غلامرضا بنیاسدی، روزنامهنگار، در یادداشتی با عنوان «تحریفِ تاریخ جنگ با فراموشیِ سهم روسها در تجهیز دشمن» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
تحریف، بزرگترین دشمن حقیقت است حتی اگر ذیل شعار تبیین صورت گیرد. این اولین گزارهای است که به ذهنم میرسد وقتی در یک خبرگزاری محترم و رسمی میخوانم “سه کشور آمریکا، آلمان و انگلیس در صدر فروش تسلحیات به صدام در جریان جنگ تحمیلی علیه ایران قرار داشتند.”
نه این که این سه کشور نقش کمی داشته باشند در جنگ علیه ما، نه. اینها هم جنایت را در حق ما تمام کردند اما حرف این است که وقتی از تبیین سخن می گوئیم، باید صادقانه همه ابعاد را بگشاییم. نسل امروز هم اگر نداند، نسل ما که خوب به یاد دارد که ارتش عراق اصولا، در بلوک شرق واقع و تجهیزاتش روس پایه بود. ساخت اتحادجماهیر شوروی.
ویکی پدیا در گزارشی می نویسد: “در حدود ۸۵٪ تجهیزات مورد استفاده عراق در جنگ ایران و عراق ساخت کشور شوروی بود.” این را هم تصریح می کند که “شوروی بزرگترین صادرکننده ادوات و تجهیزات نظامی به عراق بودهاست.” مردم هم به یاد دارند که اکثر جنگنده هایی که شهرهای ما را بمباران می کردند از نوع توپولوف، میگ، سوخو بودند که جملگی ساخت شوروی بود. انواع موشک هایی که جنگ شهرها را به راه انداخته بودند نیز از نوع اسکاد و روسی بودند. تانک های آنان هم ساخت شوروی بود. غول های آهنی تی ۷۲ که با هزار زحمت از کار می اندختیم مستقیم از کارخانه به خط مقابل ما می آمد.
نیروی دریایی عراق هم از ساخته های شرقی استفاده می کرد. ۷-۸ درصدی هم مرگ افزارهایشان چینی بود و می ماند ۷-۸ درصد دیگر که توسط غرب تامین می شد. میراژها و ۵ سوپراتاندارد قرضی که فرانسه به عراق داد بخشی از سهم غرب است در جنگ علیه ما. مرگ افزارهای شیمیایی هم سرپنجه آلمان ها را به خون فرزندان ما آلوده می کند. سهم آمریکا اما مهمتر از همه بود نه به لحاظ مرگ افزار بلکه به خاطر حمایت سیاسی و به ویژه اطلاعاتی. اواکس های آمریکایی در اختیار عربستان، چشم دشمن بودند در رصد حرکات قوای ما.
همان زمان جنگ معروف بود که می توانند جهتِ دو پوتین را تشخیص دهند. همه این ظرفیت ها را بی هیچ اما و اگری در اختیار عراق می گذاشتند. آخر جنگ هم که علنا و با حمله به سکوها و ناوچه های ما وارد درگیری رو در رو شدند. انگلیس هم سهم خود را داشت که جملگی قابل دسترس است. ما جنایات غربی ها را نباید فراموش کنیم اما پررنگ کردن سهم آنان نباید کار را به جایی برساند که شرقی ها را از یاد ببرد.
تبیین یعنی گفتن صادقانه همه واقعیت ها. این که ۸۵ درصد کتاب را برداریم تا صفحات دیگر بیشتر به نظر برسند نه تبیین که تحریف آشکار است. درست بگوئیم اصلا نیازی به درشت نمایی سهم بلوک غرب نیست. مردم همه چیز را به یاد دارند. می دانند حتی کلاش و سمینوف و گرینوف که در خط مقدم، تیر در جان فرزندان وطن می نشاند هم ساخت دست کمونیست ها بود.
تغییرات سیاسی و روابط در عرصه بین المللی یک واقعیت است که در گذر زمان براساس منافع ملی باید انجام شود اما دوستی امروز ما با روس ها دلیل نمی شود که سهم ۸۵ درصدی شوروی در تجهیز جنگی عراق را از یاد ببریم. باری، امروز چیزی پوشیده نمی ماند آن هم چیزی که با جان مردم در ارتباط بوده است. با یک جستجوی ساده همه می توانند به واقعیت ها دست یابند حتی کسانی که چند دهه بعد از جنگ متولد شده اند بیشتر و دقیق تر می توانند بخوانند دیروز را. به هر حال چه ما بگوئیم و چه پنهان داریم، در واقعیت جنگ و سهم جنایت کاران تغییری ایجاد نمی شود.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید