«سیدحمید حسینی یزدی» عضو بخش تحلیلی انصاف نیوز در یادداشتی دربارهی ماجرای دعوت از مولوی عبدالحمید برای مراسم تحلیف نوشت:
عدم دعوت از مولوی عبدالحمید امام جمعه و بزرگ اهل سنت منطقهی سیستان و بلوچستان در مراسم تحلیف ریاست جمهوری موجی از اعتراضات و مطالبات را در فضای مجازی برانگیخت. معترضین بر لزوم دعوت از مولوی عبدالحمید به عنوان نمایندهی جامعهی اهل سنت، اقلیتی که بیشترین میزان رأی به روحانی را داشته است، تأکید میکردند. این موج مجازی آنچنان گسترده شد که در دو جلسهی علنی اخیر مجلس نیز نمایندگان اهل سنت از فرصت نطق و تذکر شفاهی استفاده کرده و اعتراض خودشان را اعلام کردند.
منطق معترضین چیست و لزوم حضور مولوی عبدالحمید را چگونه توجیه میکنند؟
ایشان میگویند اهل سنت اقلیتی چند میلیونی هستند و باید در سطوح مختلف نماینده داشته باشند.
الف) این استدلال ناشی از مطالبهای است که در چند سال اخیر مطرح شده و به حق ارتقای نقش و جایگاه اقلیتها و زنان را مطالبه میکند. اما باید توجه داشت که این مطالبه حالت تشریفاتی و نمایشی پیدا نکند. مشکل اقلیتها و زنان، نگاه تبعیض آمیز و امنیتی به ایشان است و تلقی ایشان به عنوان شهروند درجهی دو است. این نگاه باعث میشود تا در شرایط برابر و حتی با شایستگی بیشتر، اقلیتها و زنان به دلیل اقلیت بودن و زن بودن از دیگران عقب بمانند و یا به دلیل نگاه امنیتی به اقلیتها حقوق مسلم انسانی و شهروندی ایشان که در قانون اساسی نیز بدان تصریح شده پایمال شود. تا وقتی این نگاه اصلاح نشود شرایط اقلیتها و زنان بهبود پیدا نخواهد کرد. مطالبهی حضور اهل سنت و زنان در کابینه تقلیل موضوع مهم رعایت عدالت و حقوق شهروندی این اقشار به موضوعی تشریفاتی و نمایشی و سیاسی است. در دولت احمدینژاد وزیر زن داشتیم. در دولتهای مختلف بانوانی بهعنوان معاون رییس جمهور حضور داشتند. در دولت دوازدهم نیز سه بانو بهعنوان معاون رییس جمهور منصوب شدند. بااین وجود تغییری در وضعیت زنان جامعه به وجود نیامده است و آن نگاه همچنان باقیست.
لذا به نظر میرسد مطالبهی حضور مولوی عبدالحمید به عنوان نمایندهی اهل سنت جنوب شرق ایران (و نه تمامی اهل سنت ایران) از همان جنس تقلیل مسالهی حقوق اقلیتها به حرکاتی نمایشی و نمادین باشد. حضور در کابینه یا مراسم تحلیف معضل و دغدغهی چند درصد از برادران اهل سنت ماست؟
ب) معمولاً دعوت از افراد برای شرکت در مراسمات رسمی از پروتکلی خاص تبعیت میکند و افراد به واسطهی جایگاه حقوقیشان دعوت میشوند. مولوی عبدالحمید نیز از این قاعده مستثنی نباید باشد. وی امام جمعهی اهل سنت زاهدان و مرجع دینی اهل سنت جنوب شرق ایران است. به نظر میرسد انتظار دعوت از ایشان درحالیکه سایر ائمهی جمعه و یا مراجع دینی سایر فرق اسلامی در این مراسم دعوت نشده بودند ناموجه است. البته نباید از بدسلیقگیهایی که در دعوت از برخی هنرمندان و ورزشکاران به واسطهی شخصیت حقیقیشان شده بود گذشت و غافل شد.
به نظر میرسد اینگونه مطالبات که در فضای مجازی شکل میگیرد و همه گیر میشود نه تنها بهبودی در وضعیت حقوق اقلیتها ایجاد نمیکند بلکه در درازمدت میتواند وحدت و یکپارچگی ملی را نیز مخدوش کند. اگر اینگونه مطالبات رسمیت یابد به جای هویت ایرانی و ملی، هویتهای قومی، مذهبی، جنسیتی و … پررنگ خواهد شد و هرکدام از اقلیتها و گروهها خواستار داشتن نماینده در مراسمات و عرصههای گوناگون هستند. اگر حضور مولوی عبدالحمید در مراسم تحلیف به عنوان نمایندهی اهل سنت جنوب شرق ایران پذیرفتنی باشد، چرا اهل سنت غرب کشور، کردها، ترکها، اعراب خوزستان، ترکمنها، کارگران، تجار و … نمایندهای در مراسم تحلیف نداشته باشند؟ این روند نتیجهای جز پررنگ شدن هویتهای قومی و مذهبی و درنتیجه کمرنگ شدن هویت ملی نخواهد داشت. البته نگارنده منکر این نیست که شیوع اینگونه مطالبات معلول حکمرانی ناصحیح حکومت درمورد اقلیتهاست و قطعاً باید این نوع حکمرانی و این نوع نگاه به اقلیتها اصلاح شود اما راه آن دامن زدن به هویتهای غیرملی نیست. قطعاً نگاهها و رویکردها در همهی سطوح باید اصلاح شود، اما اصرار بر وزارت بانوان یا اهل سنت چیزی جز نمایشی و تشریفاتی کردن و تقلیل دادن مطالبهی به حق ارتقای جایگاه اقلیتها و بانوان نیست.
انتهای پیام
پاسخ دادن به اسمان لغو پاسخ