کانال تلگرامی ترجمان نوشت:
کاترین جِزِرمورتون، نیویورک مگزین — وقتی کودکی شاد را تصور می‌کنید، چه تصویری در ذهنتان شکل می‌گیرد؟ شاید او را در حال دویدن میان علفزار یا قایم‌باشک‌بازی با دوستانش می‌بینید. شاید هم سرگرم بازی بسکتبال یا فوتبال با بچه‌های دیگر است، یا کنجی در قلعه‌ای که با پتو برای خودش ساخته نشسته و کتاب کمیک می‌خواند.
اما به نظر می‌رسد تمام این تصاویر برآمده از نگاه نوستالژیک شما به گذشته است. بخش زیادی از حرف‌هایی که این روزها دربارۀ کودکان می‌زنیم، حول نارضایتی و ناخشنودی آن‌ها می‌چرخد.
اغلب کارشناسان بر این باورند که جوانانِ امروزی نسبت به نسل‌های پیشین، مضطرب‌تر و ریسک‌گریزترند. از زمان انتشار کتاب «نسل بی‌قرار» نوشتۀ جاناتان هایت در سال ۲۰۲۴، این دیدگاه که گوشی‌های هوشمند عامل نارضایتی و حال بد جوانان هستند در میان معلمان، سیاست‌گذاران و والدین به‌طور گسترده پذیرفته شده است.
اما پیتر گری، استاد دانشگاه و پژوهشگر، در کتاب جدیدش با عنوان «بازگرداندن کودکی» استدلال متفاوتی دارد. او می‌گوید مسئله اصلاً گوشی‌ها نیستند؛ مقصر اصلی حضور دائمی و مداخله‌گرانۀ بزرگسالان است. سایۀ سنگینِ این حضور، هم شدیدتر شده و هم طولانی‌تر؛ تا جایی که والدین، مدیریت زندگی فرزندانشان را تا دوران دانشگاه هم رها نمی‌کنند.
چیزی که ظاهراً هم هایت هم گری کاملاً از آن غافل‌اند این است که کودکان به مقداری مراقبت و نظارت نیاز دارند، حتی اگر قرار است این مراقبت از فاصله‌ای معقول و به دور از رفتارهای کنترلی انجام شود. ظاهراً گری فرض را بر این گذاشته که همیشه کسی در خانه هست که از بچه‌ها مراقبت کند، درنتیجه به این پرسش مهم نمی‌پردازد که طی ۵۰ سال گذشته چرا و چگونه والدین بیش از پیش در زندگی فرزندانشان دخالت کرده‌اند.
برای اولین نسل از زنانی که وارد بازار کار شدند، هزینۀ اجتماعیِ آزاد گذاشتن کودکان برای بازی، همپای موفقیت‌های شغلی‌شان بالا رفت. انتقادهای تند و تیز از سبک «فرزندپروری هلیکوپتری»، معمولاً این واقعیت تلخ را نادیده می‌گیرد که چقدر دشوار است هم تمام‌وقت کار کنید و هم آن‌قدر دغدغۀ ذهنی‌تان آزاد باشد که مخاطرات یک بازی «رها» را برای فرزندتان بپذیرید؛ تجربه‌ای که اگر به مشکل بخورد، دو ساعت پایانی وقت کاری شما را مختل می‌کند.
اتکای والدین به شیوه‌هایی از مراقبت از کودک که ریسک را به حداقل می‌رسانند، به همان اندازه که ریشه در ملاحظات اخلاقی دارد، ناشی از دلایل عملی نیز هست؛ خواه این شیوه‌ها شامل ثبت‌نام کودکان در فعالیت‌های سازمان‌یافتۀ پس از مدرسه باشد، و خواه اجازه دادن به آن‌ها برای دو ساعت بازی ماینکرفت.
آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Fantasy of the Free-Roaming Child» نوشتۀ کاترین جِزِر-مورتون است که در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۶ در نیویورک‌مگزین منتشر شده است.
انتهای پیام
