کانال تلگرامی ترجمان نوشت:
ازآنجاکه نوشتههای تولیدشده توسط هوش مصنوعی اینترنت را پر کرده است، افراد بیشتری سعی میکنند تشخیص دهند کدام تولیدکنندگان محتوا از این ابزارها برای تولید نوشته استفاده میکنند. یکجور آزمون تورینگ برعکس. این یعنی نویسندگانی که تمام آثار خود را شخصاً مینویسند -و همچنین افرادی که تأیید میکنند از چتباتها کمک گرفتهاند- سعی دارند بر چیزی مسلط شوند که قبلاً هرگز نگران آن نبودهاند: چگونه طبیعی و انسانی به نظر برسند.
سارا سوزوکی هاروارد، نویسندهای حرفهای، میگوید ذاتاً به نثر بیش از حد پرشور گرایش ندارد، اما این روزها از روال عادی خودش خارج شده است. هاروارد، کپیرایتر ۳۲ساله اهل بروکلین، درمورد پستها و مقالاتش گفت «من از زبانی به شدت غیررسمی استفاده میکنم، مثلاً ’آره والّا‘، یا کلی علامت تعجب میگذارم. انجام این کار احساس خیلی بدی به من میدهد، اما این کاری است که برای طبیعی بهنظررسیدن باید انجام داد».
بحث و جنجال دربارۀ استفادۀ نویسندگان از هوش مصنوعی مرتباً به تیتر خبرها راه پیدا کرده است. مدارس و معلمان نیز از نرمافزارهای تشخیص هوش مصنوعی برای شناسایی دانشآموزانی که تقلب میکنند یا از زیر کار درمیروند استفاده میکنند؛ هرچند موفقیت این ابزارها اغلب یکدست و قابل اتکا نبوده است.
در کنار اینها، شمار «کارشناسان خودخوانده تشخیص هوش مصنوعی» نیز افزایش یافته است؛ یکی از نشانهها، آدمهایی هستند که ناگهان در فضای آنلاین پرحرف میشوند و طولانی مینویسند. مارسی ۲۸ ساله گفت: «بچههایی را از دوران دانشگاه میشناسم که نمیتوانستند یک مقاله بنویسند، بعد یکدفعه میبینی حالا برای خودشان پایاننامه مینویسند!».
یا اندی اوبرایان، از بنیانگذاران یک گروه آنلاین برای کارآفرینان علاقهمند به هوش مصنوعی، میگوید شاهد بوده که افراد تلاش میکنند نثر تولیدشده با هوش مصنوعی را با غلطهای تایپی یا جملههای بیش از حد طولانی، زمخت و ناصاف کنند تا «انسانی» به نظر برسد.
برگرفته از «Writers Are Going to Extremes to Prove They Didn’t Use AI» نوشتهٔ تهپینگ چن، ۶ مهٔ ۲۰۲۶، والاستریت ژورنال.
انتهای پیام
