محمد توکلی، انصاف نیوز:
آقای اعرافی که به عنوان مدیر حوزههای علمیه فعالیت میکند در بیانیهای رئیسجمهور، فرماندهان و دیگر اعضای شورایعالی امنیت ملی را خطاب قرار داده و گفته است: باید تفاهمنامه [ایران و آمریکا] را تمام شده تلقی کرده … به همان مسیری که ایشان [رهبری] تشخیص دادهاند بازگردند.
اینکه چرا و در چه شرایطی این چهرهی حوزوی خود را در جایگاهی دانسته که میتواند به رئیس شورایعالی امنیت ملی و فرماندهان ارشد نظامی ایران در سپاه، ارتش و ستاد کل نیروهای مسلح فرمان دهد که «باید» چنین کنند و چنان نکنند پرسش مهمیست که کندوکاور دربارهی آن را باید به وقتی دیگر واگذار کرد.
اما پرسش قابل طرح این است که «مسیر رهبری» که آقای اعرافی دیگران را به بازگشت به آن فرامیخواند کدام است؟
اگر آنچه آیت الله مجتبی خامنهای دربارهی تفاهمنامهی ایران و آمریکا اعلام کرده را «مسیر رهبری» بنامیم ازقضا افرادی که در این بخش از بیانیهی آقای مورد خطاب قرار گرفتهاند در همین مسیر هستند.
در پیام صادره پیرامون تفاهمنامه آمده است که با وجود اینکه آیت الله مجتبی خامنهای در این باره نظری دیگر داشته است اجازهی آن را صادر کردهاند و در ادامه نیز با به کار بردن کلیدواژهی «مذاکرات حضوری» مشخص میشود که این اجازه نه فقط برای تفاهمنامه بلکه برای تداوم مذاکرات به شکل حضوری نیز صادر شده است.
تمام شده دانستن تفاهمنامه و پیشنهاد پیمودن مسیری که آقای اعرافی مصداق «راه جهاد» میداند حق شهروندی ایشان است؛ همانطور که دیگران هم باید به همین مقدار از این حق برخوردار باشند.
اما این تصور که نظر شخصی مدیر حوزههای علمیه موضع نظام تلقی شود و مقامهای ارشد لشگری و کشوری جمهوری اسلامی هم «باید» آن را پذیرفته و اجرایی کنند منطقی به نظر نمیآید.
تا اینجا و این لحظه «مسیر رهبری» اجازهی امضای توافق با آمریکا و مذاکرات حضوری با آنهاست. و شاید مهمتر از آن وجه دیگری از مسیر مورد تاکید آیت الله مجتبی خامنهای این است که اختلافات موجه هم به تنازع تبدیل نشود.
خوب است حضرت آقای اعرافی خود قضاوت کنند که آیا در «مسیر رهبری» گام بر میدارند یا خیر؟!
انتهای پیام
