دکتر رئوف پیشدار، استاد دانشگاه و روزنامه نگار در یادداشتی با عنوان «هوای آلوده و نابسامانی در تصمیم گیری» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
در نگاه زعما اینکه هوا آلوده است و نمی شود نفس کشید، مسئولش مردم هستند که خودروی قدیمی با مصرف سوخت بالا از کارخانه های ورشکسته می خرند. اینکه برق نیست، گاز نیست و آب نیست! باز مردم مقصرند که زیاد مصرف می کنند. اینکه ترافیک در شهرهایی مانند تهران امان مردم را بریده است، مردم مقصرند! چون سرویس حمل و نقل عمومی کم است، با خودروی شخصی رفت و آمد می کنند و چاره اش گران کردن بنزین!
اینکه پول ملّی آنقدر بی ارزش شده که صرفه اقتصادی ندارد که برایش انرژی مصرف کنی و از زمین برداری! باز مردم مقصرند! نه صدها مرکز مجهول و مجعول بودجه خوار که کسی شهامت آنرا ندارد که بپرسد : آقا! این پول ها از بودجه کشور برای چیست؟ حداقل یک خط گزارش کار به مجلس بدهند و اصلا روشن کنید این از بودجه خوارها متعلق به کدام آقا و آقازاده است که به هیچ کجا هم پاسخگو نیستند.
این روزها کیفیت فوقالعاده بد هوای شهرهای بزرگ کشور از جمله تهران، سوژه روز است. سوژه ای که تا یاد دارم از پاییز تا بهار هر سال که وارونگی هوا بیشتر اتفاق می افتد، سوژه و معضل روز می شود و بعد آن تا پاییز دیگر! ما حتی در یک هماهنگی ساده، دچار مدیریت ناهماهنگ و ناکارآمد شهری هستیم و متولیان شهر در «تشخیص بحران» هم اختلاف دارند استانداری تهران از شهروندان میخواهد برای فرار از آلودگی به خیابان نیایند؛ از آن سو شهردار تهران از نقش صنایع و نیروگاههای پیرامونی در آلودگی هوا میگوید (تابناک و ایسنا، ۲۳ آبان ۱۴۰۵).
اینکه استانداری تهران راهحل بحران را در «محدود کردن تردد شهروندان» میداند و توپ را به زمین مردم میاندازد و حقوق شهروندی را محدود میکند، و شهردار تهران منشا اصلی را با ارجاع مسئولیت به نهادهای فرادستی یا بیرون از مدیریت شهری به «صنایع و نیروگاههای پیرامونی» نسبت میدهد، روشن ترین و گویاترین تصویر از آلودگی مدیریت و تصمیمسازی است.
ما در حالی در این هوای مسموم دستوپا میزنیم و ابتداییترین حق حیات یعنی حق تنفس را از دست میدهیم که حکمرانی شهری به جای پاسخگویی و هماهنگی نهادی، در چرخهی پاسکاری مسئولیتها گرفتار شده است! وقتی سیستم تصمیمگیری بیمار باشد، خروجیاش چیزی جز هوایی برای خفگی و شهری در چنبره تناقض و نابسامانی نخواهد بود.
در چنین فضایی آمارهای غلط، مقایسه های نادرست و خلاف واقع و گزارش های موهن و شعاری از وضعیت ، مردم را به سمت بی اعتمادی به ساختارها و نظام سوق می دهد که کم از تبلیغات مسموم رسانه های جبهه دشمن نیست و یک نمونه تازه آن، مقایسه نادرست یکی دو روز پیش معاون پزشکیان درباره مصرف گاز در ایران، چین و قطر است.
«محمدجعفر قائمپناه»، معاون اجرایی رئیس جمهوری میگوید :مصرف گاز ایران تقریباً برابر با چین است و ایران به همراه قطر در رتبه نخست سرانه مصرف گاز جهان قرار دارد. این نوع ادعاها بیسابقه نیست و چنین مقایسههایی از سوی مقامهای حکومت معمولا عمده تقصیرها را متوجه شهروندان میکند.
مقایسه خام مصرف گاز ایران و چین، به دلیل تفاوت ساختاری در سبد انرژی این دو کشور، نادرست است. طبق گزارش آژانس بینالمللی انرژی، گاز طبیعی ۷۰ درصد از عرضه کل انرژی و حدود ۸۰ درصد از تولید برق ایران را تأمین میکند؛ در حالی که منبع اصلی انرژی در چین زغالسنگ است و گاز طبیعی تنها حدود ۸ درصد از عرضه انرژی و ۳ درصد از تولید برق چین را تشکیل میدهد.
با توجه به بالا بودن سهم گاز طبیعی از کل سبد مصرف نهایی انرژی در ایران، طبیعی است که مصرف سرانه گاز ایرانیان از بسیاری از کشورها بالاتر باشد، چراکه آنها اصولا چارهای جز استفاده از گاز ندارند. قائمپناه همچنین ایران و قطر را از نظر مصرف سرانه گاز طبیعی در کنار هم قرار داده؛ اما این ادعا نیز نادرست است. در رتبهبندیهای مراجع معتبر، قطر با میزان مصرف سرانه گاز طبیعی حدودا ۵ تا ۷ برابر بیشتر از ایران، در رتبههای اول و دوم قرار داشته در حالی که ایران در رتبههای دوازدهم و سیزدهم قرار گرفته است.
انتهای پیام




