کانال تلگرامی ترجمان نوشت:
آدام گرانت، نیویورک‌تایمز — در شرایطی که با بحران همگانیِ تنهایی روبه‌رو هستیم، بسیاری بر این باورند که ارتباط بیشتر، کلید روابط عمیق‌تر است. نوجوانان مدام در بسترهای آنلاین ارتباطشان را حفظ می‌کنند؛ همکاران سعی می‌کنند با قرارهای دورهمی بعد از ساعت کاری ارتباطشان را صمیمی‌تر کنند؛ و پدر و مادرها هم اصرار دارند هر شب با فرزندانشان تلفنی صحبت کنند. بااین‌حال، اگرچه ارتباط مداوم حس خوبی دارد، در عمل فشار سنگینی بر دو طرف وارد کرده و هر وقفه در این ارتباط را به زمینه‌ای برای دلخوری تبدیل می‌کند.
پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بسامدِ تعاملات، لزوماً تعیین‌کنندۀ کیفیت روابط نیست. در واقع، دوری موقت حتی می‌تواند ما را به یکدیگر نزدیک‌تر کند. فرزندان معمولاً پس از رفتن به دانشگاه، با خانوادۀ خود رابطۀ بهتری برقرار می‌کنند. این موضوع در محیط کار هم صادق است. گویی فاصله گرفتن به ما زمان می‌دهد تا آشتی کنیم، انرژی بگیریم و روابطمان را نو کنیم.
داده‌ها نشان می‌دهند که بیشترِ مردم می‌توانند تا ۷۵ درصد از وقتشان را بدون ذره‌ای احساس تنهایی در خلوت سپری کنند. البته برخی روابط طبیعتاً نیازمند مکالمات بیشتری هستند؛ اگر با همسرتان ماهی یک‌بار حرف بزنید، کارتان به طلاق می‌کشد، و اگر دوستان قدیمی‌تان را فقط هر ۵ یا ۱۰ سال یک‌بار ببینید، دوستی‌تان در گذشته می‌ماند. اما در ارتباط با دیگران، برای اینکه بندهای ارتباطمان پاره نشود، به سنت‌های تازه‌ای نیاز داریم تا ارتباط‌های گاه‌به‌گاه را غنی‌تر و معنادارتر کنیم.
به نظر می‌رسد شکلی از روابط مجازی هست که این ویژگی را دارد: سنگ‌ریزه‌دادن. این اصطلاح برگرفته از آیینی است که برخی پنگوئن‌ها برای جلب توجه جفت‌های بالقوۀ خود به کار می‌برند. آن‌ها سنگ‌های صاف و درخشانی را که جذاب و مناسبِ ساختن لانه‌اند جمع‌آوری کرده و به هم پیشکش می‌کنند. معادل دیجیتال این سنگ‌ریزه‌دادن، تبادل میم‌ها، لینک‌ها یا ریلزهاست.
پژوهش‌ها نشان می‌دهند این نوع ارتباط باعث استحکام روابط می‌شود، مخصوصاً با افرادی که شناخت عمیقی از آن‌ها نداریم. زیبایی این حرکت در این است که کاملاً شخصی است. فرستادن ویدئویی که می‌دانید رفیقتان از آن خوشش می‌آید دلنشین است، و تماشای چیزی که هر دو عاشقش هستید، بین شما پل می‌زند. هر دو حرکت می‌توانند مقدمه‌ای عالی برای شروع یک گفت‌وگوی واقعی باشند.
تداوم‌بخشیدن به روابط ساده‌تر از چیزی است که به نظر می‌رسد. وقتی این واقعیت را بپذیریم که دلبستگی‌های اصیل و عمیق نیازی به تعاملات بی‌وقفه ندارند، بار اضطراب از دوشمان برداشته می‌شود و دیگر نگران گذر زمان نخواهیم بود. فراموش نکنیم حتی شامپانزه‌ها و بونوبوها هم دوستانشان را پس از سال‌ها دوری بازمی‌شناسند و فراموش نمی‌کنند.
آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Scientific Case for Being Less in Touch With Your Friends» نوشتۀ آدام گرانت است که در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ در نیویورک‌تایمز منتشر شده است. آدام گرانت روان‌شناس سازمانی در دانشگاه پنسیلوانیا است.
انتهای پیام
