وقتی سوت آغاز دیدار انگلیس و نروژ به صدا درآمد، نگاه همه به دو فوقستاره خط حمله بود؛ هری کین، کاپیتان باتجربه انگلیس و ارلینگ هالند، ماشین گلزنی نروژ.
پیشبینیها، تحلیلها و حتی دوئلهای رسانهای، همگی حول تقابل این دو مهاجم شکل گرفته بود. اما فوتبال بار دیگر ثابت کرد که همیشه قهرمان داستان کسی نیست که همه انتظارش را دارند.
جود بلینگام، هافبک ۲۳ ساله انگلیس، نمایشی ارائه داد که تا سالها در ذهن هواداران سهشیرها باقی خواهد ماند. او نهتنها بار سنگین تیمش را در سختترین مقطع مسابقه بر دوش کشید، بلکه با گلهای سرنوشتساز خود، بلیت نیمهنهایی جام جهانی را برای انگلیس امضا کرد.
بلینگام از همان دقایق نخست نشان داد که قرار نیست تنها یک هافبک میانی باشد. او در همه جای زمین حضور داشت؛ توپ میگرفت، بازیسازی میکرد، پرس میکرد و هر زمان که تیمش به یک جرقه نیاز داشت، خودش همان جرقه میشد.
در شبی که مدافعان نروژ بیشتر از هر بازیکنی مراقب هری کین بودند و هالند نیز درگیر نبردهای فیزیکی با مدافعان انگلیس شده بود، این بلینگام بود که از دل خط دوم حمله ظاهر شد و ضربه نهایی را وارد کرد.
این نخستین بار نیست که بلینگام در لحظات بزرگ، شخصیت یک رهبر را از خود نشان میدهد. او پیشتر در رئال مادرید نیز بارها ثابت کرده بود که از مسئولیت فرار نمیکند، اما در جام جهانی، ارزش چنین بازیکنی چند برابر میشود؛ جایی که یک لحظه درخشش میتواند سرنوشت یک ملت را تغییر دهد.
شاید در پایان مسابقه نام هری کین همچنان روی بازوبند کاپیتانی دیده میشد و هالند نیز با حسرت زمین را ترک میکرد، اما مرد اول میدان کسی دیگر بود؛ فوتبالیستی که نه با هیاهو، بلکه با عملکردش خود را به صدر اخبار رساند.
اگر انگلیس در ادامه این جام رؤیای قهرمانی را دنبال کند، بدون تردید یکی از مهمترین دلایلش جود بلینگام خواهد بود؛ ستارهای که در شبی پر از نامهای بزرگ، ثابت کرد گاهی بزرگترین قهرمان، همان کسی است که کمتر از همه دربارهاش حرف زده میشود.
انتهای پیام
