عمادالدین باقی در یادداشتی با عنوان «توضیحی بر یک شانتاژ» نوشت:
ضمن عرض تسلیت شهادت پیشوای آزادگان اباعبدالله الحسین(ع)، مطلع شدم جوانی که تریبونی رانتی و ناعادلانه از رسانه ملی را در اختیار گرفته و استفاده فرقهای میکند و از طریق هتاکی و تحریف، به جلب توجه دیگران میپردازد و یکبار با تهدید دختران فوتبالیست به اعدام، موجب بحرانی ضدامنیتی و پرهزینه برای کشور شد و همین برای سلب صلاحیت او کافی بود، اخیراً درباره واپسین فرستهام با عنوان “درس بزرگی از تفاهم ایران و آمریکا” سخنان موهنی گفته است.
او با تقطیع و تحریف متن، موجب تشویق اذهان عدهای از مخاطبان تلویزیون و حتی تحریک به اقداماتی شده است از اینرو چند نکته را برای توضیح ذکر میکنم:
۱- نوشتهام در پاسخ به کسانی بود که از ایستادگی ایران در برابر متجاوزان خشمگین بوده و تفاهم را به تسلیم ایران تعبیر می کردند، از اینرو در ابتدا تاکید کرده ام که این تفاهم تا اینجا یک پیروزی برای ایران عزیز است.
۲- تفاهمنامه بر احترام متقابل ایران و آمریکا به یکدیگر و عدم مداخله در امور داخلی تاکید دارد.
گفتهام که همواره با مرگ خواهی و سوزاندن پرچم کشورها مخالف بوده ام اما مقصود نوشتار به روشنی این بود که مستقل از دیدگاه ما، مدلول بند دوم تفاهمنامه این است که طبق این بند《شعار مرگ بر آمریکا و یا سوزاندن پرچم آمریکا و زیر پا گذاشتن آن در اجتماعات رسمی ممنوع است》، نه اینکه تجویز شخصی ما باشد. بدیهی است اگر به توافقنامه تبدیل شود، الزام حقوقی هم ایجاد خواهد کرد.
ما چه بپسندیم چه نپسندیم این نتیجه تفاهمنامه است و چه قابل مذمت چه قابل تحسین باشد، نظام مسئول آن است.
۳- در فرستهام توضیح داده شده است که این بند، تکلیفی هم به عهده طرف مقابل میگذارد و آن “جلوگیری از فعالیت رسانههای ضد ایرانی” است. دیگر اینکه آنچه طبق مدلول تفاهمنامه، غیر مجاز میشود (مرگ خواهی و پرچم سوزان) مربوط به “اجتماعات رسمی” است که ناقض تفاهمنامه و مغایر با امنیت ملی میشود نه اجتماعات مدنی و واقعا خودجوش.
۴- کسی نیست از این شخص بپرسد آیا بسیاری از کشورهای دنیا مانند چین، روسیه، کوبا، ویتنام و…که متحد یا همسو با جمهوری اسلامی هستند چون از شعار مرگ و آتش زدن پرچم خودداری می کنند بخاطر ذلت شان است؟
۵- چون کسانی هم ممکن بود بند۲ تفاهمنامه را نوعی ضعف و انفعال از سوی ایران ببینند به عنوان نمونه با ذکر دیدگاه آیت الله منتظری در دهه ۶۰ و در دوران قائم مقامی رهبری و نیز پیشینه مواضع خود در این زمینه در رسانه های داخل کشور میخواستم متذکر شوم که این دیدگاه در ایران و حتی در سطوح بالا هم از دیر زمان وجود داشته، بنابراین، تعبیر به وادادگی قابل پذیرش نیست.
۶- این شخص گفته است در حالی که آمریکاییها تهدید میکنند چرا میگویید نباید پرچمشان را سوزاند؟ اولاً که دستور قرآنی این است که “اذا مروا باللغو مروا کراما” دیگر اینکه آنها پرچم ایران را نمیسوزانند و اگر تهدید و توهین کردند (طبق همین بند ۲ تفاهمنامه که احترام متقابل را ذکر کرده) مقابله به مثل صورت میگیرد.
در نهایت اینکه این روند باید یکجا متوقف شود. بالاخره این جدال تا کجا میخواهد ادامه پیدا کند؟ آیا قرار است جنگهای مکرر داشته باشیم؟ مگر جز این است که همه جنگها سرانجام به صلح ختم میشوند؟
انتهای پیام
