حجت الاسلام «سیدمحمود صادقی»، طلبه حوزه علمیه، با انتشار دو عکس در اینستاگرام از جمکران و حوالی آن، نوشت:
گرفتم داغ ظاهر را شمردی / جراحتهای پنهان را چه دانی؟ / صائب تبریزی
روزهای سه شنبه و شب چهار شنبه هرهفته، جمکرانِ قم میعادگاه کسانی است که به قصد رویت جمال یار، سختی راههای دور و نزدیک را به جان می خرند، و در طوف این مکان مقدس حاضر می شوند.
بی شک مساله ظهور و انتظار فرج، در زمره محوری ترین اصول تربیتی شیعه است. لیکن گاه یک برداشت اشتباه می تواند، مهم ترین و اساسی ترین معارف را با پرسش مواجه سازد.
به اعتقاد من، انتظار یک مفهوم انتزاعی نیست، بلکه مفهومی حقیقی و رونده در متن زندگی است. انتظار حرکتی سیال و به گونه ای محرک است. یعنی هم خود حرکت دارد و هم دیگران را باید به حرکت درآورد.
من به شدت با نمادگرایی در مساله انتظار مشکل دارم و به نظرم هرگونه نمادگرایی و نمادسازی در انتظار ما را از هدف اصلی باز می دارد و اتفاق اینکه هرگاه ما به جای فعلیت دادن به این مفهوم، به نمادسازی از آن روی آورده ایم، با مشکل مواجه شده ایم.
آنچه در تصویر آمده هم موید همین مطلب است. فاصله میان تصویر پایینی تا تصویر بالایی، آنقدرها زیاد نیست. شاید در فاصله ای کمتر از صد تا صد و پنجاه متر، در کنار مهمترین مرکز برای رویت ماه دوازدهم عترت، انسانی در این دخمه زندگی می کند، که ما او را نمی بینیم.
من چندین بار برای دیدن ساکن این دخمه در این محل حاضر شده ام؛ ولی تنها یک بار ایشان را ملاقات کرده ام که در آن یک بار هم فرصت گفت و گو فراهم نشد، ولی کیست که نداند جمعیت زیادی از محروم ترین مردمان، با ملیتهای مختلف در اطراف این وعده گاه منتظران زندگی می کنند و مع الاسف هیچ گاه به رویت در نمی آیند.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید