نورالدین آهی، مشاور ریس جمهور در امور احزاب و تشکلها در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
وفاق، اگر قرار است از یک شعار سیاسی به یک سرمایه ملی تبدیل شود، باید یک مقصد روشن داشته باشد: وفاق با مردم.
دکتر پزشکیان در دورهای که کشور با تصمیمهای بزرگ و پیچیده روبهرو بود، تلاش کرد میان طیفهای مختلف سیاسی برای رسیدن به یک تصمیم ملی، حداکثر اجماع را شکل دهد؛ از جمله در مسیر تفاهمنامه، تلاش برای ایجاد فهم مشترک درباره منافع و مصالح کشور اهمیت داشت. این تجربه نشان داد که برای تصمیمهای بزرگ، اجماعسازی یک ضرورت حکمرانی است.
اما در آغاز سال سوم دولت، مرحله بعدی میتواند فراتر از اجماع میان مدیران و جریانهای سیاسی باشد: اجماع حداکثری با مردم برای تصمیمهای بزرگ کشور.
اجماع با مردم به معنای همنظر شدن همه جامعه نیست؛ به معنای شنیدن همه صداها و پذیرفتن تکثر جامعه ایرانی است. حکمرانی وفاقمحور باید آستانه تحمل خود را بالا ببرد، نقد را بشنود و همه ایرانیان، با سلایق گوناگون، خود را زیر چتر تصمیمگیری ملی ببینند.
مردم در جنگ اخیر نشان دادند که در بزنگاههای تاریخی میتوانند اختلافات را کنار بگذارند و حول ایران بایستند. این سرمایه اجتماعی نباید فقط در زمان بحران به رسمیت شناخته شود. اگر مردم در سختترین روزها با کشور همراه شدند، حکمرانی نیز باید در روزهای عادی صدای آنان را بشنود و آنان را شریک تصمیمهای بزرگ بداند.
از این منظر، سال سوم دولت باید سال گذار از اجماع سیاسی به اجماع اجتماعی باشد؛ اجماعی برای حل ناترازیها، اصلاحات اقتصادی، عدالت آموزشی، بهبود معیشت و سایر تصمیمهای دشواری که بدون همراهی جامعه به نتیجه نمیرسند.
اما اجماع با مردم، بدون کارآمدی، کامل نیست. وفاق نباید به معنای حفظ وضعیت موجود یا ادامه مدیریتهای ناکارآمد باشد. یکی از نتایج وفاق در آغاز سال سوم باید بازآرایی مدیریتی و تغییر مدیرانی باشد که توان حل مسئله و اجرای سیاستهای دولت را ندارند.
وفاق، پناهگاه ناکارآمدی نیست؛ سازوکاری برای افزایش اعتماد، مشارکت و کارآمدی است.
امروز مسئله اصلی این نیست که دولت با چه تعداد جریان سیاسی به توافق رسیده است؛ مسئله این است که چگونه میتواند برای تصمیمهای بزرگ، حداکثر همراهی مردم را به دست آورد.
اگر سالهای نخست دولت، زمان تلاش برای اجماع سیاسی بود، سال سوم میتواند زمان اجماع حداکثری با مردم باشد؛ اجماعی که از شنیدن آغاز میشود، با اعتماد ادامه پیدا میکند و به تصمیمهای بزرگ ملی میرسد.
وفاق وقتی به اقتدار ملی تبدیل میشود که مردم، خود را نه تماشاگر تصمیمها، بلکه شریک ساختن آینده ایران بدانند.
انتهای پیام
