مرض خبرخوانی

آیدین سیارسریع در روزنامه شرق نوشت:  مرض خبرخوانی هم از آن مرض‌هایی است که در مواقع بحران به جان آدم می‌افتد. درست مثل مواقع غیربحرانی که در اینستاگرام وارد بخش ریلز می‌شویم و به خودمان که می‌آییم، می‌بینیم سه ساعت داشتیم رنج اسکرول بر انگشت شست هموار می‌کردیم و در نهایت هم جز سه، چهار کیلو دوپامین ترشح‌شده و درد مفاصل انگشت چیزی عایدمان نشده است. راه دور نرویم. همین خود بنده چند شب پیش افتاده بودم روی خبرهای اپستین و به چنان تسلطی روی آن سه میلیون صفحه رسیده بودم که می‌توانستم دقیق به شما بگویم کی، چه ساعتی و چه روزی وارد جزیره شده و چه ساعتی خارج شده؛ یعنی چنان احاطه پیدا کرده بودم به موضوع که کم مانده بود زنگ بزنم FBI که آقا حواس‌تان به فلان موضوع هم باشد، یک وقت فلان «پ…ز» قسر درنرود. این وضعیت مبهم جنگی هم به این مرضِ ما دامن زده. از آن موقعی که هیچ‌کس از تصمیمات نظامی آمریکا خبر نداشت و ناو آبراهام لینکلن خودش هم دو‌به‌شک بود که در مبدأ بنزین بزنم یا بین راه سوخت بگیرم، ما در ۲۰ کانال خبری عضو شده بودیم؛ خبرهای فوری/ خبرهای فوری مهم/ خبرهای جنگی خیلی‌خیلی مهم/ نظامی‌نیوز/ Fox /CBC /NBC /MDF/ وال‌استریت ژورنال/ واشنگتن پست/ نیویورک تایمز/ آکسیوس/ الجزیره/ گروه واتساپ خانوادگی فرمانده سنتکام (که اکسپت نکردند متأسفانه)… . همه جا را دقیق بررسی می‌کنیم تا در‌ حالی ‌که عالی‌ترین مقامات کشورها هم خودشان دقیق نمی‌دانند جنگ می‌شود یا نمی‌شود، ما بفهمیم که در روزهای آینده چه اتفاقی می‌افتد. در همین زمینه ما یک رفیقی داریم که آن‌قدر غرق در این اخبار شده که الان دقیقا مطلع است که چند تا F35 و F18 آمده، چه رادارهایی در ناو موجودند، از روی فلایت رادار هم  ۲۴‌ساعته تعقیب می‌کند اینها را. بعد که بهش می‌گوییم خب، آفرین، حالا اینها به چه دردت می‌خورد؟ اصولا جز اینکه یک تن‌ماهی به کوله زندگی‌ات اضافه کنی، چه کاری از دستت بر‌می‌آید؟ با نگاهی عاقل اندر سفیه می‌گوید «شما پرتید از ماجرا، آدم باید همیشه آماده باشد». البته در اینکه آدم به صورت کلی باید در جریان باشد، شکی نیست ولی ریز‌‌شدن در جزئیات هم (وقتی هم که شغلت تحلیل نیست) جز استرس و سردرگمی و بی‌خوابی، نتیجه‌ای ندارد. باید شک کرد به هر خبر. رسانه همیشه هم کارکردش بازتاب واقعیت نیست! در اصالت هر احساسی اعم از ناامیدی، ترس، امیدواری، اضطراب و… که از رسانه به دست می‌آورید، شک کنید. درک درستی از میزان اثرگذاری خود به دست آورید و انتظارات از خودتان و اطراف‌تان را بالانس کنید. سلامت روح و روان خودمان و به‌ویژه بچه‌ها را در اولویت بگذارید. به توصیه‌های من عمل کنید تا من هم بروم باقی اسناد اپستین را بخوانم و از آخرین تحولات منطقه باخبر شوم‌ (رطب‌خورده منع رطب کی کند؟!).