اصلاح قانون حجاب، بهترین راه خروج از بن‌بست کنونی

امید کاجیان، روزنامه‌نگار، در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:

تا کنون هیچ چیز تغییر نکرده و به گواه عده‌ای چیزی هم بنا نیست تغییر کند و یا اصلاح شود. در طول جریان حوادث اخیر و اعتراضات و البته تحمیل هزینه بسیار بر مردم و ساختار کشور، هنوز اظهار نظر امیدوارانه‌ای در ارتباط با اینکه بناست اصلاحات و تغییراتی در برخی قوانین به وجود بیاید شنیده نشده است. به جایش تا دلتان بخواهد نظریاتی از سوی مقامات بوده که مدام بر این نکته دلالت داشته «از موضع حجاب عقب نشینی نمی‌کنیم» این یعنی که عده‌ای به اشتباه اصلاح قوانین را عقب نشینی تعبیر می‌کنند.

 علی رغم خواست معترضین در این مقوله تنها یکبار قالیباف رئیس مجلس از لزوم تغییرات در شیوه اجرای گشت ارشاد سخن گفت که نشان می‌داد حتی خود گشت ارشاد نیز بنا نیست حذف یا برچیده شود بلکه شاید شیوه اجرای کار با آن دستخوش تغییرات شود. مقامات پیشتر هم در حوادثی مشابه، تغییری در سیاست‌هایشان ایجاد نکردند. این یعنی قرار نیست به واسطه اعتراضات، سیستم به فکر تغییر در شیوه‌ها و یا اصلاحات بیافتد بلکه با این فرضیه که اگر در برابر اعتراضات، اصلاحی در روش‌ها صورت بگیرد به منزله عقب نشینی است و این عقب نشینی در موارد دیگر نیز به صورت دومینو وار ممکن است صورت بگیرد، در مقابل کوچکترین تغییر واصلاح هم مقاومت می‌کند.

موضوعی که عملاً بخشی از مردم را که معترض به شرایط کنونی هستند و یا به دنبال اصلاح در درون ساختار، به این نتیجه می‌رساند که اعتراض برای اصلاح نتیجه‌ای ندارد و اگر اعتراض برای اصلاح نتیجه ندهد در خواست معترضین را از اصلاح به سمت سوی مواضعی دیگر می‌کشاند که حاصلش خشونت بیشتر و البته بی نتیجه است.

اما به غیر از اعتراضات روش‌های دیگری هم برای اصلاح در درون ساختار آزموده شده‌اند. یکی از آنها روی آوردن مردم به سمت کسانی بود که خود را اصلاح طلب معرفی می‌کردند. اما این روی آوری هم دراین سال‌ها و دهه‌ها نتیجه‌ای نداشت و اصلاح طلبان بارها در برهه‌های مختلف نشان دادند که توان اصلاح قوانین را نداشتند یا به آنها در هرم قدرت چنین اجازه‌ای داده نمی‌شود. اصلاح طلبانی که بر سرقدرت بودند، عملاً قدرتی از خود در اصلاح یا نشان ندادند یا نتوانستند که نشان دهند و از سویی امید مردم نیز به آنها از دست رفت. آن دسته از اصلاح طلبانی که در قدرت نبودند هم، اساساً شرایطشان به گونه‌ای است که اجازه بودن در قدرت را نمی‌یابند و به بهانه‌های مختلف از رد صلاحیت‌ها گرفته تا برخوردهای قهری و سلبی و … از گردونه تأثیر پذیری در ساختار کشور حذف شده‌اند.

حقیقت اینکه اصلاح طلبان نیز مدت‌هاست که حساب پس داده‌اند، اینکه اصلاح از طریق اصلاح طلبانی که عملاً حذف سیاسی می‌شوند و یا اگر حذف نشوند قدرت سیاسی ندارند، و اگر قدرت سیاسی دارند در واقعیت به دنبال اصلاح نیستند، نیز صورت نمی‌گیرد.

مردم روش سومی به غیر از اعتراض خیابانی یا اقبال به اصلاح طلبان جهت تغییرات در ساختار کشور را نیز به کار بسته‌اند و آن اعتراض مدنی تحریم انتخابات و پشت کردن خاموش به سیستم بوده است. عملی که مثلاً در همین انتخابات پیشین ریاست جمهوری و مجلس رخ داد که حتی خود سیستم اعلام کرد در آن بیش از نیمی از مردم مشارکت نکرده‌اند، آنهایی هم که رأی دادند کاری کردند تا تعداد آرای باطله، رقیب اصلی نفرات اول منتخبین باشد (!) اما اساساً این موضوع نیز ظاهراً به منزله هشدار یا خطر برای سیستم تعبیر نشد.

نتیجه چیست؟

قطعاً مردم معترض در نهایت زورشان به این ساختار  نخواهد رسید و در برهمان پاشنه سابق می‌چرخد اما نتیجه این اتفاق چیست؟

آیا چیزی جز اینکه مردمی که می‌توانند، راه هجرت از کشور برمی‌گزینند و بر موج مهاجرت می‌افزایند و آنها که توان زندگی در کشوری دیگر را ندارند با نا امیدی و خمودگی بیشتر و بیشتر عمر را سپری و انبوهی از یاس و سرافکندگی در طول زندگی‌شان به واسطه زیستن در ایران متحمل خواهند شد؟ این چیزی به جز سوختن یکی پس از دیگری نسل‌های ایرانی نیست؟ در حقیقت با این روش، ساختار کشور در حالی پابرجا و مانا می‌ماند که اصلاح از هیچ طریقی را هم نمی‌پذیرد.

ای کاش مسئولین کشور می‌دانستند که اصلاح شدن به معنای پویایی و رشد سیاسی در کشور و به نوعی پیشرفت در رئوس حکمرانی خواهد بود و نه عقب نشینی. چیزی که در جریان اعتراضات اخیر باید بدان توجه شود حرکت به سمت تغییر در قانون حجاب و نبود گشت ارشاد است در غیر این صورت فقط فضای حاکم رادیکال‌تر و قهر بخش قابل توجهی از مردم و حاکمیت با یکدیگر بیشتر و بیشتر می‌شود. اصلاح قانون حجاب بهترین راه خروج از بن بست کنونی است.

انتهای پیام