یکی از شاکیان شرکت پارس پندار نهاد در گفتوگو با انصاف نیوز مدعی شد پس از عقد قراردادی در سال ۱۴۰۱ برای دریافت جابآفر و مهاجرت به کانادا، علاوه بر پرداخت مبالغ قابل توجه ارزی و ریالی، با تغییر مکرر مسیر پرونده، درخواستهای متعدد برای ارائه مدارک جدید، استفاده از مدارک غیرواقعی در فرآیند پرونده و در نهایت رد شدن درخواست مهاجرت خود مواجه شده است.
او مدعی شد که در اسفند ۱۴۰۱ با این شرکت قراردادی برای دریافت جابآفر در ونکوور کانادا منعقد کرده و حدود ۲۵ هزار دلار به همراه مبالغی به یورو پرداخت کرده است. به گفته او، در زمان عقد قرارداد به او اعلام شده بود که ظرف حدود شش ماه ویزا دریافت خواهد کرد و برای این مسیر نیز نیازی به مدرک زبان ندارد.
او گفت: پس از گذشت چند ماه هیچ پیشرفتی در پرونده حاصل نشد و مسئولان شرکت اعلام کردند مسیر جدیدی برای مهاجرت پیدا کردهاند که به گفته آنان شانس موفقیت بیشتری دارد. این شاکی مدعی است در حالی که ابتدا گفته شده بود مدرک زبان ضروری نیست، بعداً از او خواسته شد مدرک آیلتس ارائه کند و برای این منظور هزینههای قابل توجهی برای کلاسهای خصوصی و شرکت در آزمون پرداخت کرده است.
به گفته او، در ابتدا گفته شده بود حتی نمره پایین آیلتس نیز کفایت میکند اما چند ماه بعد شرط ارائه نمره بالاتر مطرح شد و همین موضوع موجب شد چندین بار در آزمون شرکت کرده و هزینههای جدیدی متحمل شود. او همچنین مدعی شد که مسئول اصلی پرونده در شرکت در بسیاری از موارد پاسخگو نبوده و حتی در برخی قرارهای حضوری نیز حاضر نشده است.
این شاکی در ادامه گفت: پس از گذشت حدود سه سال از آغاز همکاری، متوجه شده برخی مدارک غیرواقعی از جمله مدارک تحصیلی، سوابق و اسناد مختلف در پرونده او قرار گرفته است. به گفته او حتی درباره برخی اسناد مالکیت نیز پیشنهاد شده بود تغییراتی در مدارک ایجاد شود و برای تهیه بخشی از این مدارک نیز مبالغی جداگانه پرداخت کرده است. او همچنین مدعی شد از سوی شرکت به مجموعههایی برای ترجمه مدارک معرفی شده بود.
او ادامه داد که در سال ۱۴۰۴ و پس از گذشت چند سال از آغاز پرونده، پیش از ثبت نهایی درخواست مهاجرت، از او خواسته شد مبلغی در حدود ۱۱۰ تا ۱۲۰ میلیون تومان دیگر پرداخت کند. عنوان شده بود بخشی از این مبلغ بابت هزینههای ثبت پرونده و بخشی دیگر برای اجاره یک دفتر در کانادا به منظور تکمیل فرآیند مهاجرت است.
این شاکی مدعی است تنها حدود یک هفته تا ده روز پس از انگشتنگاری، پروندهاش رد شد. او گفت: توضیح روشنی درباره علت ریجکتی دریافت نکرده و حتی به نامه کامل افسر پرونده نیز دسترسی نداشته است. پس از اعتراض به این موضوع از او خواسته شده بود برای ارسال مجدد پرونده اقدام کند؛ اقدامی که مستلزم صرف هزینههای جدید بود.
او همچنین گفت: پس از کنار گذاشته شدن مسیر جابآفر، از او خواسته شد شرکتی در ایران ثبت کند و مسیر انتقال کسبوکار به کانادا را دنبال کند. به گفته وی، برای این منظور نیز هزینههای مختلفی از جمله ثبت شرکت، امور مالیاتی، طراحی سایت و سایر اقدامات مرتبط را متحمل شده است.
این شاکی مدعی شد در مراجعات متعدد خود به دفتر شرکت، مراسمهایی تحت عنوان «جشن ویزا» مشاهده کرده اما نمیتواند درباره واقعی بودن یا نبودن این پروندهها اظهارنظر قطعی کند. او همچنین گفت برخی اعضای خانوادهاش نیز از طریق همین شرکت اقدام کرده و مبالغ بسیار بیشتری برای خرید بیزینس در کانادا پرداخت کردهاند اما به نتیجه مطلوب نرسیدهاند.
او در بخش دیگری از گفتوگو مجموعهای از ادعاها را درباره مدیران و مسئولان شرکت مطرح کرد و گفت: پس از بررسیهای شخصی به این نتیجه رسیده که نباید به وعدههای ارائهشده اعتماد میکرده است. او همچنین گفت که متن قرارداد به گونهای تنظیم شده بود که مسئولیت مشخصی برای اخذ ویزا بر عهده شرکت قرار نمیداد و همین موضوع پیگیری حقوقی پرونده را پیچیده کرده است.
این شاکی در پایان گفت: پس از رد شدن درخواست مهاجرت، عملاً ادامه مسیر برای او بسیار دشوار شده و با وجود طرح شکایت، نسبت به جبران کامل خسارتهای مالی و زمانی واردشده خوشبین نیست.
او همچنین مدعی شد که مسئول اصلی پرونده در بسیاری از موارد پاسخگو نبوده و حتی در برخی قرارهای حضوری نیز حاضر نشده است.
انتهای پیام
