مهدی میرابی، نویسنده و روزنامه نگار در یادداشتی با عنوان «کوروش زارعی، در ذهن ما و ضمیر دیگران!» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
کوروش زارعی از هنرمندان نسل دوم تئاتر میناب بود که از جهاتی از بزرگان خود پیشی گرفت. او به واسطه استعداد ذاتی و غرق شدن در دنیای هنرِ تئاتر، فراتر از وقت و زمان اندیشید و مطالعه کرد و دانش خود را از سنی که در آن قرار داشت فراتر بُرد. با اعتماد بنفس بالا، در نوجوانی افق‌های روشنی در سر پروراند و خود را در چارچوب شهر بسته و دور افتاده میناب محدود نکرد. با بازی در نمایش درخشان «گل‌وجهله» حصارها را کنار زد و با پشت‌کاری که داشت به کم قانع نبود و نشد و پله‌های ترقی را یکی پس از دیگری فتح نمود.
برخلاف آنچه عده‌ای معتقدند یا تصور می‌کنند، یا نشان داده می‌شود کوروش زارعی بچه مذهبی نبود. به آئین‌ها و مناسکِ بومی شهرش تعصب داشت. اما نمایش‌هایی که در دوران دانش‌آموزی به اجرا گذاشت ارتباطی با گرایش آیئنی و الهام از رسومات مذهبی پیدا نمی‌کرد. وی پس از مهاجرت از میناب و اقامتش در شهر مذهبی قم، در هنرش از آئین‌های متنوعِ ریشه در تاریخ میناب الهام گرفت.
حسن سبحانی از دوستان بسیار نزدیک و همکار آقای زارعی می‌گوید: «سال ۷۲ برای نمایش گل‌وجهله، کوروش به عنوان بازیگر (محصل متفرقه) همراه تیم ما بود. بعد از اینکه با کلی جایزه از جشنواره فجر برگشتیم به اتهام اینکه بازیگر زن همراه ما بود، ما را از مدرسه اخراج کردند. آن زمان بازیگری زن جزو خطوط قرمز به حساب می‌آمد و حرام می‌دانستند.
ولی بعد از اینکه ثابت شد هیچ زنی در نمایش ما نقشی نداشت اجازه دادند به مدرسه برگردیم. البته حساسیت آن‌ها به این دلیل بود که کوروش یکبار در نمایش‌هایش از بازیگر خانم بهره گرفته بود و به همین دلیل هم از مدرسه اخراج شده بود و با تعهد برگشته بود. در گل‌وجهله هم نقش زن در نمایشنامه ما بود اما بازیگر مرد آن را در سایه بر عهده گرفت و کار را موفق پیش برد…»
یک سال بعد کوروش به خدمت سربازی می‌رود و در شهر قم سرباز می‌شود. آنجا با گروه‌های تئاتری که در جشنواره فجر آشنا شده بود کارش را ادامه می‌دهد. ماندن در شهر مذهبی و وصلت با خانواده مذهبی باعث می‌شود گرایش مذهبی پیدا کند و رفته‌رفته به واسطه پست و سمتی که در حوزه هنری گرفت باعث شد تولید آثار وی به حوزه دفاع مقدس، تاریخ ادیان، استعمار ستیزی و غرب ستیزی گرایش پیدا کند. این مضامین محور اصلی کارش شد. مضامینی که دست وی را برای اجراهای پرهزینه باز گذاشت. و نه تنها در ایران بلکه در خارج از مرزها از جمله کشور عراق برای اجراهایش بودجه‌های کلانی تخصیص یافت.
شاید ایدئولوژیِ جناح حاکم، مورد وثوق و تمایل وی در اجراهایش بود که به آن رنگ و بو و شاخ و برگ هنری می‌داد. (هنر در خدمت تفکر) که ترفیع و رتبه از مزیت‌هایش بود. اما تنوع کاریش به ویژه در حوزه تاریخ ادیان و مذاهب که با هویت ایرانی-اسلامی گره خورده و درآمیخته، به ستایشگرانش در ایران و کشورهای عربی از جمله سوریه و عراق می‌افزود. نقش وی به عنوان «لاوی» در سریال «یوسف پیامبر» ستودنی بود. و عشاق زیادی را جذب خود کرد. واکنش بلاگرهای شیعیان عراق و احساس تأثرِ عمیق مردمِ آن کشور از درگذشتش نشان می‌دهد که وی بخاطر بازی در نقش برادر بزرگ پیامبر از محبوبیت بالایی برخوردار است. نقشی که انتظار می‌رفت دست‌کم در همین محدوده بماند و رقیق‌تر نشود.
فارغ از نوع نگاه کوروش به نمایش و نکته اتصالش با جناح حاکم که بنابه سلیقه آن‌ها، پرده‌ی سن را کنار می‌زد و مخاطب خود را روی صندلی به تماشا می‌نشاند، وی یک استعداد بالقوه بود. به سهم خود تأثیر بسزایی بر تئاتر گذاشت و شاگردانی را پرورش داد که بعدها در کار خود موفق شدند و درخشیدند.
راه‌اندازی تئاتر مساجد میناب از جمله دستاوردهایش به شهر زادگاهش بود و بیش‌وکم برای ارتقاء تئاتر این شهر پیگیر اعزام اساتید برای آموزش می‌شد. هر چند منتقدینِ وی بر این باور بودند که کارت‌های بیشتری در جیب داشت که چون آدم محافظه کاری بود آن‌ها را خرج نکرد.
وی همانطور که خیلی زود و پایین‌تر از سن خود رشد کرد و از یک شهرِ دورافتاده و فقیر به شکوفایی رسید، خیلی زود هم در اوج تجربه و پختگی سکانس پایانیِ خود را با نقش بیماری که مدت‌هاست در بستر است و رنج می‌کشد به تماشای عموم گذاشت. در سالنی با ظرفیتی نامحدود و بلیط رایگان. نمایشی رئالیست. اینبار اما بر خلاف میل خود و تصور دیگران…
روحت شاد مینابی
انتهای پیام
