محمدهادی جعفرپور، حقوقدان و وکیل دادگستری در یادداشتی با عنوان «خاطرات وکیل / اختلافات خانوادگی و یک راهکار راهگشا» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت
وارد دایره اجرای احکام که شدم، شکل نشستن و آدامس جویدن بانویی توجهم را جلب کرد. قصد داشتم بی‌اعتنا از کنارش عبور کنم که نگاه‌های آمیخته به شماتت چند زن در آن سوی نیمکت، مرا به تأمل واداشت. نگاه‌هایی که به‌وضوح از نارضایتی و دلخوری حکایت داشت.
کنجکاو شدم بدانم چه اتفاقی افتاده که در محیطی مثل اجرای احکام، جایی که اغلب زنان حاضر به واسطه گرفتاری‌ها و مطالبات مشترک، زمینه‌ای برای همدلی و هم‌زبانی دارند، جمعی از آنان در برابر یک نفر چنین جبهه گرفته‌اند. پس از دریافت نوبت از شعبه مربوطه، وارد سالن شدم تا ببینم ماجرای آن زن چیست؟
هنوز چند دقیقه‌ای از حضورم در سالن نگذشته بود که ورود جوانی بیست‌وچند ساله، همهمه عجیبی به راه انداخت. جوانی رعنا که صورتش از شدت عصبانیت گلگون شده بود. خشم چنان گلویش را فشرده بود که گویی کلمات در دهانش خشک شده بودند. لب‌هایش شکل فریاد داشت، اما صدایی از او شنیده نمی‌شد، با این حال، نگاهش به‌تنهایی حکایت از خرمن‌ها فریاد فروخورده داشت.
ناگهان رو به جمعیت کرد و با صدایی که از بغض و خشم می‌لرزید، گفت: ایهاالناس! ببینید این زن چه کار می‌کند! بعد از سی سال زندگی با پدر من، حالا که چشمش به پاداش بازنشستگی بابام افتاده، به‌جای اینکه فکری برای خوش‌گذرانی و مسافرت دونفره‌شان بکنه، بدون ذره‌ای توضیح و حرف راجع به مهریه، پای بابای من و توی دادگاه باز کرده، چون خانم مهریه‌اش را اجرا گذاشته !!
آخرین جمله‌اش را دیگر رو به مردم نگفت؛ مخاطبش مادرش بود.
تو تا همین دیروز سر سفره این مرد نشسته بودی. چطور دلت میاد با بچه‌ها و شوهرت چنین کاری کنی؟ تو نبودی که می‌گفتی در تمام این سی سال، نشده چیزی از باباتون بخوام و نه بگه؟ از پرنده توی آسمون گرفته تا ماهی زیر دریا، هرچی خواستم باباتون برام فراهم کرده! حالا چی شده که برای چندرغاز مهریه، دستبند به دست این مرد می‌زنی؟!
زن اما انگار نه انگار که این همه فریاد و گلایه خطاب به اوست. بی‌اعتنا آدامس می‌جوید و هر از گاهی با نیشخندی گوشه لبش، واکنش نشان می‌داد. همین رفتار کافی بود تا بر شدت خشم پسر و نگاه‌های سرزنش‌آمیز سایر زنان حاضر در سالن افزوده شود.
فضای سالن به‌تدریج ملتهب‌تر می‌شد. هم‌زمان با نیش و کنایه‌های حاضران، مأمور بدرقه، دادورزان اجرای احکام و حتی قاضی اجرای احکام نیز زن را به سازش و دادن مهلت به شوهرش دعوت می‌کردند؛ اما انگار نه انگار! مرغ زن یک پا داشت. اصرار داشت که شوهرش هرچه زودتر به زندان اعزام شود.
چند دقیقه‌ای گذشت و سکوت عجیبی بر سالن حاکم شد. کاظم، همان جوان پرخروش و باغیرت، دیگر در سالن دیده نمی‌شد. کمتر از یک ساعت به پایان وقت اداری باقی مانده بود و احتمال اعزام پدر به زندان هر لحظه جدی‌تر می‌شد.
درست در همان لحظاتی که همه‌چیز برای انتقال مرد به زندان مهیا به نظر می‌رسید، کاظم دوباره وارد سالن شد. این بار با همان هیبت قبلی، اما عصبانیتی به‌مراتب بیشتر و پیشانی عرق‌کرده. خودش را روی نیمکت رها کرد. از چهره‌اش پیدا بود که تمام راه‌های ممکن را رفته و دست خالی برگشته است. اگر غرور جوانی‌اش اجازه می‌داد، بی‌تردید گونه‌هایش از باران اشک خیس می‌شد؛ اشک‌هایی از غم بی‌پولی پدر و درماندگی در برابر رفتار مادر.
کنارش نشستم، دستی به زانویش زدم و با لحنی آرام پرسیدم: جور نشد، نه؟ نگاهی پرسشگر به من انداخت و گفت: نه! به هر کسی که فکرش را بکنی رو زدم. حتی حاضر شدم نزول کنم، اما…
اجازه ندادم جمله‌اش را تمام کند. حرفش را بریدم و گفتم: از من به یادگار داشته باش؛ هیچ‌وقت سمت این کار نرو. نزول، گره زندگی آدم را باز نمی‌کند، بلکه گرهی کورتر به آن اضافه می‌کند. تو ابتدای راه زندگی هستی. جوانی، غیرت داری و معلوم است که دل‌بسته پدرت هستی. این غیرت هم خوب است و هم بد؛ خوب است چون در چنین شرایطی به فکر پدرت هستی و نمی‌توانی رنج و گرفتاری‌اش را تحمل کنی، اما یادت باشد باز کردن یک گره با گرهی سخت‌تر و اشتباه، چاره کار نیست؛ گاهی آدم را به چاله و چاهی عمیق‌تر می‌اندازد.
نگاهی به ساعت انداختم و ادامه دادم: بلند شو، با من بیا بیرون. از این فضا فاصله بگیریم تا بتوانیم با تمرکز بیشتری فکر کنیم. شاید راهی پیدا شود. راستی، مادرت با چقدر راضی می‌شود؟ همین‌طور که از جایش بلند می‌شد تا همراهی‌ام کند، گفت: حدود یک میلیارد. پرسیدم: اگر برای پدرت وام جور بشه از پس اقساطش برمی‌آیید؟
ناگهان برق امید در چشمانش دوید. انگار تازه چیزی به خاطرش رسیده باشد، با هیجان گفت: چرا به فکر خودم نرسیده بود؟ ماشینم! همین هفته پیش حواله‌ی ماشین خریدم تا با بابام کار کنیم. به نظرت قاضی قبول می‌کند حواله‌ی ماشین را بابت بدهی بابام معرفی کنیم؟
گفتم: بله، دو راه داریم؛ یا همین امروز حواله‌ی ماشین را با صورتجلسه ی دادگاه به مادرت منتقل کنی یا اینکه حواله ی خودرو را تضمین پرداخت بدهی بابات کنیم . با عجله از من فاصله گرفت و در همان حال گفت: الان میگم حواله را بیاورند.
چند قدمی دور نشده بود که برگشت، نگاهم کرد و گفت: می‌شه همراه من بیای؟ خودت با قاضی حرف بزنی؟! دوباره وارد سالن شدیم. کاظم این بار با اطمینان بیشتری مقابل مادرش ایستاد و گفت: من هنوز اون‌قدر نامرد نشدم که بذارم بابام به خاطر پول تو زندان بیفته!
زن همچنان آدامس می‌جوید و نیشخند می‌زد. گویی تمام آنچه در اطرافش می‌گذشت، هیچ تأثیری بر تصمیمش نداشت. لحظه‌ای مکث کرد و زیر لب گفت: قبول! به شرطی که همین امروز حواله‌ی ماشین رو به نامم کنی.
انتهای پیام
