اجلال قوامی در یادداشتی ارسالی به انصاف نیوز نوشت:
دوم اردیبهشت ماه است. روزی که نخستین روزنامه کوردی در قاهره چاپ و منتشر شد. مقداد مدحت بدرخان پدر روزنامه نویسی کوردی قدم در راهی گذاشت که هنوز پس از ۱۲۴ سال نام او بر تارک روزنامه و روزنامه نویسی کوردی می درخشد. چراغی که او بر افروخت هر چند در این دوران در کوردستان ایران کم فروغ است و کم رمق! اما نفس میکشد و زنده است.
در باب حال و روز روزنامه نویسی در کوردستان چه میتوان گفت که تجسم واقعی این روزها و سالهای خزان زدهاش باشد. بهارش چه کوتاه بود و چه امیدی که ناامید شد و بسیاری عطایش را به لقای پر جور و جفایش بخشیدند و برخیها هم جلای وطن کردند و سختجانهایی هم ماندند و دشنام شنیدند و مرارتها کشدند و میکشند.
آنقدر از وضعیت و حال ناخوش روزنامه نویسی و آلوده شدن آن به مناسبات ناسالم گفتهایم و نوشتهایم که ماندهایم دیگر چه بنویسیم گویای این حال پریشان باشد. آش روزنامه نویسی آنقدر شور و بدمزه شده است که با خوردن عسل هم کام روزنامه و روزنامه نویسی حرفهای شیرین نمیشود. این همه به نام هفته نامه کاغذی از یارانه و جیره و مواجب دولتی بهره میبرند اما نه در پیشخوان دکهها دیده میشوند و نه مردم اسمشان را شنیدهاند. همه آنها را روی هم بگذاری تیراژشان به هزار نمیرسد. هر کسی از گرد راه رسیده فورا به عنوان سردبیری و مدیرمسئولی و صاحب نشریه شدن مفتخر شده و به زمین و زمان فخر میفروشد و خروجی کارشان شده چهار یا هشت صفحه سیاه و سفید به تعداد بیست نسخه که فقط ادارات و نهادهای دولتی سفارش دهنده آگهی آن را رویت میکنند و میبینند!
مصائب این حوزه بلازده مثنوی هفتاد من میخواهد و اکنون روزنامه نویسی در این دیار با این منطقه ممنوعهها و میداندار شدن کم مایه ها دوران عسرت و گوشه نشینی خود را میگذراند. هر چند زنده به آنیم که این شب پریشان سحر میشود.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید