علی صارمیان، روزنامهنگار در یادداشتی تلگرامی به نقد ایدهی شورای میانهروها پرداخته است که در ادامه میخوانید:
«دوستان انصاف نیوز و خبر آنلاین ایده شورای میانه روها را مطرح کرده اند. امیدوارم مطلب انتقادی من را نیز منتشر کنند.
یکم: بگذارید همین اول حسابمان را وا بکنیم. میانه روی یک روش است. یک کنش است. نه یک ایده. مثلا تو چه مردم را با میانه روی با گرسنگی بکشی چه با تفنگ. هردو نتیجه اش مرگ است. اتفاقا میانه روی اینجا جنایتی هولناک تر است و زجر بیشتری داده ای.
پس میانه روی در مقام روش، مقابل تند روی مطرح می شود. این نیکوست. تندروی معمولا تب تندی است که به لرز منجر می شود.
میانه روی اما وسط میدان ایستادن است. این تفاوتش با وسط بازی چیست؟
وسط باز یک نوع منافق بازی است. هم خر را هم خرما را می خواهد. هم اپوزیسیون و هم پوزیسیون.
میانه روی در اینجا استفاده از ابزار میانه روی است. گفتگو، استدلال، پیدا کردن راه حل و تفاهم جمعی و اقدام بر اساس عقل تجمعی.
دوم؛ آیا اقدام دی ماه سال ۹۶ اقای روحانی یا آبان ۹۸ ایشان میانه روی بود؟ اگر اقدام رییسی در شهریور سال ۱۴۰۱ مقایسه کنیم با اقدام آبان ۹۸ اقای روحانی، ضرب رییسی علیه مردم کمتر است.
وزیر کشور روحانی می گفت به سر فقط نزدیم. به پا هم زده ایم.
وزیر کشور رییسی لاقل از میانه روی نمی گوید.
سوم:نکته دیگر. شورای میانه روهای فعلی، کپی طرح شورای اپوزیسیون نیست؟ آن شورا به همان اندازه که مسخره است، کپی اش هم مسخره نیست؟!
چهارم: میانه روی مطلوب است اما بایسته های میانه روی باید نتیجه اش مطلوب نظام، مردم و قدرت کشور باشد وگرنه تندروی ضد نظام یا طرفدار نظام، کشور را لب پرتگاه برده است.
اما بایسته اصلی میانه روی رضایت، طلب مردم و حق تعیین سرنوشت توسط آنان است.
هر شورایی که پیشنهاد می کنید لطفا برای حل مشکل فلانی نباشد. برای حل مشکل ملت باشد»
انتهای پیام
پاسخ دادن به اهورا لغو پاسخ