حجت الاسلام هادی سروش، مدرس حوزه، در یادداشتی به بهانهی عید نوروز با عنوان «همهی زیباییها برای یک روابط خوب خانوادگی» نوشت:
✳️ آیه ۷۷ سوره قصص، موضوع نوشتار ما :
=> وَابْتَغِ فیما آتاکَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَهَ وَ لا تَنْسَ نَصیبَکَ مِنَ الدُّنْیا وَ أَحْسِنْ کَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَیْکَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِی الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لا یُحِبُّ الْمُفْسِدینَ <=
🔻 آیه شریفه چهار قدم را معرفی فرموده :
۱ – و با آنچه خداعنایت نموده سراى آخرت را بجوى،
۲ – از داشته هایت غفلت مکن،
۳ – با همگان به بهترین روش تعامل کن همچنانکه خدا با شما چنین نموده ،
۴ – در هیچ زمین و زمینه ای ، باعث و عامل پیدایش و تقویت حس مسموم و منفی مباش .
🔷️ قدم اول :
قدم اول از نوع نیت و اندیشه ، و نهایتا باور است .
و آن اینکه همیشه ؛ محور فکری و قلبی انسان رشد یافته ، بهره های بزرگ از کمترین هاست، به این شکل که؛ آدم دوراندیش در زندگی و همهی معاشرتهایش؛ با یک نیت مثبت و اندیشه خوب که “رنگ خدا” و انگیزه “خیرخواهی” دارد ، ورود میکند.
پس؛ همه رفتارش متکی بر زیبایی ها شده و دارای آثار پایدار و لذت بخش میشود که همان برکات “جهان ابدی” همه ماست .
به این مهم ، اینچنین اشارت مان نمود که ؛ در استفاده از همه داشته هایمان متوجه خدای مهربان و آینده ماندنی باشیم : “وَ ابْتَغِ فیما آتاکَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَهَ”
🔷️ قدم دوم:
دنیا پر از زیبایی است، واقعا پر از زیبایی است -به قول امام علی: عمر، جوانی، سلامت، نشاط، امکانات- پس همه در بین زیبایی ها هستیم، یکی کمی بیشتر و دیگری شایدکمتر، یکی در یک زیبایی و دیگری در نعمتی دیگر….
چقدر منفی بین اند آنانکه که این زیباییها را نمیبینند!
جالب است؛ خدای زیبا و زیبا آفرین، کسانی که خود را از نعمت ها و بهره های دنیا محروم میکنند ، توبیخ کرده که؛
“قُلْ مَنْ حَرَّمَ زینَهَ اللَّهِ الَّتی أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّیِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ.. (الأعراف/۳۲) چه کسی زیباییهای رزق پاکِ خدا را، حرام اعلام میدارد؟!
پس در حد امکانات؛ خوب بپوشیم، خوب میل کنیم، خوب رفت و آمد کنیم و خلاصه در یک کلمه؛ خوب زندگی کنیم و البته بدیگران هم بدهیم. (که در قدم بعدی میآید)
چه دلنشین است که میبینیم مثلا در دید و بازدید عید یا تفریح روز سیزده نوروز ؛ هم خانوادهای با ماشین گران قیمت در حرکت است و هم خانوادهای کوچک بر موتور با زنبیل آذوقهاش رهسپار شادی است.
در اینصورت به ندای آسمانی آسمانیان، گوش دادهایم که؛ “وَ لا تَنْسَ نَصیبَکَ مِنَ الدُّنْیا”؛ و سهم خود را از دنیا فراموش مکن و از آن استفاده کن. (قصص/۷۷)
🔷️ قدم سوم:
نیکی در رفتار و سخن نسبت به همگان، مهمترین حرکت زیبای که انسان فهیم و باشخصیت است…
چقدر و با چه کسی و چگونه ؛ نیک و خوش رفتار و خوش سخن باشیم ؟
همه پاسخ در این یک کلام جمع است که؛
ببین خدای مهربان با تو چقدر و چگونه مهربانی کرده-علامه طباطبائی گوید احسان خدا،بدون استحقاق و ضرورت است-شما هم چنین باش .
در دنباله آیه قصص فرمود :
“وَ أَحْسِنْ کَما أَحْسَنَ اللّه إِلَیْکَ” ؛ و آنچنان که خدا به تو نیکى و احسان کرده ، شما هم نیکى کن..
🔻درجمع های خانوادگی مان ؛ رعایت ادب و اخلاق را در نشستن ها و گفتن ها رعایت کنیم ، به عنوان نمونه آدم ؛
پر نگاه به صورتها نباشیم ،
پر نشستن نباشیم ،
پر سخن با فرد همشنین و غفلت از دیگر حضار نباشیم ،
پر سخن با فرد یا جمع محفل خانوادگی نباشیم ، و خلاصه همه جوره شخصیت تمام نمای ادب و اخلاق باشیم ، ان شاء الله
🔷️قدم چهارم در آیه سوره قصص:
” وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِی الْأَرْضِ” ؛ از هر چیزی که منشاء فساد و تباهی و خرابی است دوری جوئیم .
🔻در ارتباطات مان حدود شرع و عقل را رعایت کنیم .
پشت پا زدن به “حرام های خدا” ، نه تنها در عاقبت ، سعادت را از آدمی سلب میکند ، بلکه از همان لحظه که تخریب و تعدّی از انسان نسبت به حدود و مرزهای تعریف شده دین آغاز شود ؛ حال خوش و سلامت و امنیت روح و روان انسان را سلب کرده و آراستگی شخصیت آدمی را آلوده میکند و سر آغاز سختی خواهد شد.
پس مواظبت بر “حلال و حرام ، محرم و نامحرم” که آئین های آسمانی ما را به آن فراخوانده ، باشیم .
🔻و به حکم عقل و خرد ؛
آدم با شخصیت ؛ کلا از هر ” پُز و تُفی” گریزان است .
نه بر داشته های خود، “فخر فروشی” میکند، و نه بر داشته های دیگران “حسادت” میورزد.
همانطوریکه براساس شخصیتش؛
به اعتقادات دیگران در بحث های خانوادگی ، اجتماعی و سیاسی ، احترام میگذارد ؛اگردرمیان جمع،فردی با تفکرخاصی حضور داشته باشد،حتماازطرح هرموضوعی که بوی مقابله باایشان استفاده شود،پرهیزکرده ودربرابراندیشه مخالف، از زبان تلخ “نیش و کنایه ها” استفاده نمیکند.
اینها و مشابه شان مواردی است که بدون تردید اگر لحاظ نشود ؛ بذر نامبارک “فساد و خرابی” را در روابط اجتماعی و خانوادگی بار ور میکند.
انتهای پیام
