اغتشاش؛ شلیکِ هدفمند به اعتراض! | غلامرضا بنی اسدی

غلامرضا بنی اسدی، روزنامه‌نگار، در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:

تلخ روز هایی گذشت بر ما. خداکند هیچ وقت حتی در سطح کوچکتر تکرار نشود. به واقع این رفتار خشونت بار، شلیک به اعتراض بود و راه بستن و نقد و گفتگو.

این جاست که باید گفت: “از اغتشاش ملولم و اعتراضم آرزوست.” این حرف دل و زبان و حتی دیده کسانی است که سربلندی ایران و ایرانی را می خواهند. آنان که باور دارند باید به قصور ها اعتراض کرد. باید بر تقصیرها فریاد کشید و باید همه توان ها را بیدار و ظرفیت ها را هوشیار کرد تا برای بزرگی ایران بکوشند. بزرگی‌ای که فقط و فقط از راه سازندگی میسر است. اغتشاش اما راه سازندگی را می بندد. با سوزندگی فقط تخریب ها انباشت می شود و هیچ تصویر روشنی نمی توان آفرید.

البته “آتش‌رفتار”ها به دنبال سازندگی نیستند. سوزاندن اتوبوس هیچ نتیجه مثبتی ندارد. ویران کردن ایستگاه های مترو فقط مردم را عاصی و خسته و خشمگین می کند. این هم مزد دشمنی را در دامن خودشان خواهد گذاشت که مردم ویران گران را به دوستی نمی گیرند حتی اگر فرزند بداخلاق شان باشد. باری؛ از اغتشاش و آتش ملولم و اعتراض و گفتگویم آرزوست. به همین خاطر است که می گویم؛ علاج در وطن است نه در پندار و گفتار فراری های دور از وطن.

علاج در مفاهمه است، در گفتگو. پس فکری به حال اعتراض کنید. جایش را چگونگی‌اش را محترمانه تدبیر کنید. در برابر معترض، لب و دهن نباید بود که خاصیت لب و دهن بودن گفتن است. گوش است که می شنود. این را از پیامبر رحمت به ارث داشته باشیم مهارت گوش کردن را. مگر نه این که به تصریح قرآن آن حضرت چنان گوش می داد که گویی”اذن/ گوش” است و این باز به گواهی خداوندگار در قرآن برای مردم بهتر است.

با مهارت شنیدن است که می توان فرصت برای تامل و تدبر یافت. زبان اما ابزار تامل نیست. این را باید به مسئولانی گفت که می گویند اعتراض را به رسمیت می شناسند و معترض را حرمت می نهند. احترام، به رسمیت شناختن حق شان است. گفتگو هم باید در راستای شنیدن و مفاهمه باشد نه این که بخواهند آنان را به جای جواب مجاب کنند. نه، باید بپذیریم که مردم حق دارند.

به گفته رئیس کلانتری ۶۰ کیلومتر در سریال میکائیل، “مردم آنجایی که حق ندارند باز حق دارند” چه صاحب حق‌اند و حکوکت ها برای خدمت به آنان ایجاد می شود. مسئولان کارگزاران آنان‌اند، مستخدم آنان‌اند و وظیفه ای جز خدمت ندارند. اگر این را بپذیریم می توانیم از نیمه راه ضرر برگردیم و حتی بچه های بد را هم برگردانیم. قبل از آن که به سربازی دشمن بروند.

بله از اغتشاش ملولم و اعتراضم آرزوست. زمینه این را هم باید فراهم کنند مسئولان. تا مردم بتوانند حرف خود را بزنند. حرف شان هم شنیده شود. فراتر از شنیده شدن به برنامه تبدیل و اجرا شود. با تحقق خواست مردم است که مرام ملی هم تقویت می شود. مردم که باشند، دشمنان به معنای واقعی کلمه “هیچ غلطی نمی توانند بکنند.” مردم که جمع باشند دست خدا را هم با خود دارند و دست خدا بالاترین دست‌ها و قدرت‌هاست…

انتهای پیام