در دنیای فوتبال، پیراهن تیمهای ملی معمولاً با رنگهای سنتی و تغییرات جزئی شناخته میشوند، اما تیم ملی بلژیک در سالهای اخیر راه متفاوتی را در پیش گرفته است.
فدراسیون فوتبال این کشور و شرکت آدیداس تلاش کردهاند تا هر لباس جدید، تنها یک کیت ورزشی نباشد، بلکه داستانی از فرهنگ، تاریخ و هنر بلژیک را روایت کند.
همین رویکرد باعث شده پیراهنهای «شیاطین سرخ» در هر تورنمنت به یکی از سوژههای جذاب هواداران و رسانهها تبدیل شوند.
پیراهن اول بلژیک همچنان وفادار به هویت سنتی این تیم باقی مانده است. رنگ قرمز که سالها نماد «شیاطین سرخ» بوده، در کنار جزئیات مشکی و طلایی، ظاهری کلاسیک اما مدرن به این لباس داده است.
این طراحی بیش از هر چیز بر تاریخ و اصالت فوتبال بلژیک تأکید دارد و ارتباط خود را با گذشته حفظ میکند.
اما داستان اصلی به پیراهن دوم مربوط میشود؛ لباسی که این بار از آثار رنه ماگریت، نقاش مشهور بلژیکی و یکی از چهرههای برجسته مکتب سوررئالیسم الهام گرفته است.
رنگ آبی آسمانی، المانهای بصری برگرفته از نقاشیهای او و حتی جمله معروف «این یک پیراهن نیست» در داخل یقه، اشارهای مستقیم به اثر مشهور «این یک پیپ نیست» ماگریت دارد.
همین جزئیات باعث شده لباس دوم بلژیک تنها یک پیراهن فوتبال نباشد، بلکه به اثری هنری شباهت پیدا کند.
این نخستین بار نیست که بلژیک از نمادهای فرهنگی خود برای طراحی لباس استفاده میکند.
در جام جهانی ۲۰۲۲، پیراهن دوم این تیم با الهام از جشنواره مشهور موسیقی Tomorrowland طراحی شده بود؛ طرحی که با رنگهای خاص و فضایی فانتزی توجه بسیاری را جلب کرد.
دو سال بعد نیز در یورو ۲۰۲۴، بلژیک با لباسی آبیرنگ و شورت قهوهای به میدان رفت که ادای احترامی به شخصیت محبوب کمیک «تنتن» بود و بازتاب گستردهای در شبکههای اجتماعی پیدا کرد.
همین استمرار در استفاده از نمادهای فرهنگی باعث شده بلژیک امروز یکی از خلاقترین تیمهای ملی جهان در زمینه طراحی لباس باشد.
برخلاف بسیاری از تیمها که تنها به تغییر رنگ یا الگوهای گرافیکی بسنده میکنند، بلژیکیها تلاش میکنند هر پیراهن، روایتگر بخشی از هویت ملیشان باشد؛ روایتی که هنر، ادبیات، موسیقی و تاریخ را به زمین فوتبال میآورد و باعث میشود حتی پیش از سوت آغاز مسابقه نیز درباره لباس این تیم صحبت شود.
انتهای پیام
