که بر سمت دیگر سرش زدند و مرد. از این رو ذوالقرنین نامیده شد.» در (ج ۱، ص ۳۴۸) همین کتاب نیز این حدیث آمده است.

مجلسی در بحارالانوار (ج ۵۳، ص ۱۰۷) می‌نویسد:، چون از علی (ع) پرسیدند: «ذوالقرنین کیست؟» فرمود: «رجل بعث الله الی قومه فکذبوه و ضربوه عَلی قرنه، فمات. ثم احیاه الله، ثم بعثه الی قومه. فکذبوه و ضربوه علی قرنه الآخر فمات. ثم احیاه الله فهو ذوالقرنین لانه ضُربت قرناه: مردی بود که خداوند او را به سوی قومش برانگیخت که تکذیبش کردند و بر یک سمت سرش ضربه‌ای زدند و بر اثر آن مرد. سپس خداوند او را زنده کرد و دوباره به سوی قومش برانگیخت. آن‌ها تکذیبش کردند و بر سمت دیگر سرش ضربه زدند و مرد. سپس خداوند زنده‌اش کرد. او ذوالقرنین است، چون بر دو سمت سرش ضربه زدند.

صالحی در سبل الهدی و الرشاد (ج ۲، ص ۳۴۸) می‌نویسد علی (ع) درباره ذوالقرنین به عبدالله بن الکواء فرمود: «کان عبداً صالحاً، احب الله فأحبه، و نصح للله فنصحه. بعثه الی قومه فضربوه علی قرنه ضربه مات فیها. ثم بعثه الله الیهم فضربوه. ثم بعثه فسُمّی ذالقرنین: بنده صالح بود که خدا را دوست می‌داشت، خداوند نیز دوستش می‌داشت… قومش بر یک سمت سر او ضربتی نواختند که به سبب آن درگذشت. سپس خداوند دوباره او را به سوی آن‌ها برانگیخت و آن‌ها نیز باز بر او ضربتی نواختند. بار دیگر او را برانگیخت و از این روی ذوالقرنین نامیده شد.»

قرطبی در تفسیرش (ج ۱۱، ص ۴۶) از قول همان حضرت می‌نویسد: «کان عبداً صالحاً دعا قومه الی الله تعالی فشجّوه علی قرنه. ثم دعاهم فشجوه علی قرنه الآخر، فسمی ذاالقرنین: بنده شایسته‌ای بود که قومش را به سوی خداوند متعال فرا خواند، اما یک سمت سرش را شکافتند، سپس دوباره آن‌ها را فرا خواند و آن‌ها سمت دیگر سرش را شکافتند. از این رو ذوالقرنین نامیده شد.»

شیخ صدوق در کمال الدین و تمام النعمه (ص ۳۹۳ ـ ۳۹۴) شبیه به مضمون حدیث قبل را چنین روایت می‌کند که امیرالمؤمنین (ع) بر منبر بود که در پاسخ به پرسش ابن‌کواء درباره ذوالقرنین فرمود: «کان عبداً احب الله فأحبه الله، و نصح لله فنصحه الله؛ و انما سُمّی ذاالقرنین لانّه دعا قومه فضربوه علی قرنه، فغاب عنهم حینا. ثم عاد الیهم فضرب علی قرنه الاخر و فیکم مثله: بنده‌ای بود که خدا را دوست داشت… و از این رو ذوالقرنین نامیده شده که قومش را فراخواند و آن‌ها بر یک سمت سرش زدند؛ پس از مدتی از دیدشان نهان شد. سپس دوباره نزدشان رفت و آن‌ها بر سمت دیگر سرش زدند؛ و در میان شما [کسی]مانند او هست.»

همین حدیث در علل الشرایع (ج ۱، ص ۴۰)، معانی الاخبار (ص ۴۸)، احتجاج طبرسی (ج ۱، ص ۳۴۰)، بحارالانوار (ج ۱۲، ص ۱۸۰؛ ج ۲۶، ص ۶۸)، حدائق الناظره (ج ۱۷، ص ۲۷۲)، شرح اصول کافی مولی محمدصالح مازندرانی (ج ۶، ص ۶۱) و شجره طوبی (ج ۱، ص ۱۸۳) تکرار شده است.

الموفق خوارزمی (متوفای ۵۶۸ ق) در المناقب (ص ۳۵۵) از قول امام علی (ع) درباره ذوالقرنین روایت می‌کند: «دعا قومه الی عباده الله فضربوه علی قرنیه و فیکم مثله: او قومش را به پرستش خداوند فرا خواند، پس بر دو طرف سرش زدند و در میان شما نیز، چون او هست». خوارزمی توضیح می‌دهد: منظور از عبارت آخر، خود حضرت بود؛ یعنی من به سوی حق دعوت می‌کنم تا بر سرم دو ضربه بخورد که به قتلم بینجامد. در الغارات (ج ۲، ص ۷۴۳) آمده است: درباره علت گذاشتن لقب ذوالقرنین اختلاف کرده‌اند و از آن جمله گفته شده: «لانّه لمّا دعاهم الی الله عزوجل ضربوه علی قرنه، فمات فأحیاه الله تعالی. ثم دعاهم فضربوه علی قرنه الاخر فمات، ثم احیاه الله تعالی:، چون او مردم را به سوی خدا فرا خواند، بر یک سمت سرش زدند…» آنگاه خود می‌نویسد: این چیز غریبی است؛ اما آنچه به صورت غیر واحد نقل شده، آن است که: «انّه لمّا دعا قومه الی العباده، قرنوه اَی ضربوه عَلی قرنَی رأسه:، چون مردم را به عبادت فرا خواند، بر دو طرف سرش زدند» و آنگاه حدیث حضرت امیر (ع) را ذکر می‌کند که درباره ذوالقرنین فرمود: «دعا قومه الی عباده الله تعالی، فضربوه علی قرنه ضربتین و فیکم مثله: قومش را به پرستش خداوند متعال فراخواند، پس بر یک طرف سرش دو ضربه زدند و در میان شما همچون او هست.» ثقفی نویسنده الغارات توضیح می‌دهد: منظور حضرت از «مانند ذوالقرنین»، خودش بود که یعنی من نیز شما را به حق فرا می‌خوانم تا اینکه بر سرم دو ضربه بخورد که به کشته شدنم بینجامد. آنگاه از ثعلب نقل قول می‌کند که: «یک ضربه را عمرو بن عبدود در روز خندق بر سر حضرت زد و دیگری را ابن ملجم» و می‌افزاید: «این درست‌ترین گفتار است.»

ابن‌حجر عسقلانی در فتح الباری (ج ۶، ص ۲۷۱) که در شرح صحیح بخاری تألیف شده، فرمایش امام علی (ع) را این گونه روایت می‌کند: «کان رجلاً احب الله فأحبه بعثه الله الی قومه فضربوه عَلی قرنه ضربه مات منها. ثم بعثه الله الیهم؛ فضربوه علی قرنه ضربه مات منها. ثم بعثه الله فسمی ذوالقرنین: او مردی بود که خدا را دوست داشت؛ خدا هم دوستش می‌داشت و به سوی قومش برانگیخت. آن‌ها بر یک طرف سرش ضربتی زدند که به مرگش انجامید. سپس دوباره…» و همو این خبر را با عباراتی افزون​تر هم نقل می‌کند. سیوطی در درّالمنثور (ج ۴، ص ۲۴۱) این حدیث را چنین می‌آورد: «کان عبداً صالحاً احب الله فأحبه و نصح الله فنصحه، بعثه الله الی قومه فضربوه علی قرنه، فمات. ثم احیاه الله لجهادهم، ثم بعثه الی قومه، فضربوه عل قرنه الآخر، فمات فأحیاه الله لجهادهم فلذلک سُمّی ذاالقرنین و انّ فیکم مثله: بنده شایسته‌ای بود…، مُرد و سپس خدا زنده‌اش کرد تا با ایشان جهاد کند.»

عیاشی سمرقندی (متوفای ۲۲۰ ق) در تفسیرش (ج ۲، ص ۳۳۹) که به تفسیر عیاشی شهرت یافته، از امام علی (ع) روایت می‌کند: «انّما سُمی ذوالقرنین لانّه دعا قومه، فضربوه عَلی قرنه، فغاب عنهم. ثم عاد الیهم، فدعاهم فضربوه بالسیف عَلی قرنه الآخر و فیکم مثله: او از این رو ذوالقرنین نامیده شد که قومش را فراخواند، اما آن‌ها بر یک طرف سرش زدند. پس، از ایشان پنهان شد و سپس به سویشان بازگشت و باز ایشان را فرا خواند. این بار آن‌ها با شمشیر بر طرف دیگر سرش زدند و در میان شما همچون او هست.»

همین حدیث را ابوالفتوح در روض الجنان (ج ۱۳، ص ۲۶) نقل کرده که: «او قوم را دعوت کرد با توحید، بر جانبی از سرش بزدند و برفت و غایب شد و باز آمد و دعوت کرد؛ بر جانب دیگر او بزدند…» و نیز عیناً مجلسی در بحارالانوار (ج ۲، ص ۱۸۰) آورده است.

عیاشی در تفسیرش (ج ۲، ص ۳۴۰) حدیث دیگر از امام علی (ع) به نقل از ابن الورقاء آورده که می‌گوید از آن حضرت درباره شاخ‌های ذوالقرنین پرسیدم، فرمود: «لعلک تحسب کان قرنیه ذهباً او فضه و کان نبیاً بعثه الی الناس فدَعاهم الی الله و الی الخیر. فقام رجل منهم فضرب قرنه الایسر فمات، ثم بعثه فأحیاه و بعثه الی الناس. فقام رجل فضرب قرنه الایمن فمات، فسمّاه الله ذاالقرنین: شاید گمان می‌کنی دو شاخش از طلا یا نقره بود و او پیامبر بود که به سوی مردم برانگیخته شد! پس آن‌ها را به سوی خدا و خیر فرا خواند و مردی از ایشان برخاست و بر سمت چپ سرش ضربه‌ای زد که مرد. سپس او را برانگیخت و زنده کرد و به سوی مردم فرستاد. باز مردی برخاست و بر سمت راست سرش ضربه‌ای زد که از آن درگذشت. از این رو خداوند او را ذوالقرنین نامید.» در پاورقی کتاب به تفسیر صافی (ج ۲، ۲۷)، بحارالانوار (ج ۵، ص ۱۶۱، ۱۶۴ ـ ۱۶۵) و البرهان فی تفسیر القرآن (ج ۲، ص ۴۸۲) اشاره شده است؛ اما همچنان‌که پیداست، در متن ناهماهنگی و اضطراب مشاهده می‌شود. شبیه این حدیث در الجدید فی تفسیر القرآن (ج ۴، ص ۳۵۹) روایت شده است.

پی نوشت:

۱- ترجمه تفسیر بیان السعاده (ج ۸، ص ۴۸۱): «پاداشی نیکوتر خواهد داشت و [از لحاظ گرفتن مالیات و خراج و وضع قوانین]بر او آسان خواهیم گرفت.» ترجمه تفسیر المیزان (ج ۱۳، ص ۵۰۳): «.. به او تکلیف آسان می‌کنیم.»

۲- ترجمه تفسیر المیزان (ج ۱۳، ص ۵۴۳): آن را [به خاطر گسترش راه‌های ارتباطی و تنوع وسایل نقلیه]از اهمیت و خاصیت می‌اندازد.

منبع: ماهنامه «اطلاعات سیاسی ـ اقتصادی»، سال ۱۳۸۶ (شماره ​های ۲۴۱ ـ ۲۴۴)»

انتهای پیام

بانک صادرات

نوشته های مشابه

پیام

  1. سلام‌‌‌‌چرا‌به‌‌کتاب‌مرحوم‌علامه
    کامبوزیای‌سیستانی‌ذوالقرنین
    یابزرگترین‌پادشاه‌چین‌مراجعه
    نمیکنید‌خوب‌اهل‌تحقیق‌واقعی
    هستید‌بخوانید‌وپاسخ‌علامه
    را‌ببینیند‌علامه‌کامبوزیای‌سیستانی
    درپاسخ‌کسروی‌که‌مدعی‌بود‌کل
    تاریخ‌باستان‌خاورمیانه‌‌و…امطالعه
    کرده‌و‌شخصیتی‌‌مانندذوالقرنین
    تعریفی‌قرآن‌ندیده‌.کتاب‌تحقیقی
    خودرا‌بنام‌ذوالقرنین‌یابزرگترین
    پادشاه‌چین‌با‌استناد‌به‌آیات‌وروایات
    ومنابع‌عربی‌بهرشته‌تحریر‌درآورد
    چرا‌‌جلو‌انتشار‌این‌کتاب‌را‌گرفتند
    ‌واقعا‌نیت‌اینست‌که‌کوروش‌‌را
    به‌عنوان‌ذوالقرنین‌جا‌بزنید
    اما‌خداوند‌کذابین‌را‌رسوا‌خواهد
    کرد

    20
    35
    1. داش حسن شما اگه با این موضوع که‌کوروش پادشاه ایران ذوالقرنین نیست و پادشاه چین ذوالقرنین هست مشکل دارید میتونید دوچرختونو بفروشید برید سرزمین چین .ما دوس داریم در خیالاتمون کوروش رو ذوالقرنین بدونیم‌ چون ایرانی هستیم شمام‌کمونیست هستی بفرما چین.در قرآن قوم‌عجوج و‌مجوج هم نام برده شده که منظور همون‌چین هستش بهت که بر نخورد؟

      29
      16
      1. جناب در آیات مربوط به ذوالقرنین به فتوحات ایشان نسبت شرق عرب شمال پرداخته آست خصوص بخش غربی که گفته ذوالقرنین به سمت غرب تا آنجایی پیش رفت که خورشید در چشمه یا اقیانوس غروب کرد، که در واقع اشاره‌ به شمال غربی قاره آفریقا داره که ختم به اقیانوس میشه و خورشید هنگام غروب در اقیانوس غروب می کنه، و در ضمن اینکه کوروش مصر رو که در شمال غربی آفریقا بوده تصرف میکنه و سرزمین مصر هم از ناحیه غرب به اقیانوس ختم میشه و خورشید هنگام غروب در اقیانوس عروس می کنه
        و این فتوحات تاریخی که در قرآن اومده صدرصد با فتوحات کوروش مطابقت داره،

        در ضمن چین در تاریخ چند هزار ساله پادشاهان یکتاپرست نداشته است.
        همچنین چین از ناحیه غرب به پاکستان افعانستان و هند ختم میشه که نه اقیانوسی هست نا دریایی

        دست از دشمنی با هویت این ملت بردارید

        7
        1
      2. کجای قرآن گفته یأجوج و ماجوج همان چین هستش ؟
        برو کمی مطالعه کن بیسواد
        شوونیست.
        داخل پرانتز جزو معنی قرآنی نیست فقط خیالات مترجم و اراجیف ذهن فاشیستی بعضی ها هستن

        3
        2
      3. سلام آقا ناصر عزیز، ایشون زیادی جومونگ متوهم دیده تاثیر گرفته و اصل خودش رو هم منکر میشه

  2. سلام.
    فقط احادیث را آورده اید.
    از زمان ابوالحسن آزاد خیلی نمی‌گذرد. ظاهر اولین نفر هم او بوده که آورده و علامه طباطبایی هم از او نقل میکند.

    18
    8
  3. معلومه که ذولقرنین همان کوروش بزرگ هست بغیر از او که مردی عادل و منصف بود چه کسی میتواند باشد؟

    77
    33
    1. خواهر من كورش بزرگ یک بت پرست بوده و رفتار او عادلانه نبوده بلکه در برخی موارد کشتارهای بیرحمانه ای داشته که منافات با حقوق بشر داشته در صورتیکه ذوالقرنین موحد بوده و عادل

      19
      55
      1. وقتی اطلاع ندارید از تاریخ ایران چرا صحبت می‌کنید!
        همه می‌دونن کوروش یکتا پرست بوده!
        نمی‌دونم لابد اسم اهورا مزدا به گوشتون نخورده…
        اگه رفتارش حقوق بشر رو نقض می‌کرد منشورش اولین نوشته های حقوق بشر نبود و صدالبته الان توی سازمان ملل نسخه ترجمه شدش رو نمی‌ذاشتن…
        چرا چشماتون رو روی تاریخ سرزمینتون بستید؟!
        حداقل اطلاعات غلط و ناکافیتون رو با دیگران به اشتراک نذارید!

        42
        11
    2. عدالت در کوروش رو به چه میگویی د تمام عمر خود لشکر کشی کرده آدم کشته .نکنه با جشن و پای کوبی جنگ میکرده

      19
      24
      1. نخیر جناب ع ز!
        کوروش هرکشوری رو فتح می‌کرده به جای کشت و کشتار زبان اونجا رو یاد میگرفته تا با مردم به زبان خودشون صحبت کنه ، اجازه اسارت بانوان رو نمیداده ، هرگز توی جنگ هاش بچه هارو نمی‌کشته یا اسیر نمی‌کرده
        اگه برده ای بیمار می‌شده هزینه درمانش رو حکومت موظف بوده بده و..و…
        به جای اینکه بیاید تاریخ هویت خودتون رو نقض کنید و با گذشته سرزمین خودتون بجنگید بهتره اطلاعاتتون رو از تاریخ ایرانمون بیشتررکنید

        11
        3
  4. کورش بزرگ هر طبقه وهر مقامی بوده واقعا بینظیر وعدالت خواه به معنی واقعی قربون آن حکمت وجا وجلال خدا برم که چه مخلوق باتمام عیار مرام و والایی می‌آفریند فتبارک الله احسن الخلقین

    80
    20
    1. رمزگشایی مفهوم ذوالقرنین

      در کتب یهودی به کوروش بل کرنین گفته شده ، یعنی پادشاه پارس و ماد بل در عبری یعنی صاحب ، کرنین هم یعنی دو تا چیز، صاحب دو ملت, یا پادشاه دو ملت، در قرآن هم ذو همان بل است ، کرنین همان قرنین است، در نتیجه ذوالقرنین همان بل الکرنین در کتب دینی یهود است،

      27
      5
  5. نام ذوالقرنین اسکندر نه کوروش کدام محقق احمقی اینو میگه بیسواد اون اسکندر نامی بود کهحدود1700سال قبل از کورش و اسکندر مقدونی حکومت میکرد

    8
    26
  6. حالا اگر کوروش کبیر همان ذوالقرنین باشد یا نباشد چرا مردم را از زیارتش منع میکنند

    30
    6
  7. هر چه از ایران مانده از نام کوروش بزرگ و افتخارات امپراطوریش هست طوری که بعداز گذشت این همه سال افتخار ایرانیان تو کل دنیا به منشور ، عدالت، شرافت، بزرگمردی و جوانمردی ایشان هست . درون فتوحاتش خبری از کشتار و تجاوز و غارت نبوده هر جا پا گذاشته، زندگی مردم رو سامان بخشیده بود.

    39
    12
  8. فرض کنیم که ذولقرنین همون کورررررروش باشه

    خب ، که چی !؟

    گیرم پدر تو بود فاضل
    از فضل پدر تو را چه حاصل

    12
    26
    1. یکی میگه ذورالقرنین ده هزار سال پیش بوده،یکی میگه هم عصر موسی بوده،یکی میگه چینی بوده یکی میگه ملامین بوده یکی میگه اسکندر بوده یکی میگه منوچهر بابازاده بوده یکی میگه اصغر ترقه بوده یکی میگه سی هزار سال قبل از ماموتها زندگی میکرده همه یه جورایی دوس دارن بگن کوروش نبوده انگار سیخ میره تو پاشون اگه قبول کنن کوروش بوده.اما حالا بگو محمد ابن خالص ابن قاسم شاکزی کی بوده همه میگن خدا بیامرز همسایه بغلی حضرت علی بوده شام دلمه میخورده سایز کفششم سی و هشت بوده خیلی یل بوده بعدم میرن شیون کنان براش روضه میخونن.

      25
      9
      1. خدایی دمت گرم
        ب حق گفتی تو تمام جملات و نظارتی ک تا ب اینجا خوندم
        واقعاً اینایی ک میگن کوروش ذوالقرنین نبوده ب جرات می‌گم ایرانی نیستن و رگی از ایرانی توی زندگیشون تا ب این‌جا نداشتن.
        باشد ک ب راه بیایید تا ابابیل هارو بر شما فرود نیاوردیم.

  9. کوروش پادشاهی مستبد و ظالم بوده بدست ملکه ساکاها آنا تومروس سربریده شده و هیچ ارتباطی با ذۏالقرنین ندارد

    15
    51
    1. تو بفرما کی بوده ایا اسکندر بوده با اون وضعیت عیاشی مقدونی ها و یونانی ها؟؟!!! داریوش بوده که باز از خاندان هخامنشی هاست؟؟!!! از وضعیت سد سازی فقط بین کوروش و داریوش که سد ساختن والله منم گیجم اگر پیدا کردی که هم زمانی داشت ممنون میشیم از گیجی بیرونمون بیاری

      14
      3
    2. اول تاریخ ایران را مطالعه کن بعد بیا زر زر کن، کوروش بزرگ تمام عمر خود را برای خدمت به ایران صرف کرد

      33
      9
  10. ذوالقرنین به کسی گفته میشود که سد یعجوج و معجوج ساخته،و در کشور گرجستان میباشد و رودخانه ای در ان نزدیکی میباشد به نام سایروس یا کوروش نامگذاری شده.

    23
    7
  11. در این که کوروش فرمانروایی توانا بوده شکی نیس ولی در کتاب شاهنامه اثر حکیم ابولقاسم فردوسی پادشاهی که با قوم یاجوج و ماجوج برخورد کرد اسکندر مقدونی بوده و در قرآن هم گفته شده ذوالقرنین با این قوم برخورد کرده در نتیجه شخص ذوالقرنین کوروش نبوده و کیخسرو یکی از لقب های یونانی کوروش بوده که در شاهنامه قبل از ماجرای برخورد اسکندر با این قوم ذکر شده

    15
    9
    1. داستان اسکندر که بزرگش کردن برمیگرده به زمان خلفای عباسی. وگرنه تو منابع اوستایی از اون بعنوان اسکندر گجستک نقل شده یعنی اسکندر ملعون. اما زمان اخیر اینا دیدن برای هر صفتی یه کسی رو دارن. مثلن انوشیروان عادل، بهرام گور جنگاور یه جهانگشا نداشتن که گفتن بیا این اسکندر رو جهانگشا کنیم. وگرنه تو خود شاهنامه هم فردوسی یه تصویر کاملن متناقض از اسکندر ارائه داده یجا ملعون و نادان قلمداد شده یه جا دیگه جهانگشا و با تقوا

  12. تو روایات اومده حضرت خضر و ذوالقرنین هم عصر بودند وبا هم بدنبال اب حیات بودند و از طرفی حضرت خضر استاد حضرت موسی بود پس ذوالقرنین و حضرت موسی هم عصر بودند پس کوروش و ذوالقرنین باهم حداقل ۷۰۰ سال اختلاف زمانی دارند شما چجور میگید ذوالقرنین همون کوروش بوده است ؟؟

    14
    18
    1. این کوروش که امروز همچنان زبانزد عام و خاص است قطعا همان ذوالقرنینی است که در زمان پادشاهی ساسانیان و روميان که هم عصر بعثت پیامبر، باز زبانزد مردم بوده، و آنجایی که پیامبر در مکان دور افتاده شبه جزیره سکونت داشته، یهودیان برای زیرسوال بردن و به چالش کشیدن پیامبر بحث ذو القرنین را به میان آورده اند، که پیامبر با این آیات به آنها پاسخ میده،

      1
      1
  13. درود بر کوروش بزرگ والاترین پادشاه ایران، روحش شاد، هیچ فرمانروایی در تاریخ برتر و داناتر از کوروش بزرگ نبوده، نیست و نخواهد بود

    29
    13
  14. سلام‌پادشاه‌بزرگ‌چین‌که‌دیوار‌بزرگ
    چین‌راساخت‌‌‌به‌احتمال‌زیاد‌
    ذوالقرنین‌است‌ویاجوج‌ماجوج‌دو
    طایفه‌مغولی‌یعنی‌مغولها‌ومنچوریها
    هستند‌دیواربزرگ‌چین‌تقریبا‌هزار
    وهفتصد‌سال‌مانع‌حمله‌یاجوج
    وماجوج‌به‌چین‌وبقیه‌جهان‌بود‌اما
    سدی‌که‌ادعامیشود‌درقفقاز‌استچند‌
    کیلومتر‌بیشتر‌نیستومهاجمین‌با
    پیمودن‌مقداری‌بهراحتی‌آنرا‌دور‌
    میزدند

    7
    8
    1. جناب در کتاب یهودی که حتی خودشان بعثت پیامبر را بشارت داده اند، به کوروش کفته اند بل الکرنین، و گفته اند بل الکرنین پادشاه پارس و ماد است، یه کم که با واژه شناسی آشنایی داشته باشی بل الکرنین و ذوالقرنین مفهومشان یکی است بدون قاطعیت و بدون شک ذوالقرنین همان کوروش است
      کوروش، يکتا پرست بوده در کتبه هاش هست که گفته و من به خواست اهورامزدا چنین و چنان می کنم

      19
      8
  15. دروغ و دغلهاتون رو آنقدر تکرار کردین که خودتون هم باورتون شده کورشی وجود خارجی نداره وساخته دست صهیونیصم و انگلستان هست بعد رضا شاه به وجود آمد بعد از اینکه یه جهانگرد انگلیسی (جاسوس انگلیسی) گفت آی مردم اینجا مقبره کورش هست شما هم بدو بدو اومدین و گفتین کورش کیه اونهم گفت شما نمیدونین کوروش کیه آها من الان به شما میگم کوروش کیه و…. و کاوش و هزینه و فلان و داستان ادامه دارد و شروع اختلافات قومی مذهبی

    3
    3
  16. دوستان بهتره بدون تعصب سرگذشت کوروش خون ریز و بت پرستیش رو بخونین تا بدونین ربطی به کوروش ندارد .

    2
    4
  17. اسکندر مقدونی ذوالقرنین هست و نه کسی دیگه.و طبق آیات و احادیث ثابت شده که اسکندر ذوالقرنین هست.کوروش در تاریخ وجود نداره و ساخته انگلیس هست.اسکندر در تاریخ تمام ملل وجود داره ولی کورش تا ۱۰۰سال پیش وجود نداشت.

    1
    4
    1. از نظر افراد مثل تو هرکسی که در تاریخ احترام زیادی داشته باشه و ایرانی باشه ساخت انگلیسی هاست ولی اگه ایرانی نباشه واقعیت داره، لطفاً راجب به این جور مسائل فکر نکن اندروید شما۲ است این مسائل نیازمند به اندروید ۱۲ هستند

  18. شما ازکجا می دانید که ذولقرنین خود کورش است چرا سعی دارید هرچیزی رو به این شخص متصل کنید کسی که کمتراز۲۰۰سال است هم ازنظر این چنین اسمی بنام کورش جدید است وهمچنین ازنظر تاریخی برای ملت ایران رونمایی شد.چرا فردوسی ازکورش نامی نبرد چرا درگذشته کسی اسم خودشو کورش نمی گذاشت مگر انسان خوبی نبوده پس چرا این اسم متداول نشددربین ما ایرانیان شاید ذولقرنین کسی دیگری باشد که ما نمی شناسیم چطورکسی که فاسد ووحشی وکشورگشاه وظالم بوده ذولقرنین باشد.ههههه

    3
    4
  19. کوروش یک شخصیت کذایی و خیالی است که محمد رضا شاه اون رو اختراع کرد!
    اگر کوروش واقعی بود، باید نامی از او در شاهنامه فردوسی وجود میداشت.
    حتی بر فرض که چنین شخصی وجود داشته به دلیل حمایت از بتها وی نمی‌توانسته ذوالقرنین باشد.
    .
    در ثانی در این سرزمین،مردان بزرگی در زمینه های مختلف علمی، دینی ،معماری،نجوم،ریاضی …به دنیا خدمت کرده اند،چرا نامی از این بزرگان برده نمیشود.

    2
    5
    1. افراد مثل تو از تمام قهرمانان تاریخ ایران متنفر هستن چون از ملیت خودشون متنفر هستن

    2. تو از تاریخ و فرهنگ ایران را تکذیب میکنی بعد اسم خودت را گذاشتی ایرانی اصیل، بیشتر شبیه احمقه اصیل هستی

      1
      0
  20. قرن در قرآن بیشتر از معنی زمان، به معنای مردم هم عصر آمده

    ذوالقرنین، دو قوم ماد و پارس را متحد کرد و به پشتوانه ایندو قوم متحد پادشاهی خود را برای از جنگ و خونخواری خارج کردن سرزمین‌های اطراف، گسترش داد و در حقیقت گسترش قلمرو حکومت او، گسترش صلح جهان آن زمان بود.

  21. منظور از ذوالقرنین در کتابهای مذهبی قطعا
    کوروش بزرگ نیست . ذوالقرنین به معنای
    دو شاخ است . یعنی کلاهخودی که دارای دوشاخ
    می باشد و کوروش بزرگ هرگز در زمان جنگ
    چنین کلاهخودی برسر نمی کرده و این
    اسکندر مقدونی بوده که در جنگها کلاهخود دوشاخ بر سر میکرده و اعراب به آن ذوالقرنین
    گفته اند و لذا منظور از ذوالقرنین
    اسکندر مقدونی می باشد . علاوه بر غربیها ،
    متاسفانه حتی عده ای از مشاهیر ایران نیز بر این
    باور بوده اند که اسکندر مقدونی ، شخصی بزرگ‌
    و خردمند بوده است و برای نمونه
    باید از عبدالرحمان جامی نام ببریم
    که کتابی به نام خردنامه اسکندری دارد .
    و باتوجه به کینه ای که یونانی ها از خاندان
    هخامنشی داشتند ، از اسکندر که باعث
    سقوط سلسله هخامنشی گردیده بود به
    نیکی یاد کرده و همین بعدها وارد
    کتابهای مذهبی شده و از ذوالقرنین
    که به یقین اسکندر مقدونی می باشد به عنوان
    شخصی بزرگ و شریف نام برده شده است .
    و البته از نظر ما ایرانیان ، اسکندر فردی
    خونخوار و در جمع جنایتکاران تاریخ
    جای دارد .

    1
    5
  22. کوروش نمیتونه ذوالقرنین باشه
    لطفا اطلاع از تاریخ ندارین مقاله ندین بیرون اینطوری بقیه به اشتباه فکر می کنن
    همونطور که معلومه کوروش پادشاه بزرگ ایران اهورامزدا رو می پرستیده و این احادیث هیچ ربطی به کوروش نداره
    چون اون یک ایرانی بوده این عکس ها هم اشتباهه چهره کوروش بزرگ رو با این عکس مقایسه کنید تا خودتون بفمید

    1
    1
    1. کوروش بزرگ در منشور خود از صلح و آزادی برای تمام انسان ها سخن گفته، تمام انسان ها را به اتحاد و دوستی تشویق کرده، مردم را نصیحت کرده که به دین، فرهنگ و ملیت و عقاید یکدیگر احترام بگذارند، اگه این چیزا رو حقوق بشر حساب نمیکنی واقعاً دلم میخواد بدونم اون چیزی که ظلم به بشر حساب نمیکنی چه وضعیتی داره

      1
      0
  23. کوروش هرکس بوده یانبوده.مطمئن باش بااختلاف ازتمام رهبران حال وآینده وگذشته محبوبتره.واکثرماایرانیان به اوافتخارمیکنیم.حالابیااینجانظربده کی بوده کی نبوده

    7
    1
  24. اول برین کتاب مردی که سبز بود رو بخونید بعد حرف بزنید کامل درباره داستان زندگی کوروش کبیر گفته این کتابو بخونین بفهمین ذوالقرنین کورش کبیر بوده

    3
    2
  25. سر در اوردن از تاریخ واقعا علوم ما فوق تاریخ میخواهد .که امروزه در ایران تمام داستانها شده تاریخ ما و کل تاریخ خوب و بد ما حذف و بجایش فقط ساسانی و هخامنشی مانده
    این ذوالق نین هر کی بوده حتما ادم خوبی بوده و هیچ ربطی هم به عصر ما ندارد و جایش همان تاریخ است .
    این مباحث نشان میدهد که ما در تاریخ مانده ایم و اونجا رو دوست داریم و العان و اینده خود را دوست نداریم
    و چسبیدیم به اسگندرو کوروش و چین و ماچین .
    اجداد شخص حقیر از شاهان ایران زمین است و مستنداتی هم در این مورد داریم ولی او شاه بوده و من نوکر و سخن از او گفتن برای شخص حقیر سودی نیست .
    تاریخ را نه بزرگ کنیم و نه کوچک نه انطور که خود دوست داریم که تاریخ داشته باشیم به ان شکل بنویسیم و بخوانیم .
    آینده را دوست داشته باشیم و بنویسیم .
    ذوالقرنین هر کی بوده ادم خوبی بوده تمام

  26. تمام تاریخ ایران و کورش و غیره داستانهای تورات و قوم یهود است،ایران هیچ تاریخ مکتوبی نداره،تا قبل پهلوی ایران امروزی که بدست انگلیس ساخته و پرداخته شده وجود نداره،ایران امروزی کلا دست عثمانی و روسیه بوده،که بعد از جنگ جهانی اول توسط انگلیس ساخته شده برای بدست گرفتن آینده منطقه،،یعنی يهوديها خوب مارو سرگرم تاریخ جعلی کردن که هرگز وجود نداشته،ایران دروغی شاخدار است مانند عراق و مصر و یونان و غیره اینها همشون به وسیله عثمانی اداره میشده

    1
    2
    1. صد رحمت به اونایی که میگن کوروش بزرگ وجود نداشته حداقل اونا فقط یک نفر را تکذیب میکنن تو داری کلا خود ایران را تکذیب میکنی، چه طور میتونی وطن خودت را تحقیر کنی، خاک هفت عالم بر سرت

  27. درود بی کران بر کوروش بزرگ و مقتدر و بی همتا چه ذوالقرنین بوده یانه خود کوروش رو عشقه افتخاره برا ما ایرانیها همینو بس

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا