حریری: اتاق بازرگانی یک آش شلهقلمکار بیفایده برای بخش خصوصی است [+فیلم]
سرویس اقتصادی، انصاف نیوز: مجیدرضا حریری رئیس اتاق بازرگانی مشترک ایران و چین با انتقاد از ساختار، اتاق بازرگانی را آش شلهقلمکاری میخواند که هیچ فایدهای برای بخش خصوصی ندارد.
آقای حریری که میهمان انصاف نیوز شده بود گفت: اتاقهای بازرگانی در دنیا وظیفه سیاستگذاری و حضور در شوراهای حاکمیتی را ندارند و این از آن چیزهایی است که ما در ایران ساختهایم.
حریری با اشاره به گزاره پراستفاده «پارلمان بخش خصوصی» برای معرفی اتاق بازرگانی، چنین توصیفی را چرت خواند و گفت: فلسفه اتاق بازرگانی لابیگری است اما ما در ایران انجمنهای صنفی کارفرمایی یا تشکلهای صنفی گردنکلفت کارگری نداریم. انجمن کارفرمایی مطالبهگر است، انجمن صنفی هم در پی حداکثرسازی منافع صنف است. حالا ما آمدهایم و همه اینها را ریختهایم در اتاق بازرگانی و یک آش شلهقلمکار درست کردهایم.
رئیس اتاق بازرگانی مشترک ایران و چین افزود: حالا در یک مقطعی یک آدم بانفوذ دولتی رئیس این اتاق بازرگانی شده و هر جا صحبتی از شوراهای تصمیمگیری و سیاستگذاری شده است، گفته یک صندلی هم به اتاق بازرگانی بدهید.
او حضور اتاق بازرگانی در شوراهای حاکمیتی را برای بخش خصوصی بدون آورده خواند و گفت: شما دور میزی مینشینید که ۱۵ یا ۱۸ نفر دیگرش دولتیاند. در مقابل ۱۵ صندلی دولتی، چه کار میخواهید بکنید؟ اصلا چهگوارا باشید، فوقش داد میزنید و تمام. ضمن اینکه برنامهریزی هم طوری بوده که اصلا اهل دادزدن به این شوراها راه پیدا نکند و فقط کسی برود داخل که سر به زیر باشد!
این بازرگان گفت: حضور در این شوراها برای بخش خصوصی به شکل عام آوردهای نداشته است الا برای آنانی که وارد این شوراها شدهاند و ارتباطاتی با بخشهای مختلف برای خود دست و پا کردهاند.
حریری برای اثبات ساختار معیوب اتاق بازرگانی، آن را «ساختار شتر گاو پلنگ» خواند و ادامه داد: من درباره آدمها بنای حرف زدن ندارم اما شما دور میزی مینشینی که محرمانهترین اطلاعات کشور در اختیارت قرار میگیرد. حالا اگر این اطلاعات را به خارجی بفروشی، تکلیف چیست؟ اگر ته دلت با آن نظام هم صاف نباشد، فارغ از هر بحثی، این برای آن نظام خطرناک هست یا نیست؟
رئیس اتاق ایران و چین گفت: اتاق بازرگانی در ایران نقش مطالبهگر را دارد، نقش لابیگر را دارد و در یک دهه اخیر نقش شریک سیاستگذار را هم به آن دادهاند. برای آدمی که میخواهد روی این صندلی بنشیند، به نظر من دیگر خیلی دموکراسی جایی ندارد و این آدم باید حداقلهایی از استانداردهایی را داشته باشد.
او ادامه داد: این آدم باید رازدار این جلسه محرمانهای که رفته هست. حالا فذض کنیم من نقش بازی کردم و آدم موزماری هم بودهام و شما متوجه نشدهاید، دیگر آنکه علنا به بالاپایین نظام فحش میدهد را که نباید بگذاری روی این صندلی بنشیند.
مجیدرضا حریری در پایان گفت: من همیشه گفتهام در ایران، در ایران، اتاق بازرگانی خصوصیترین بخش نظام و حاکمیتیترین قسمت بخش خصوصی است. اگر کسی غیر از این عمل کند، همین میشود که در دو دهه اخیر و به ویژه از سال ۹۲ و ۹۳ که تحریم جدی شد، هیچ باری را نتوانسته است از روی دوش حاکمیت و مردم بردارد.
انتهای پیام
باور بفرمایید نزدیک به دو دهه پیش این مضمون را در مجمع یک شرکت تعاونی تخصصی که با هزار امید و آرزو ساخته شده بود و جوش و خروش هم داشت عنوان کردم که در ایران سندیکالیسم به آن مفهوم جهانی اش وجود ندارد و نخواهد داشت که شرکتهای تعاونی یا سهامی بیایند و اتحادیه ای تشکیل بدهند که از منافع بخش خصوصی در برابر سیاستهای اقتصادی دولتی حفاظت، حمایت و صیانت کند و این را بگیر تا بالادست که بخواهد به اتاق بازرگانی هم برسد.
در عمل اتحادیه و رییس اتحادیه که باید از منافع بخش خصوصی دفاع کند خود به مهره ای از بدنه ی دولتی تبدیل میشود و نهایت مجری سیاستهای دولت در بخش خصوصی خواهد شد!
از آن زمان تا کنون چندین رییس اتحادیه در آن بخش فعالیتی شرکت، عوض شده ولی کماکان رویکرد همان است که بود و رییس اتحادیه که باید رایزنِ بخش خصوصی در برابر بخشهای اقتصادی مرتبط دولتی باشد در واقع امربر دولت به بخش خصوصی شده و حتی در جهت عکس سرمایه ای فعالیت میکند و بعضاً تا جایی پیش رفته است که بسیاری از این تعاونی ها را به کم فعالیتی یا رکود و حتی تعطیلی کشانده است؛ آن هم تعاونی هایی که زمانی روزانه هزاران تن صادرات به آسیای میانه، روسیه، ترکیه، عراق ، کشورهای حاشیه ی خلیج فارس و بعضاً اروپای شرقی داشته اند و اکنون از آن دوران به عنوان خاطره یاد میشود.