اسماعیل امینی، شاعر و پژوهشگر ادبی، در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است نوشت:
چهارشنبه پانزدهم مهرماه در شهر خوی در استان آذربایجان غربی، بنای تازه‌احداث‌شدۀ مقبرۀ شمس تبریزی افتتاح شد. من هم مهمان این برنامه بودم؛ در جمع ده‌ها چهرۀ رسانه‌ای، دانشگاهی، فرهنگی و اجرایی که برای مراسم افتتاح دعوت شده بودند.
میزبانان به هیچ‌کدام از مهمان‌ها دربارۀ محتوای مراسم چیزی نگفته بودند و راهنمایان همراه نیز از هیچ‌چیز خبر نداشتند و می‌گفتند همه‌چیز در حین اجرای برنامه مشخص خواهد شد.
رفتیم و رسیدیم و در محوطۀ بنای مقبرۀ شمس نشستیم. بعد که مجری آمد و رفت پشت بلندگو و زبان گشود به تشکر از صاحبان مناصب و با حوصله و تأکید، یک‌به‌یک اسم‌ها و عنوان‌ها و منصب‌ها را می‌گفت و از خدمات آن‌ها تجلیل می‌کرد، همه‌چیز آشکار شد.
دیوان‌سالارانِ شیفتۀ خدمت، آن‌همه شخصیت علمی و فرهنگی و هنری و آن‌همه دوربین و خبرنگار را از دور و نزدیک جمع کرده بودند در آنجا که به آن‌ها بگویند: قدر ما را بدانید و از ما مسئولان پرتلاش و بااخلاص تشکر کنید. چند سخنران صاحب‌منصب برای مهمانان حرف زدند و با جملاتی آشفته و نامفهوم در وصف خدمات و فضایل و مناقب خودشان، با درازگویی‌های ملال‌آور سخن گفتند.
این شیفتگی عجیب نسبت به سخنرانی در هر مراسم و در آغاز هر برنامه، سالیانی است که هست و با آنکه غیر از هدر دادن وقت حاضران هیچ ثمری ندارد، هیچ‌کدام از اهل قدرت، که خود را خادم مردم می‌نامند، از این رسم ناخوشایند چشم نمی‌توانند پوشید.
برای من که دوستدار زبان فارسی و معلم ادبیاتم، شنیدن این‌همه جملات نابسامان و بی‌معنا و اصرار این سخنوران در بی‌اعتنایی به سخن رسا و منطقی، بسیار شگفت‌انگیز است.
یک نکتۀ جالب دیگر این‌که از خلال سخن آن چهار سخنران افتتاحیه دریافتم که هیچ‌کدام‌شان اطلاع چندانی از اندیشه‌ها و آثار شمس تبریزی و جلال‌الدین مولوی ندارند و احتمالاً در روزهای پیش از سخنرانی به هیچ منبعی غیر از گوشی تلفن همراه‌شان نگاه نکرده‌اند.
شما که این یادداشت را می‌خوانید، اگر به صاحبان مناصب و مدیران خدمتگزار و پرتلاش و پرسخن دسترسی دارید؛ یعنی اگر مشاور، مسئول دفتر، مدیر حوزۀ ریاست یا مدیر روابط عمومی هستید، لطفاً به آن‌ها بگویید که این‌همه اشتیاق به سخنرانی در هر جا و هر زمان، اصلاً شایسته نیست و این‌همه بی‌اطلاعی از موضوع سخنرانی نیز موجب دلزدگی مخاطبان می‌شود. همچنین اصرار عجیب مسئولان به این‌که در هر مجلسی در ردیف اول بنشینند نیز بسیار ناخوشایند و حتی مضحک است.
به آن‌ها بگویید که مرتب به مجریان مراسم یادداشت ندهند که از آن‌ها و همکاران‌شان تشکر کنند. به آن‌ها بگویید که اشتیاق به سخن گفتن را کنار بگذارند و برای شنیدن سخن دیگران و خواندن آثار مهم ادبی وقت بگذارند.
انتهای پیام
