«علی رضا ایمانخانی»، مددکار اجتماعی در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز گذاشته است، نوشت:
امروز بنا بر دعوتی از پیش تعیین شده در اولین سالگرد درگذشت کودکی خردسال که به بدترین حالت ممکنه به قتل رسیده بود شرکت کرده بودم و ناگفته پیدا بود که یک سال زمانی نیست که آثار غم بی پایان از چهره پدر و مادر داغدیده ی کودک مقتول زدوده شده باشد و فضایی بسیار حزن انگیز و اندوهناک بر مراسم حاکم بود و پریشانی و بی تابی بستگان درگذشته کاملا مشهود بودکه امری است کاملا طبیعی و قابل تصور برای والدین کودکی که آنهم نه به مرگ طبیعی بلکه قتل فجیعی درگذشته باشد.
ولی نکته ی تلخ و گزنده ای که بسیار به چشم می آمد کورس گذاشتن چند نوحه خوان در منقلب کردن بستگان متوفی؛ به ویژه مادر داغدار کودک بود. علی رغم وضعیت خاص روحی و روانی مادر متوفی که بیماری و پریشان حالی بر او غالب بود و بارها دچار ضعف و تشنج شد اصرار نوحه خوانان بر ادامه ی خواندن مرثیه به بهانه ی سوگواری امام جواد باعث بیهوشی کامل مادر متوفی شد که ایندفعه با هیچ آب و یخی به هوش نیامد و موجبات اعتراض مدعوین و بستگان حاضر در جمع را سبب شد و نزدیک بود کار به جاهای بدتری کشیده شود که نهایتا با مدیریت چند نفر از ریش سفیدان حاضر مساله جمع شد و …
واقعا باید بررسی کنیم که از نظر انسانی و شرعی در سوگواری و یادواره ی درگذشتگان باید موجب تسلی خاطر بستگان آنها باشیم یا خدایی نکرده موجبات به خطر افتادن هستی اقوام آنها شویم؟ آیا این اجتماعات که قطعا در جهت همدلی و ذکر یاد درگذشتگان برگزار می شود با این کج روی ها به سمتی و سویی نمی رود که خیلی از مردم از بیم به خطر افتادن سلامت روح و روان خود یا فرزندانشان یکسره قید حضور در مراسم اینچنینی را بزنند و از حضور عذرخواهی کنند؟
آیا آموزه های دینی و شرعی ما بر جریان داشتن زندگی و نشاط تاکید نداشته و یا بالعکس تاکید دارد که با بروز چنین اتفاقاتی خانواده متوفی تا آخر عمر جامه عزا بر تن کرده و از تمام ارکان زندگی غافل شده و فقط یکسره به سوگواری بپردازند؟
با اندک مطالعهای در جوامعی که از نظر علمی و پزشکی پیشرفته و توسعه یافته محسوب میشوند پی میبریم که راه کار آنها در موارد مشابه علاوه بر تسکین دادن بستگان آسیب دیده؛ رهنمون کردن آنها به پزشکان متخصص و حاذق؛ تشویق به حضور در اجتماعات و پرهیز از عزلت و گوشه نشینی و کمک در ترمیم کیان خانواده است.
قطعا هیچ شخص متدین و عاقلی نمی پذیرد که به جای آنکه همراه و همدرد بستگان متوفیان باشد موجبات آزار و اذیت آنها را به هر بهانه ای فراهم کند.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید