محمدعلی محمدی (م.ریحان) در یادداشتی ارسالی به انصاف نیوز نوشت:
۱- ساختار موازی در ادبیات امنیتی، همان دولت در سایه است در ادبیات سیاسی حاکمیتهای ایدئولوژیک.
۲- دولت سایه در حاکمیت ایدئولوژیک منحصر به یک مجموعه نیست و در هر بخش (سیاسی، اداری، فرهنگی، اجتماعی، نظامی، امنیتی و …) می توان مصداق آن را جستجو کرد و یافت.
۳- ویژگی های ذاتی و دامنه دخالت اینگونه دولت های سایه هیچ شباهتی با دولتهای سایه در حکومت مدرن ندارد و تنها پوششی برای اخلالگری سازماندهی شده است.
۴- غفلت از این نکات، یافتن سنگر فرماندهی نفوذ را غیر ممکن می کند و فرصت بازسازی جریانهای نفوذ را در پی هر شوکی فراهم می آورد. با این تاکید که جریانهای نفوذ بازسازی شده طبعا عمیق تر و طلبکارتر هستند و این طلبکاری سپر اصلی دفاعی آنهاست.
۵- وفاداری کلیدواژه ای است برای به اسارت کشیدن مردم و سلب حق مطالبه وفاداری متقابل از حاکمیت سکولار یا ایدئولوژیک.
همه نظریه پردازی های سیاسی سنتی و مدرن به دنبال مهار ظرفیت ذاتی حاکمیتها برای وفادار نبودن و گروگان گرفتن مردم علیه مردم با تحریف مفهوم وفاداری هستند.
وفاداری مضاعف و یک طرفه را با ترفندهای ساده می توان به ملتها تحمیل کرد و الگوی تحمیل آن شباهت تامه ای دارد.
۶- امنیتی های اجتماعی – فرهنگی شده که امروز به طرز عجیبی ساکتند، نکات به ظاهر پیش پا افتاده فوق را عمیقا درک می کنند و امروز دقیقا روز به صحنه آمدن آنهاست.
۷- آیا سکوت کسانی که وقت اقدام آنهاست، خودخواسته است یا تحمیل سکوت به آنها را جزئی از تدابیر ناشیانه یا موذیانه باید دانست؟
انتهای پیام
