روش امام علی در مواجهه با براندازان

حجت الاسلام احمد حیدری در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:

حکومت الگو برای ما در مواجهه با براندازان داخلی، حکومت امام علی است زیرا پیامبر با براندازان داخلی مواجه نبود تا به او در این زمینه اقتدا نماییم. خوارج مصداق بارز «برانداز» در حکومت امام علی بودند. آنان امام و پیروانش را مرتدّ از اسلام و مشرک می‌شمردند و در صدد براندازی حکومت امام علی و ایجاد حکومتی مطابق فهم خود بودند و این قصد را علنی کرده و آشکارا در این مسیر، تلاش می‌کردند. امام در مقابل اقدامات براندازانه و غیر مسلحانه و آشکار آنان فرمود:

۱. «لا نمنعکم مساجد االله أن تصلّوا فیها»؛
مانع نمازگزاردن شما در مساجد نمی‌شویم. جالب است بدانید که آنها در مساجد و در حین خطبه امام برمی‌خاستند و با صدای بلند امام و دیگر مسلمانان را مشرک می‌شمردند و طبیعی است که نماز آنان، جدا از نماز دیگر مسلمانان و بدون اقتدا به امام بود! این حد از سماحت و تحمل در برابر مخالفان برانداز در هیچ حکومت دموکراسی‌ای هم سابقه ندارد و دیده نشده است و فقط حکومت عدل امام علی چنین ظرفیتی دارد و بر تارک تاریخ می‌د‌رخشد.

۲. «لا نمنعکم الفیء ما کانت ایدیکم مع ایدینا»
تا زمانی که با ما و “تابع قانون” هستید و درگیر نظامی نشده و طریق مسالمت می‌پیمایید، شما را از حقوق شهروندی که مهمترینش حقوق مادی و سهم از بیت المال است، منع نمی‌کنم. وقتی حقوق شما از بیت المال قطع نمی‌شود، به طور طبیعی حقوق دیگر هم مثل حق تحصیل، حق شغل، حق مسافرت به خارج و … پایدار است. در حکومت دینی همه شهروندان حتی براندازان قانونی و مسالمت‌آمیز از همه حقوق شهروندی به سان دیگر شهروندان و حتی همطراز با طرفداران حکومت، بهره‌مندند و این است معنای «دموکراسی دینی» که فراتر و والاتر از هر دموکراسی‌ای هست.

۳. «لانبدأکم بحرب حتی تبدؤونا»
تا زمانی که شما دست به اسلحه نبرید، به خودم اجازه سرکوب شما را نخواهم داد. آری، اگر علیه حکومت مستقرّ و مردم، دست به اسلحه بردید و اقدام نظامی و براندازانه قهری کردید، در مقابله و سرکوب‌تان تردید نخواهم کرد و شما را که علیه “حکومت مردم” به سلاح دست برده‌اید، حتی اگر پیشانی‌هایتان به سجده پینه بسته باشد، بدون تردید و دودلی و برای رضای خدا خواهم کشت و فقط ایمان چون منی چنین قدرت و جسارتی می‌دهد!

معنای مجموع این سه گزاره آزادی اقدامات مسالمت‌آمیز مثل تجمع، راهپیمایی، اعتصاب، کاندیدا شدن مخالفان در انتخابات و رأی دادن طرفدارانشان به آنها برای در دست گرفتن مناصب قدرت و قانونگذاری و … است. چنین مخالفانی نباید از هیچ حق شهروندی ای محروم شوند و سرکوب آنان به هیچ وجه جایز نیست.

انتهای پیام