به گزارش انصاف نیوز، رضا نصری در فیسبوک نوشت:
یکی از ضعفهای مهم فلسطینیها، سازمانها و دولتهای طرفدار آنها این است که از سازوکارها و اسناد حقوقی موجود در عرصه بینالمللی به هیچ عنوان علیه اسرائیل استفاده جدی و تاثیرگذاری نمیکنند.
به عنوان مثال، به دلیل انفعال و کمکاری آنها، امروزه کمتر کسی در غرب و شرق میداند که رابطه تجاری و سیاسی میان اسرائیل و اتحادیه اروپا مبتنی بر یک پیمان همکاری است (The EU-Israel Association Agreement ) که ماده ۲ آن به صراحت تداوم این رابطه را مشروط به رعایت موازین حقوق بشر و حفظ اصول دموکراتیک میداند:
Relations between the Parties, as well as all the provisions of the Agreement itself, shall be based on respect for human rights and democratic principles, which guides their internal and international policy and constitutes an essential element of this Agreement.
وقتی اسرائیل به استناد بیانیهی ۱۹۱۷ بالفور (که یک نامه چند خطی است میان وزیر امور خارجه بریتانیا و یک شخصیت غیر رسمی)، اشغال سرزمین دیگران را توجیه حقوقی میکند، چرا جبههی مقابل از یک پیمان الزامآور تجاری-سیاسی متاخر (مورخ سال ۲۰۰۰) که حاوی چنین بند مهمی است آنطور که شایسته است بهرهبرداری سیاسی، دیپلماتیک و تبلیغاتی نمیکند؟
اگر اسرائیل به دلیل عدم عضویت در پیمان ان.پی.تی، خود را از هر نوع مسوولیت حقوقی در حوزه ی تولید نیرو و سلاح هستهای معاف میداند، باید دستکم در این حوزه که میشود آن را پاسخگو دانست. پس چرا تا بحال این نکته ی مهم از جانب دولتها از تریبونهای بینالمللی (مثلاً از تریبون مجمع عمومی سازمان ملل) برجسته نشده است؟ چرا لابیها و سازمانهای غیردولتی از این نکته برای فشار به دولتهای اروپایی جهت تعلیق این پیمان تجاری استفاده نکردهاند؟ چرا سازمانهای مدافع حقوق بشر از این اهرم حقوقی برای بهبود وضعیت مردم فلسطین بهرهبرداری نمیکنند؟
فکر میکنم بازگشت “تخصص” در وزارت امور خارجه ایران و همچنین روی کار آمدن خانم فدریکا موگرینی به جای کاترین اشتون در پست نمایندگی عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی، فرصت خوبی باشد برای احیاء اینگونه فعالیتهای قانونمحور علیه اسرائیل.
انتهای پیام
