مهدی میرابی، نویسنده و روزنامه نگار در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «تولدی دوباره با عمری نامحدود» نوشت:
حمید علیدوستی درگذشت اما انگار در دل‌های ما از نو زنده شد و عمری نامحدود پیدا کرد. در بازی زندگی و بازی فوتبال زیستن به سبک حمید علیدوستی هنر می‌خواهد. انسانی در کالبد بازیگری که گرچه بازی ملیِ کمی داشت اما به نسبت بازی، تعداد گل‌های ملی زیادی به ثبت رساند.
ستاره بود اما هیچ‌گاه برای سرخ‌آبی‌ها بازی نکرد و تا پیش از لژیونر شدن، به باشگاه دوست داشتنیِ «هما» وفادار ماند. حمید علیدوستی جزو بازیکنان نسل اول ایران بود که بخاطر کیفیت بازیِ تحسین برانگیزش راهی آلمان شد. اما به دلیل تنش نظامیِ ایران و عراق و فضای غرب‌ستیزیِ حاکم بر کشور، جای اینکه تشویق شود، تنبیه شد و برای مدتی از تیم ملی کنار گذاشته شد.
او ثابت کرد که می‌شود با یک باشگاهِ متوسط و ناشناس، هم به محبوبیت و شهرت رسید هم پیراهن تیم ملی را بر تن کرد، هم لژیونر شد و هم جام قهرمانیِ باشگاه را بالای سر برد. آن زمان باشگاه‌های ریشه‌داری نظیر هما، دارایی، پاس، بهمن و… در کنار دو باشگاه بزرگ استقلال و پرسپولیس شاکله اصلی تیم ملی را تشکیل می‌دادند و همین رقابتِ درست و عاری از فساد نتیجه قهرمانی تیم ملی و باشگاه‌های (استقلال و پاس) در آسیا بود.
اتفاقی که حتی با گذشت بیش از نیم قرن دیگر حاصل نشد. یکی از دلایل این ناکامی را باید در منحل شدن باشگاه‌هایی نظیر هما، دارایی، پاس و غیره دانست. در ادامه، کار خراب‌تر هم شد. رفته‌رفته نه تنها باشگاه‌های اصلی و اصیل از رقابت در لیگ کنار رفتند بلکه مدیران، مهره‌ها و ستون‌های اصلی این باشگاه‌ها یا مهاجرت کردند یا خانه نشین شدند.
حمید علیدوستی نمونه‌ی بارز یکی از همان مهره‌های باشرفی بود که نه تنها در زمان بازیگری مورد بی‌مهری قرار گرفت بلکه بعد از آنکه استوک‌هایش را آویخت جز مدتِ کوتاهی در عرصه مربیگری، در بدنه‌ی مدیریتی و توسعه فوتبال از وجودش بهره نگرفتند و فرصت‌ها را از وی دریغ کردند.
او انسانی بود سرشار از فضایل اخلاقی که اخلاق را مقدم بر هر اموری در زندگی می‌دانست. به همین سبب آدمی نبود که با حیله، مکر، لابیگری و تکیه بر بدنه قدرت‌های پنهان و بانفوذ، جایگاه خود را در فوتبال تا سال‌های سال بیمه کند. جای او را اشخاصی پر کردند که رفتار و کردارشان دقیقاً عکس صفات و خصوصیات اخلاقی‌ِ حمید بود. یادت گرامی.
انتهای پیام
