«بهروز کمالی» از مخاطبان انصاف نیوز در کامنتی برای «نامه سرگشاده استاد رائفی پور به امیر تتلو» [لینک] نوشت:
پاسخ «استاد» رائفی پور را دوستان در کامنتهایشان بهخوبی دادهاند وهیچ حرف اضافهای نمیماند، من فقط به دو نکته اشاره میکنم.
اول به آن دوستی که میگوید این نامه دروغ است (که ممکن هم هست دروغ باشد) میگویم اجازه بده خود «استاد» بگوید دروغ است، ایشان که حی و حاضر هستند.
دوم به «استاد» رائفی پور میگویم به سلسله مراتب رسیدن به مقام استادی در دانشگاه تهران نظری بیاندازند، اگر خود را در حد یک استاد ساده دانشگاه تهران دیدند اجازه دهند دیگران ایشان را استاد خطاب کنند، در غیر این صورت صداقت، اخلاق وعدم ریا اقتضا میکند مصرا از دیگران بخواهند ایشان را استاد خطاب نکنند.
در دانشگاه تهران (و سایر دانشگاههای مشابه در کشور) یک نفر با داشتن مدرک دکترا وسوابق تحصیلی درخشان، نوشتن چندین مقالهی نو و بکر و همچنین یک رساله در رشتهی تخصصی تحصیلی با محتوایی که دیدگاهی را ارائه دهد که قبلاً در جهان سابقه نداشته بهعنوان «دانشیار» در دانشگاه استخدام میشود و طی چندین سال چنانچه مقالات علمی متعدد و بهروز بهصورت تألیف و ترجمه داشته باشد و حداقل دو سه جلد کتاب در رشتهی تخصصی خود تألیف و یا ترجمه کرده باشد تازه بهعنوان «استاد یار» مفتخر میشود.
به همین ترتیب سالها طول میکشد (سالهایی که عضو هیات علمی دانشگاه مربوطه هم بوده و باز هم دهها مقاله و چندین کتاب منتشر کرده) تا بهعنوان رسمی استاد و استاد تمامی در دانشگاه نائل شود؛ یعنی با احتساب سالهای تحصیل در دورهی دکترا و نوشتن رسالهی دکترا و دفاع از آن، به اندازاهی سن آقای رائفی پورکمی بیشتر یا کمتر میشود.
ولی چه کنیم که کار به جایی رسیده که در این کشور به هرتازه از راه رسیدهای محض رضای خدا آقای دکتر واستاد گفته میشود.
به خاطر دارید کسانی را که ادعای مدرک دکترا داشتند و حتی از نهادها وسازمانها (مثلا صداوسیما) سالها حقوق مدرک دکترا دریافت میکردند ولی بعدا حتی مدرک دیپلم خود را هم نتوانستند ارائه دهند و یا اینکه وقتی از دانشگاه مورد ادعای آنان (مثلا آکسفورد) استعلام میشد پاسخ میدادند در طول عمر دانشگاه مربوطه هرگز چنین دانشجویی نداشتهاند.
جای شکرش باقیست که مقررات و سلسله مراتب رسیدن به استادی در دانشگاه تهران به همان شکل سابق کماکان برقراراست.
انتهای پیام


پاسخ دادن به ایمان۳۱۳ لغو پاسخ