عطیه همتی، دبیر شبکه‌های اجتماعی فرهیختگان در این روزنامه نوشت:
در روز‌هایی که اماواگر‌ها درباره مدیریت آینده سازمان صداوسیما در گوشه‌وکنار رسانه‌ها مطرح است و نسخه تحولی پنج سال اخیر این سازمان از سوی گروه‌های مختلف تحلیل می‌شود، مستند خوش‌ساخت «رئیس سازمان» در مناسب‌ترین زمان ممکن رونمایی شد؛ مستندی که مدیریت مهم‌ترین سازمان فرهنگی و رسانه‌ای کشور را از نخستین روز‌های انقلاب بررسی می‌کند و به چگونگی شکل‌گیری ساختار جدید آن می‌پردازد.
مصاحبه‌های متعدد با شخصیت‌هایی که در آن دوران نقشی در شکل‌گیری صداوسیما داشتند، در کنار چالش‌هایی که این روز‌ها سازمان با آن‌ها درگیر است، فرصتی فراهم می‌کند تا کاشته‌های دیروز و برداشت‌های امروز، پس از گذشت ۴۸ سال، در کنار یکدیگر قرار گیرند و به تصمیم‌سازی‌های کنونی کمک کنند.
«رئیس سازمان» نقطه آغاز برخی تصمیم‌های درست و غلط، سرنوشت آن‌ها و نقش تصمیم‌گیران اولیه را به مخاطب نشان می‌دهد. حتی او را به این چالش می‌کشاند که با جست‌وجویی ساده، سرنوشت سیاسی و فرهنگی برخی از این افراد، از جمله نخستین رئیس سازمان را دنبال کند. از این منظر مخاطب اصلی مستند را می‌توان نه‌فقط مردم علاقه‌مند به تاریخ و رسانه، بلکه مدیران رسانه‌ای و اهالی این حوزه دانست؛ مخاطبانی که مستند می‌تواند برای آن‌ها تلنگری تاریخی باشد.
هرچند آنچه تاکنون منتشر شده، تنها قسمت نخست از مجموعه‌ای هشت‌قسمتی است که قرار است فرازوفرود‌ها و شیوه‌های مدیریت سازمان را در دوره‌های مختلف پس از انقلاب بررسی کند، همین قسمت ابتدایی نیز به‌خوبی توانسته است پیش از آنکه صرفاً به‌مرور تاریخ بپردازد، ماجرا را به شکلی روایت کند که برای مخاطب امروز حرفی برای گفتن داشته باشد. یکی از نقاط قوت این قسمت، جامعیت آن در بهره‌گیری از شخصیت‌های فعال در تلویزیون آن دوران و مصاحبه‌هایشان است؛ روایتی که تلاش می‌کند روز‌های ابتدایی فعالیت رادیو و تلویزیون ایران پس از انقلاب را از زوایای مختلف به تصویر بکشد.
نکته ویژه دیگر، صراحت مستند در پرداختن به اتفاقات مختلف پس از انقلاب و بازتاب دیدگاه گروه‌های مذهبی و غیرمذهبی درباره چالش‌ها و تناقض‌های فکری و عقیدتی آن دوران است؛ روایتی که با استفاده از تصاویر آرشیوی کمتر دیده‌شده و جذاب، ابعاد مختلفی از این ماجرا را پیش چشم مخاطب قرار می‌دهد. از جمله این موارد، اعتراض برخی زنان بدون حجاب به صداوسیماست؛ زنانی که با اشاره به مشارکت خود در پیروزی انقلاب، از سانسورشدن تصویرشان در تلویزیون انتقاد می‌کنند.
البته باید منتظر ماند و دید این صراحت در قسمت نخست، در قسمت‌های بعدی که روایت به زمانه ما نزدیک‌تر می‌شود، چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد. آیا مستند همچنان با همین صراحت پیش می‌رود یا در ادامه به مصلحت‌اندیشی دچار می‌شود؟ بااین‌حال، بر اساس قسمت نخست می‌توان به سازندگان اثر از نظر جامعیت محتوا و زبان روایی آن نمره قبولی بالایی داد.
اهمیت مستند نیز دقیقاً در همین‌جاست: «رئیس سازمان» برای امروز ساخته شده است. سازندگان، اگرچه تلاش کرده‌اند موضع خود را آشکار نکنند، روایتی ارائه داده‌اند که در لایه‌ای فراتر از مرور صرف یک دوره تاریخی با مخاطب امروز سخن می‌گوید. این مستند صرفاً سندی درباره گذشته نیست؛ فرصتی است برای بازخوانی تصمیم‌هایی که آثارشان ممکن است تا امروز در ساختار و عملکرد صداوسیما باقی مانده باشد.
انتهای پیام
