اقتصاد امید
محمود مقدسی، مدرس فلسفه، در کانال تلگرامی خود نوشت:
«ما آدمها با نوعی اقتصادِ امید کار میکنیم.
یعنی وقتی قرار است به چیزی امیدوار بشویم، کموبیش شبیه رفتارمان با پول عمل میکنیم: به حسابمان نگاه میکنیم، سبکوسنگین میکنیم، اگر کم باشد محتاطانه خرج میکنیم و اگر زیاد باشد سخت نمیگیریم. بعضی از ما پسانداز میکنیم و مراقبیم آنقدر خرج نکنیم که دست و دلمان خالی بماند، بعضی از ما امیدمان را پخش میکنیم میان چیزهای مختلف و بعضی هم که خالی هستیم، دیگر چیزی نداریم برای خرج کردن و دیگران را تماشا میکنیم.
اقتصادِ امید، یکی از عواملی است که رفتار ما را در جنبشهای اجتماعی تعیین میکند. ما خودآگاه یا ناخودآگاه به خرانه امیدمان نگاه میکنیم و بر اساس آن دست به عمل میزنیم. مثلاً کسی که بارها امیدوار و ناامید شده، باقیمانده امیدش را سختتر خرج میکند. امّا آنکه در آغاز راهِ امیدورزی است، با دستی پُر بیدرنگ قدم بر میدارد. دیگری هم که مایه کمی از امید امّا کوهی از خشم دارد، همانند کسی عمل میکند که با همه پولش یا حتی بیش از آن عزم خرید چیزی را میکند.
تفاوتِ آهنگ و رفتار آدمها در جنبشهای اجتماعی همهاش به محافظهکاری یا شجاعت بر نمیگردد. باید آن را با منطقِ امید هم فهمید. شجاعت و ترس ابزارهای محدودی برای تحلیل رفتار آدمها هستند، باید به راهی نگاه کرد که هر کسی آمده و باید سرنوشت امیدش را دید و شنید. آنوقت است که شاید بتوان قصّه امید مشترکی را با هم تعریف کرد.»
انتهای پیام
