سرویس مجله، انصاف نیوز: درست ۲۰ سال پیش در چنین روزهایی، فضای سیاسی و رسانهای کشور تحت تاثیر جنجال مسیح علینژاد در مجلس هفتم بود.
۲۸ فروردین ۱۳۸۴، روزنامهها خبر نشست اعتراضی انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران با موضوع ممانعت از کار مسیح علینژاد در مجلس را منتشر کردند.
این ماجرا از یک ماه پیش و پس از آن آغاز شد که خانم علینژاد به عنوان خبرنگار پارلمانی خبرگزاری کار ایران (ایلنا) و خبرنگار پارلمانی روزنامه همبستگی، در آخرین روزهای اسفند ۱۳۸۳، تصویری از فیش حقوقی و عیدی یکی از نمایندگان اصولگرای مجلس هفتم را منتشر کرد.
آن روزها مجلس اصولگرای هفتم به ریاست غلامعلی حداد عادل، دولت اصلاحطلب خاتمی را بابت گرانی و تنگی معیشت مردم تحت فشار گذاشته بود و انتشار فیش حقوقی پروپیمان نمایندگان، به نوعی با شعارهایشان در تضاد قرار داشت.
به هر حال در نخستین جلسه کاری مجلس هفتم در سال جدید، هیات رئیسه تصمیم گرفت مانع ورود مسیح علینژاد به پارلمان شود. این تصمیم با عنوان «اخراج خبرنگار همبستگی از مجلس» در روزنامهها منعکس شد و جنجال آفرید.
از سویی، هیات رئیسه مجلس به دفاع از اقدام خود پرداخت و علینژاد را متهم کرد چند کاغذ را از کازیه یکی از نمایندهها سرقت کرده است.
از آنسو، روزنامههای همسوی دولت و ناهمسو با مجلس این اقدام را گامی در جهت محدود کردن آزادی بیان عنوان میکردند و میگفتند مجلس با اخراج این خبرنگار میخواهد دیگر اصحاب رسانه را مرعوب کند تا از ادبیات انتقادی خود دست بکشند.
یکسوی این کشمکش محسن کوهکن، کارپرداز مجلس هفتم قرار داشت که مصرانه علینژاد را به سرقت اسناد نمایندگان و ورود غیرقانونی به صحن پارلمان متهم میکرد و سوی دیگرش، ایلنا، علی صالحآبادی مدیرمسئول روزنامه همبستگی و خود علینژاد بودند.
با ورود محمدرضا باهنر و حمایتش از اخراج یک خبرنگار پارلمانی از مجلس، جنجال مسیح علینژاد در مجلس هفتم کاملا رنگ و بوی سیاسی گرفت و از مطالبهای صنفی به یک دعوای تمامعیار بین اصولگرایان و اصلاحطلبان تبدیل شد.
بنابراین در حالی که روزنامههای کیهان و رسالت به دفاع از اقدام مجلس پرداختند، ۱۱ روزنامه اصلاحطلب اخبار مجلس را تحریم کردند.
کشور در آستانه انتخابات مهم ریاستجمهوری قرار داشت و آتشبیاران معرکه گمان میکردند این دعوا میتواند بر مردم در انتخاب جانشین سیدمحمد خاتمی موثر باشد.
تلاش چهرههای میانهرویی مانند مرحوم عماد افروغ برای حل مساله نیز بینتیجه ماند.
درست ۲۰ سال پیش، روز ۲۸ فروردین ۱۳۸۴، 350 روزنامهنگار به دعوت انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران تجمعی اعتراض برگزار کردند که در آن عیسی سحرخیز، ابراهیم یزدی، علی صالحآبادی و اکبر اعلمی سخنرانی کردند.
ترجیح مرگ بر بی اخلاقی!
مسیح علینژاد هم چند کلمهای سخن گفت. علینژاد خود را خبرنگاری خواند که تلاش کرده «انطباق شعارهای نمایندگان با عملکردشان» را نشان دهد، «انگ و اتهاماتی نظیر دزدی، بیادبی، معیوب بودن و در نهایت عنصر نامطلوب خواندن» خود را نامنصفانه خواند و ادامه داد: در مقابل اتهامات عقبنشینی نمیکنم.
در گزارش روزنامه همبستگی از این مراسم آمده بود: «وی با ذکر این شعر ادامه داد:
زمین به من آموخت
ز پیش حادثه باید که پای پس نکشم
مگر کم از خاکم
نفس کشید زمین، من چرا نفس نکشم
در پایان علینژاد با اشاره به اتهامات مختلف و اعمال خلاف اخلاقی که نسبت به وی طی روزهای اخیر رواداشته شده است، گفت: خدایا نفس را از من بگیر اما اخلاق را هرگز.»
این ماجرا چند روز دیگر هم ادامه یافت اما با آغاز اردیبهشت و اعلام خروج چند نفر از اصولگرایان مشهور از شورای هماهنگی که قرار بود به یک کاندیدای واحد ریاست جمهوری برسد، تحولات سیاسی سرعت گرفت و این نخستین جنجال سیاسی رسانهای سال ۸۴ را به بایگانی سپرد!
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید