حسین علی‌اعلا، جانباز و رزمنده هشت سال دفاع مقدس در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «آیا تمام راه‌ها به جنگ ختم می‌شود؟» نوشت:
واقعیت این است که مناقشه میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا سال‌هاست در چرخه‌ای از فشار، تهدید، تحریم، تقابل و درگیری گرفتار شده است؛ اما پرسش اساسی اینجاست: آیا واقعاً تمام راه‌های این مناقشه در نهایت به جنگ ختم می‌شود؟
اگر قرار باشد پایان اختلافات تنها با از پا درآمدن یکی از طرفین رقم بخورد، باید پذیرفت که در چنین مسیری، پیش از آنکه یک طرف پیروز شود، ملت‌ها و مردم دو کشور هزینه‌های سنگینی خواهند پرداخت. تجربه دهه‌های گذشته نشان داده است که جنگ نه‌تنها بسیاری از اختلافات را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند بحران‌های جدید و پیچیده‌تری ایجاد کند.
در چنین شرایطی، دیپلماسی نه نشانه ضعف است و نه عقب‌نشینی؛ بلکه یکی از ابزارهای اصلی تأمین منافع ملی و جلوگیری از تحمیل هزینه‌های بیشتر بر کشور است. مذاکره زمانی معنا پیدا می‌کند که هر دو طرف بتوانند ضمن حفظ خطوط قرمز و منافع اساسی خود، برای کاهش تنش و یافتن راه‌حل سیاسی تلاش کنند.
hلبته نمی‌توان تهدیدها و فشارهای آمریکا را نادیده گرفت و نمی‌توان انتظار داشت جمهوری اسلامی بدون توجه به امنیت و منافع ملی خود وارد هر مذاکره‌ای شود. اما از سوی دیگر، صرفاً با تکیه بر ادبیات تقابل و افزایش سطح تنش نیز نمی‌توان یک بحران طولانی‌مدت را مدیریت کرد.
مطالبه امروز جامعه باید روشن باشد: جنگ نباید به تنها گزینه روی میز تبدیل شود. مسئولان باید توضیح دهند که برای جلوگیری از گسترش درگیری، چه ظرفیت‌هایی از دیپلماسی فعال شده و چه ابتکارهایی برای کاهش تنش در حال پیگیری است. همان‌گونه که اقتدار نظامی برای حفظ امنیت کشور ضروری است، اقتدار دیپلماتیک نیز بخشی از قدرت ملی است.
کشوری قدرتمند کشوری نیست که فقط توان مقابله داشته باشد؛ بلکه کشوری است که بتواند در زمان مناسب، از قدرت خود برای ایجاد یک راه سیاسی و تأمین منافع ملی استفاده کند. امروز بیش از هر زمان دیگری باید پرسید: آیا واقعاً هیچ راهی جز جنگ باقی نمانده است؟ یا هنوز می‌توان با ابتکار، گفت‌وگو، مذاکره و دیپلماسی، مسیر دیگری برای آینده ایران گشود؟
مطالبه‌گری واقعی یعنی مسئولان را برای یافتن راهی کم‌هزینه‌تر و عقلانی‌تر تحت فشار افکار عمومی قرار دهیم؛ نه اینکه جامعه را میان دوگانه «تسلیم یا جنگ» گرفتار کنیم. ایران برای عبور از بحران‌های موجود بیش از هر چیز به عقلانیت، انسجام داخلی، دیپلماسی فعال و تصمیم‌گیری مبتنی بر منافع ملی نیاز دارد. جنگ می‌تواند آخرین گزینه باشد؛ اما نباید نخستین و تنها راه‌حل تصور شود.
انتهای پیام
