کامبیز نوروزی، حقوق و جامعه در یادداشتی تلگرامی با عنوان “ابتذال زرد گویی و بی اخلاقی در سخن” نوشت:
“مدتهاست بهروز افخمی نشان داده یک نکته از کار و کارکرد رسانه را دریافته و نکتۀ مهمتری را اصلاً در نیافته است. او متوجه است که در کار رسانه ای برای مطرح شدن و دیده شدن هرچه بیشتر ، باید چیزهای تازه و صریح و جذاب و بحث برانگیز بگوید و حتی تا آنجا که می تواند بزرگترها را هدف بگیرد . این تکنیک موجب دیده شدن و بحث و نظر و حتی جنجال می شود . هرقدر بحث شود ، یعنی آن مطلب و گویند یا نویسنده بیشتر دیده می شوند و طرف شهرتی به هم می زند و شاید این شیوه وسیله ای بشود برای توسعه قدرت و نفوذ .
اما آن نکتۀ مهمتر که ایشان در کار رسانه ای متوجه نیست این است که آن موضوع صریح و جذاب و بحث برانگیز وقتی ارزش دارد و محترم است که به شکل مستند و دقیق و بی طرفانه و تحقیقی مطرح شود . چنین شیوه ای را در کار رسانه ای ، روزنامه نگاری تحقیقی یا اکتشافی می نامند .
در غیر اینصورت آن مطلب از نظر معیارهای رسانه و نیز موازین سخن گویی مطلبی مبتذل و اصطلاحاً زرد تلقی می شود که فقط عمری چند روزه دارد و نزد مخاطب نه احترام می یابد ، نه ارزش خبری یا تحلیلی دارد و نه ارزش اخلاقی و آن راوی و گوینده و نویسنده ای که به این روش ها متوسل می شود آدمی “زرد” مسلک محسوب می گردد که برای بقا و ارتقا جز انگ زنی و زردگویی و زرد نویسی بلد نیست . در زردگویی و زرد نویسی ، برای گوینده مهم نیست که حرفش چقدر مستند یا دقیق است ؛ مهم نیست که حق مخاطب است که حرفی بشنود یا نوشته ای بخواند که بی طرفانه و مدلل باشد ؛ مهم نیست که سوژۀ او حق دارد عادلانه و منصفانه داوری شود . برای چنین کسانی حقیقت مهم نیست که برای کشف آن باید فکر و تأمل و تلاش و اخلاق داشت ، بلکه مهم مطرح کردن خود است ، به هر قیمت .
او فرق سخن اخلاقی یا روزنامه نگاری تحقیقی با سخن یا روزنامه نگاری مبتذل و زرد را یا نمی داند یا می داند و نمی خواهد رعایت کند. حرف نو زدن محتاج تحقیق و دلیل و استدلال و پاکیزگی بیان و حفظ حرمتها و اصول اخلاقی و دقت و بی طرفی است .
در نوشتن و گفتن مرز میان ابتذال و اکتشاف ، خیلی باریک نیست که دیدنش مشکل باشد . آنکه خود را متعهد به حقیقت و حق مخاطب و حق سوژ نداند ، برای طرح هر ادعا زحمت کمی تحقیق و اکتشاف و استدلال را برخود هموار نمیکند.”
انتهای پیام
پاسخ دادن به مرتضی لغو پاسخ