حمید شجاعی در آرمان ملی نوشت: حاکمیت یکدست پروژهای بود که بسیاری از اصولگرایان و حامیان دولت از آن استقبال میکردند و معتقد بودند که اگر بتوان همه قوا را بهطور یکدست از یک جناح با رویکردهای ثابت، مشخص و بدون تعارضات رویکردی و تفکری داشت بسیار بهتر میتوان مسائل و مشکلات جامعه را احصاء و حل و فصل کرد. کما اینکه شاهد مثال این موضوع نیز نوع مواجهه اصولگرایان با مجلس دهم و دولت دوازدهم حسن روحانی بود که آن زمان از انواع و اقسام مسائل بهره میبردند تا دولت و مجلس را بیکفایت، منفعل و عامل بروز همه مشکلات نشان دهند و از آن طرف این نوید را به جامعه میدادند که اگر دولتی با رویکرد انقلابی روی کار بیاید خواهید دید که مشکلات جاری جامعه در حوزههای مختلف با برنامههای مدون و کار جهادی حل خواهد شد و نارضایتیهای مردم جای خود را به میزانی از رضایتمندی خواهد داد. بر همین اساس نیز بود که پس از کاهش مشارکت مردم در انتخابات مجلس یازدهم اصولگرایان در قدم اول کرسیهای بهارستان را از آن خود کردند و در قدم دوم نیز در خرداد ۱۴۰۰ هم کرسی پاستور را نیز از اعتدالیون گرفتند تا با هماهنگی دولت و مجلس پروژه حاکمیت یکدست دوباره محقق شود. انتظار هم این بود که پس از استقرار دولت و مجلس کمکم به سمت تحقق وعدهها حرکت کنیم. اما هر چه رو به جلوتر آمدیم صرفا این حجم وعدهها بود که زیادتر شد، اما از بار این وعدهها کاسته نشد و عملا در امر تحقق وعدههای داده شده چیزی ندیدیم. نکته اینجاست که امروز دیگر حسن روحانی یا اصلاحطلبان نیستند که نوک پیکان انتقادات به سمت آنها برود یا مشکلات را به گردن آنها بیندازند. بلکه امروز صفر تا صد حل مشکلات حاضر در جامعه برعهده دولت مردمی و مجلس انقلابی است که گویا این دو نهاد نیز بهرغم اینکه گفته میشد سالها با هم همراه خواهند بود اما این همراهی به یکسال نرسیده و کمتر کسی است که از اختلاف نظر دولت و مجلس نگوید. هر چند که در ظاهر همه چیز مطلوب است. عملکرد دولت در حوزههای مختلف از جمله حوزه اقتصادی و معیشتی نه تنها موجبات نارضایتی جامعه را فراهم آورده و بلکه مجلسنشینان نیز انتقادات تند خود را به دولت وارد میکنند. مشخصا دولت نیز بهرغم آنچه رئیسجمهور محترم تحت عنوان قطار پیشرفت دولت عنوان کرده طی ۱۸ ماه گذشته نتوانسته به وعدههای داده شده عمل کند. مجلس نیز به هر دلیلی؛ حال لابیگری یا همراهی با دولت به وضعیت بغرنج اقتصادی ورود نکرده که آن هم در نوع خود جای تامل دارد. گرچه بسیاری بر این باورند که چنین شرایطی ناشی از ایجاد حاکمیت یکدست در میان قوا و نبود مطالبهگری و پاسخگوکردن قواست. حال باید دید دولت، مجلس و قوهقضائیه چه راهکارهایی برای حل مشکلات جامعه خواهند داشت و اساسا دولت بهعنوان قوه مجریه که همه امور اجرایی کشور را در اختیار دارد آیا برنامهای برای حل مشکلات اقتصادی دارد.
مشکلات جامعه را باید از دید حاکمیتی نگریست
یک فعال سیاسی اصلاحطلب در ارتباط با عملکرد دولت در حاکمیت یکدست اظهارداشت: دولت معنا و مفهوم خود را در حاکمیت یکدست از دست داده است و لذا دیگر مشکلات صرفا از ناحیه دولت نیست و در حاکمیت یکدست این مشکلات به همه قوا مربوط میشود. علی صوفی به «آرمان ملی» گفت: اگر نگاهی به طرح مولدسازی بیندازیم میبینیم صرفا از سوی دولت نیست و حاکمیتی است. لذا به سایر مسائل بهویژه مشکلات جامعه نیز باید با این دید نگریست. وی در خصوص راهکار حل مشکلات ابراز داشت: آقای خاتمی در بیانیه اخیر خود اعلام کرد که اصلاحات نیز به صخرهای ستبر خورده و هیچ پیشنهاد اصلاحطلبانه از طرف متخصصان و اقتصاددانها پذیرفته نمیشود. دبیر کل حزب پیشرو اصلاحات بیان کرد: تغییرات در برنامهها، افراد و راهکارها نیز تاثیر چندان زیادی نخواهد داشت. صوفی تصریح کرد: در بیانیه آقای خاتمی هم آمده که اگر تغییراتی که در ۱۵ بند پیشنهادی آمده انجام شود میتوان نارضایتیها را کاهش داد و رضایت مردم را کسب کرد.
حاکمیت، سیاست امید را خلق کند
رئیس بنیاد امید ایرانیان اظهارکرد: برای پاسخگویی به مطالبات مردم، جوانان و زنان و برای کاهش مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم، حاکمیت و همه نهادهای مردم نهاد و تشکلهای سیاسی را به «خلق سیاست امید» فرا میخوانیم. محمدرضا عارف با اشاره به لزوم حکمرانی خوب گفت: ما نیازمند رعایت اصول حکمرانی خوب هستیم. نمیتوانیم با اقداماتمان گسترش طبقه آسیبدیده را شاهد باشیم. نمیتوانیم طبقه متوسط و نخبه کشور را تضعیف کنیم. نمیتوانیم دستاوردهای جامعه نخبگان و دانشگاهیان را در زمینههای اجتماعی نادیده بگیریم و انتظار معجزه داشته باشیم. وی با بیان اینکه متاسفانه در مقطع فعلی برخی افراد ناکارآمد و نابلد میداندار سطوح مدیریتی شدهاند، بیان کرد: «سیاست امید» بهعنوان راهبرد برتر غلبه بر ناملایمات، از عزم راسخ و صادقانه ارکان حاکمیت برای فهم همهجانبه اوضاع و دخیلکردن نخبگان برای شناخت آن، آغاز میشود و مصالح و منافع ملی را از حصار ِ تنگ و تاریک منافع فردی، باندی و جناحی رها میسازد.
انتهای پیام
