تناقض‌گویی‌های وزیر سابق و پرسش‌های بی‌پاسخ ورزش ایران | «شما دخالت نکردی؟»

یادداشتی با امضای محفوظ که در اختیار انصاف نیوز قرار گرفته، در واکنش به اظهارات اخیر کیومرث هاشمی در پی می‌آید:

کیومرث هاشمی، وزیر ورزش و جوانان دولت سیزدهم، در مقابل دانشجویان زبان به نقد سیاست‌های کنونی این وزارتخانه گشوده است و تأکید دارد که در انتخابات فدراسیون‌ها از سوی این وزارتخانه دخالت‌هایی صورت می‌گیرد و دوران خود را عاری از دخالت نام برده است.

این واکنش که در حقیقت یک اتهام نیز محسوب می‌شود ـ زیرا کیومرث هاشمی ادعا دارد که وزارت ورزش و جوانان در انتخابات دخالت دارد ـ از آن جهت تعجب‌برانگیز است که او در نقش‌های مختلف مدیریتی کمتر تا این حد شفاف انتقاد یا اعتراض کرده بود. اما اکنون، پس از دوره کوتاه‌مدت او در این وزارتخانه، وجهه جدیدی از رفتار و گفتار این مدیر باسابقه را شاهد هستیم که در نوع خود قابل تأمل است.

کیومرث هاشمی حتی آن زمان که در قامت رئیس کمیته ملی المپیک و در آستانه بازی‌های المپیک ریو ۲۰۱۶، پس از رونمایی از لباس کاروان که موجی از نارضایتی را در فضای رسانه‌ای ایجاد کرده بود و نوعی سرزنش اجتماعی را به همراه داشت، کمتر در مقام پاسخگویی برآمد تا اهمال‌کاری رخ‌داده را در مقابل مردم توضیح دهد.

موضع‌گیری صریح وزیر ورزش و جوانان دولت رئیسی نسبت به این دستگاه حاکمیتی در شرایطی رخ داده است که در طی این سال‌ها معمولاً کمتر اتفاق افتاده است که یک وزیر یا رئیس سازمان تربیت‌بدنی تا این حد صریح درباره انتخابات فدراسیون‌های ورزشی، خود را عادل و منصف و دیگری را متهم به دخالت کند. به همین دلیل، با توجه به آنکه دوره کوتاه‌مدت او در این وزارتخانه چندان با اتفاق و افتخار خاصی همراه نبوده و حتی در مواردی پرسش‌برانگیز است، تعجب‌آور است که اکنون وزارت دیگری را زیر سؤال ببرد.

این اتهام در شرایطی مطرح شده که کاروان‌های ورزشی ایران در بحرین و ریاض عملکرد خوبی را به ثبت رساندند و درخشش بانوان نیز چشمگیر بوده است. این موضوع سؤالات بیشتری را در اذهان ایجاد می‌کند؛ از جمله اینکه آیا اهداف سیاسی یا جناحی نیز در میان است یا خیر؟

اتهام دخالت در انتخابات زمانی قابل‌توجه است که معاون توسعه ورزش قهرمانی و حرفه‌ای این وزارتخانه ـ که در دوره کیومرث هاشمی نیز همین مسئولیت را داشت ـ بارها تأکید کرده که هیچ وزیری تاکنون از او نخواسته انتخابات را مهندسی کند و حتی به صراحت گفته که وزرا هرگز نگفته‌اند به چه کسی رأی دهد.

اما اکنون که این مسأله از سوی کیومرث هاشمی مطرح شده است، بهتر است این مدیر به پرسش‌های بسیاری پاسخ دهد و ابتدا وضعیت دوران مسئولیت خود را روشن کند و سپس به دوره‌های دیگر بپردازد.

از کیومرث هاشمی انتظار می‌رود درباره فدراسیون دوومیدانی که انتخابات آن در زمان وزارت او برگزار شد، توضیح دهد که چه دلایلی برای پیگیری یک کاندیدای خاص برای تأیید صلاحیت وجود داشت؟

او بهتر است نظر خود را صریح بیان کند و توضیح دهد آیا درباره انتقادهایی که بارها نسبت به وضعیت این فدراسیون مطرح شده، پاسخی وجود دارد یا خیر؟

آیا توقف انتخابات در فدراسیون دوومیدانی به منزله دخالت نبود؟ آن هم زمانی که تأخیر در روند انتخابات، پیگیری‌های فراوان برای تأیید یک فرد خاص و موکول کردن زمان رأی‌گیری به پس از این فرآیند، معنای مشخصی داشت. به‌ویژه آنکه این تلاش‌ها نه‌تنها به موفقیت نینجامید بلکه در ابعاد فنی و فرهنگی، شکست‌هایی بزرگ نصیب ورزش ایران شد.

بنابراین، حتی اگر از تصمیمات منفعلانه در خصوص انتخابات برخی فدراسیون‌ها در دوره کیومرث هاشمی نیز چشم‌پوشی کنیم، وقتی هنوز جامعه دوومیدانی پرسش‌های متعددی درباره همان دوران دارد، چگونه می‌توان نقدها و اتهامات او نسبت به وزارت کنونی را منصفانه دانست؟

اکنون جامعه ورزش و جوانان انتظار دارد اگر کیومرث هاشمی قصد نقد یا تحلیل کارشناسی درباره ورزش کشور دارد، ابتدا پاسخ‌گوی پرسش‌ها و ابهامات گسترده دوران وزارت خود باشد.

بسیاری از اهالی ورزش و جوانان که شاید دوران نه‌چندان موفق و همراه با پرسش‌های فراوان دوره او را به فراموشی سپرده بودند، اکنون بار دیگر آن دوران را به یاد آورده‌اند و انتظار دارند پاسخ‌های دقیقی درباره موضوعاتی چون صدور برخی احکام و انتصاب‌ها در روز پایانی فعالیت او در وزارت، دریافت کنند.

همچنین جامعه ورزش مایل است بداند چرا در دوره کیومرث هاشمی در خصوص فدراسیون ژیمناستیک برخوردی منفعلانه صورت گرفت تا نتیجه آن دوباره انتخاب سرپرست برای این رشته در دوره جدید باشد.

آنچه مسلم است، هرچند درباره کیومرث هاشمی به عنوان مدیری باسابقه که پله‌های مدیریتی را طی کرده، با نیکی یاد می‌شود، اما نمی‌توان او را مدیری موفق دانست؛ چرا که دوران ریاست او در کمیته ملی المپیک نیز با سوءمدیریت‌های قابل‌توجه همراه بود و آثار آن همچنان در حافظه تاریخی ورزش باقی است.

پس از المپیک ۲۰۱۲ لندن، انتظار می‌رفت ورزش ایران مسیر توسعه را طی کند، اما مدال‌آوری‌های موفق آن دوره در زمان وزارت محمود گودرزی و ریاست کیومرث هاشمی با رکود و افت همراه شد.

کیومرث هاشمی دوره‌ای از وزارت ورزش را مورد انتقاد قرار داده که احمد دنیامالی در آن از لحاظ جایگاه مدیریتی، ساختار، عملکرد و خروجی‌ها در شرایط کاملاً برتری قرار داشته است. همین یک سال و سه ماه اخیر نیز به خوبی نشان می‌دهد که فرآیندهای منطقی‌تر و علمی‌تری بر ورزش کشور حاکم شده که با دوره قبلی قابل مقایسه نیست.
او به طرح آمایشی می‌بالد؛ طرحی که آغاز آن در دوره قبل بوده، اما اصلاح و تکمیل آن در دوره کنونی صورت گرفته است.

اکنون که ورزش کشور در مسیر بازی‌های آسیایی ناگویا و المپیک لس‌آنجلس، مراحل حساس بحرین و ریاض را با موفقیت پشت سر گذاشته و تخصصی‌تر از همیشه به سوی مدال‌آوری بیشتر حرکت می‌کند، زیر سؤال بردن این دوره، بیش از پیش شائبه فرافکنی ایجاد می‌کند؛ رویکردی که نه با انصاف سازگار است و نه با ضرورت حفظ انسجام ملی که همواره مورد تأکید رهبر انقلاب قرار داشته است.

امید است کیومرث هاشمی در نخستین فرصت، به‌جای طرح اتهامات کلی، پاسخ‌گوی پرسش‌ها و ابهامات دوره مدیریتی خود باشد؛ دوره‌ای که چالش‌های آن بسیار گسترده‌تر از آن است که در یک نوشتار بگنجد و همچنان منتظر شفاف‌سازی دقیق و مسئولانه باقی مانده است.

انتهای پیام

بانک صادرات

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا