موسی حسن وند در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «پیش‌بینی انتخابات آمریکا؛ دموکراتها جلوترند، سنا هنوز باز است» نوشت:
بازار پیش بینی و پیش گویی و شرط بندی بر سر انتخابات آمریکا داغ است، همه در تلاشند تا به نوعی آینده رو ببینند و بر روی آن سرمایه گذاری کنند، برای همین در این یادداشت نگاهی کرده ام به مهم ترین نظرسنجی ها که ببینیم در آستانه انتخابات سوم نوامبر چه پیش بینی میتوان داشت.
پیش بینی غالب چیست؟
در این انتخابات پیروزی دموکراتها در هر دو مجلس، سناریوی اصلی است؛ اما میزان اطمینان به این پیش‌بینی یکسان نیست. بازگشت مجلس نمایندگان به دموکراتها محتمل‌تر است و سنا همچنان می‌تواند مسیر متفاوتی برود.
نظرسنجی ها چه می گویند؟
مبنای خبری این ارزیابی روشن است. مدل «دسیژن دسک» در نسخه اول نوامبر، احتمال کنترل مجلس نمایندگان توسط دموکراتها را ۸۳ درصد و تعداد کرسی‌های آنان را ۲۴۱ برآورد کرده است. مدل سیلور نیز شانس پیروزی آنان در این مجلس را حدود ۹۵ درصد اعلام می‌کند. این اختلاف، یادآور تفاوت فرض‌های مدل‌هاست؛ نه اینکه بتوان این دو عدد را یک فاصله اطمینان آماری نامید. DDHQ
در سنا، دسیژن دسک احتمال پیروزی دموکراتها را ۶۲ درصد و ترکیب مرکزی را ۵۲ کرسی دموکرات در برابر ۴۸ جمهوری‌خواه پیش‌بینی می‌کند. بنابراین حفظ سنا برای جمهوری‌خواهان، با احتمال ۳۸ درصد در همین مدل، سناریویی جدی است. این درصدها نقل پیش‌بینی‌های منتشرشده‌اند و حاصل اجرای یک مدل مستقل توسط نگارنده نیستند. DDHQ
نظرسنجی رویترز/ایپسوس در روزهای ۲۲ تا ۲۶ اکتبر نیز زمینه این برتری را نشان می‌دهد: ۵۳ درصد رأی‌دهندگان محتمل، نامزد دموکرات و ۴۴ درصد نامزد جمهوری‌خواه حوزه خود را ترجیح داده‌اند یا به او متمایل بوده‌اند. بااین‌حال، انتخابات کنگره یک رقابت ملی با توزیع متناسب کرسی‌ها نیست؛ محل زندگی رأی‌دهندگان و وضعیت نامزدها تعیین می‌کند این فاصله به چند کرسی تبدیل شود. Ipsos
چرا فقط نباید به نظرسنجی ها نگاه کرد؟
تفاوت دو مجلس فقط در محبوبیت احزاب نیست. در سنا، هر ایالت دو نماینده دارد؛ بنابراین، برتری در آرای ملی الزاماً به برتری مشابه در نقشه ایالت‌ها تبدیل نمی‌شود. همین تفاوت، پیش‌بینی سنا را دشوارتر می‌کند. از نظر تحلیلی، مهم‌ترین خطر، خطای مشترک نظرسنجی‌هاست. اگر یک گروه از رأی‌دهندگان در نمونه‌ها کمتر دیده شود، افزایش تعداد نظرسنجی‌ها الزاماً مشکل را حل نمی‌کند. مشارکت واقعی، عملکرد نامزدهای محلی و چند رقابت نزدیک نیز می‌توانند به‌ویژه نتیجه سنا را تغییر دهند. به همین دلیل، باید میان «شانس اول بودن» و «پیروزی قطعی» فاصله گذاشت.
پیامد سیاسی شکست برای ترامپ چه خواهد بود؟
پیامد سیاسی انتخابات نیز به اندازه خود نتیجه اهمیت دارد. یک مجلس دموکرات می‌تواند نظارت بر دولت و چانه‌زنی بر سر بودجه را تقویت کند، دولت را به تعطیلی بکشاند و حسابی برای ترامپ دردسر درست کند. اما تغییر اکثریت سنا مسیر تأیید انتصابات ترامپ را دشوارتر خواهد کرد. بااین‌حال، ترامپ از کاخ سفید اخراج نخواهد شد و ابزارهای سیاست خارجی او هم از میان نخواهد رفت. اما دو مجلس دستانش را خواهند بست.
ایران کجای این بازی است؟
شکی نیست که مهم ترین متغیر شکست جمهوری خواهان در این انتخابات، مسئله جنگ با ایران است. تصمیم ناگهانی ترامپ بدون اینکه به تبعات یک حمله نظامی بیندیشد و بازی درست ایران در ماههای گذشته این شکست را بر ترامپ و اردوگاهش تحمیل خواهد کرد. چنانکه در انتخابات ۱۹۸۰ بر کارتر و دموکراتها تحمیل کرد.
هر چند ایران انقلابی از فرصت به دست آمده استفاده ای نبرد. اما شکست امروزِ جمهوری‌خواهان می‌تواند محاسبات تهران و واشنگتن را تغییر دهد، این شکست به‌تنهایی مذاکره یا توافق را تضمین نمی‌کند. اما پس از ترکیدن توهم ترامپ احتمالا حالتی منطقی تر به او خواهد بخشید.
ترامپ در ده ماه فاصله آبان تا دی هم حمله ای ترتیب نخواهد داد، چرا که هنوز ۲ سال تا پایان دوره برای ساختن یک میراث به یادماندنی فرصت خواهد داشت و حتما میخواهد زمینه را برای پیروزی یک جمهوری خواه دیگر آماده کند. البته در نهایت خاطرمان باشد، همه این متن بالا یک پیش بینی غیردقیق با خبرهای موجود بود و طبیعتا ادعای صد در صدی بر آن مترتب نیست.
انتهای پیام
