فریبا نظری، جامعه‌شناس، در کانال تلگرامی خود نوشت:
در عصری که الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی همه‌چیز را در فراز و فرود ارقام و رکوردهای پی‌درپی خلاصه می‌کنند؛ نامه‌ی خداحافظی کریستیانو رونالدو از تیم ملی پرتغال، آدم را به درنگ در این روند شتاب‌زده دعوت می‌کند.
۱- مردی که به عنوان سومین کشور پرجمعیت در دنیای مجازی شناخته می‌شود، در نقطه‌ی پایان، فرمان را به سمت دیگری چرخاند: بازگشت به انسان.
رونالدو در این پیام طولانی، با صراحتی صمیمانه و ارزشمند می‌گوید:
جام‌ها در موزه‌ها خاک می‌خورند، رکوردها سرانجام روزی شکسته می‌شوند و گل‌ها به محاق فراموشی می‌روند. آنچه باقی می‌ماند، نه این اعداد خشک، بلکه چهره‌ی آدم‌هاست.
او بی‌آنکه در دام خودبزرگ‌بینی بیفتد، فوتبال را از یک مسابقه‌ی صرف فرساینده بیرون می‌آورد و آن را بهانه‌ای برای ارتباط انسان‌ها با یکدیگر تعریف می‌کند.
۲- وقتی او از مهاجرانی می‌گوید که برای نود دقیقه حس می‌کردند به خانه و خاک مادری‌شان نزدیک‌تر شده‌اند، یا زمانی که لحظه‌ی آغاز سرود ملی را توصیف می‌کند—لحظه‌ای که در آن رنگ‌ها، طبقات اجتماعی، شغل‌ها و عقاید محو می‌شود و تنها یک عشق مشترک به نام پرتغال باقی می‌ماند—ما با یک پدیده‌ی عمیق جامعه‌شناختی روبه‌روییم: آیین همبستگی جمعی در فضایی به دور از سیاست‌زدگی، آشفتگی اجتماعی/ ساختاری و تناقض.
رونالدو در این نامه، آینه‌ای می‌شود که در آن طبقات فرودست، حاشیه‌نشینان و آدم‌های معمولی دوردست، خودشان را تماشا می‌کنند. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در درخشان‌ترین نقطه‌ی موفقیت فردی نیز، معنای واقعی زیستن در گروی پیوند با رنج‌ها، امیدها و شادی‌های جمعی و ارگانیک دیگران است؛ همان دیالکتیک ظریفی که میان من فردی و مای جمعی در جریان است.
۳- رونالدو آشکارا از رنج‌ها، شکست‌های دردناک و لحظاتی که نتوانسته انتظارات مردم را برآورده کند، سخن می‌گوید. در دنیای تصویرمحور و نمایشی امروز که اینستاگرام و شبکه‌های اجتماعی غالباً مروج کمال‌گرایی سمی و موفقیت‌های دستکاری شده هستند، شنیدن اعتراف به شکست و رنج از زبان یکی از موفق‌ترین انسان‌های کره‌ی زمین در فضای مجازی، یک تابوشکنی فرهنگی است. این رویکرد به بازسازی تصویر انسانی چهره‌های بزرگ کمک می‌کند و به مخاطب یاد می‌دهد که رنج و ناکامی بخش جدایی‌ناپذیر مسیر رسیدن به موفقیت است.
۴- رونالدو پیام خود را با مفهوم تحویل پیراهن شماره ۷ به نسل آینده و جوانان رویاپرداز به پایان می‌برد. این حرکت نمونه‌ای بارز از مدیریت گذار قهرمانانه در ساختار اجتماعی است. او به‌جای مقاومت فرساینده در برابر کهولت سن و از دست دادن جایگاه، خود ابتکار عمل را به دست می‌گیرد تا با حفظ عزت‌نفس، صندلی قدرت و نمادین خود را به نسل بعد منتقل کند؛ الگویی که در جوامع توسعه‌یافته برای چرخش نخبگان و جوان‌گرایی بسیار حیاتی تلقی می‌شود.
به نظرم با این نامه خداحافظی، کریستیانو رونالدو، برای دومین بار متولد شد! این‌بار اما برای همیشه در تاریخ اخلاق حرفه‌ای به مثابه یک انسان خودساخته در حافظه جمعی با این ویژگی‌ها می‌درخشد:
دوستدار انسجام و همبستگی انسان‌ها
احترام به هویت ملی نهادینه شده خود
سخت‌کوش و وفادار به رنج‌ها و شکست‌های زندگی
باور به ماندگاری آدم‌های جامعه فراتر از رکورد های موفقیت فردی
احترام به گردش توانمندی ها و کناره‌گیری هوشمندانه برای پذیرش دوران جدیدی در زیست روزمره
انتهای پیام
