در مورد یادداشت حسین رزاق در پاسخ به محمدرضا جلائی‌پور

مهدی یوسفی جمارانی در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:

ابتدا می‌خواهم بر یک اصل بنیادی تأکید کنم؛ هر دو هدف واحدی دارید: ایرانِ پابرجا، آزاد و رشدیافته. اختلافِ در روش و نوبتِ اولویت‌هاست، نه در عشق به این سرزمین.

مراد چه بود؟

آنچه در نوشتهٔ محمدرضا مطرح شد دعوت به «تعلیق همیشگی نقد» نیست، بلکه پیشنهادِ اولویت‌گذاریِ تاکتیکی در شرایط افزایش تهدیدهای بیرونی است؛ یعنی در مقطع خطرِ واقعیِ مداخله و تهاجم، باید از اقداماتی پرهیز کرد که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم موجب تشدید بی‌ثباتی و بهره‌برداری دشمن می‌شود. این موضع، نفیِ ضرورت اصلاحات و تقویت و تحکیم حقوق مدنی نیست، بلکه تأکید بر زمان‌بندی و راهبردِ محافظت از کشور است.

پاسخ به چهار گزارهٔ حسین

دربارهٔ اینکه «ایران با نتانیاهو تضعیف نمی‌شود»: کاملاً موافقم که تضعیف ریشه‌ای از ناکارآمدی‌ها، سرکوب و فرسایش اعتماد ناشی می‌شود. اما واقعیت این است که در بزنگاه‌های حساس، ناآرامی‌های داخلی می‌تواند بهانهٔ دخالت خارجی شود و فشارها را تشدید کند؛ بنابراین همزمان باید به اصلاحات داخلی پرداخت و از تشدید بحران‌های کمکی به دشمن پرهیز کرد.

دربارهٔ «دندان بر جگر گذاشتن»: مراد محمدرضا پذیرش یک مصلحت کوتاه‌مدت برای حفظ شرایطِ زیستن عمومی است نه مشروع‌سازی سکوت مادام‌العمر یا توجیه سرکوب؛ که البته نباید بهانه‌ای برای انکار حق مطالبه‌گری در چارچوبی قانونمند و خشونت‌پرهیز شود.

دربارهٔ «کاهش شکاف با به‌رسمیت‌شناختن اعتراض»: کاملاً موافقم. انسجام ملی پایدار از راهِ مشارکت، شفافیت و پاسخگویی حاصل می‌شود، نه از طریق خاموش‌کردن آگاهانهٔ صداهای معترض. باید راه‌های امن و مشروع برای بیان مطالبات باز و تقویت شوند تا جامعه هم‌زمان زنده، مطالبه‌گر و مقاوم بماند.

دربارهٔ «جامعهٔ مطالبه‌گر سپر در برابر تهدید خارجی»: موافقم و تأکید می‌کنم این دو ضرورت—حقوق مدنی و امنیت ملی—متمم یکدیگرند و نه متقابل. هدفِ ما باید یافتن راه‌هایی باشد که هر دو را همزمان تقویت کند.

پیشنهادهای عملی مشترک

توافق بر پرهیز از خطابه‌ها و اقداماتِ شعله‌ورکننده یا خشونت‌محور که بهانهٔ مداخلات خارجی می‌شوند.
تقویت نهادهای میانی (نهادهای مدنی، صنفی، حرفه‌ای) که هم ظرفیت مطالبه‌گری را بالا ببرند و هم از کانالیزه‌شدن اعتراض‌ها به سوی بی‌ثباتی جلوگیری کنند.

راه‌اندازی میزهای گفت‌وگوی میان روشنفکران منتقد و دغدغه‌مندان امنیت ملی برای تدوین اصولِ مشترکِ اقدام در شرایط حساس.

تدوین اصولِ اخلاقی-سیاسی مشترک: حفظ کرامت انسانی، پرهیز از خشونت، اولویتِ مصالح ملی در بزنگاه‌ها، و تضمینِ بازگشتِ فضای مطالبه‌گری پس از عبورِ از بحران.

جمع‌بندی

نه به حذف و سرکوبِ نقد، نه به رفتارهایی که بی‌محابا فضای کشور را به فروپاشی نزدیک کند. در زمانه‌ای که خطرِ خارجی و ناکارآمدی‌های داخلی هم‌راستا می‌شوند، باید با خرد و مسئولیت‌پذیری جلو رفت: هم مطالبه‌گری نگه داشته شود و هم از اقداماتِ کوتاه‌مدتِ مخاطره‌آمیز پرهیز شود تا ایرانِ قابلِ زیستن و آزاد حفظ شود.

در پایان، دعوت می‌کنم به جای تسویه‌حساب‌های لفظی، روی نقاط مشترک کار کنیم و با هم‌افزایی سازنده، راه‌هایی بیابیم که هم حقوق مردم را تضمین کند و هم ظرفیتِ مقاومت ملی را افزایش دهد.

با احترام
مهدی یوسفی جمارانی

انتهای پیام