حسین انتظامی، معاون وزیر فرهنگ، در کانال تلگرامی خود نوشت:
تاکنون ۴ یادداشت در تیپ‌شناسی مدیران تقدیم شده است و می‌توان مواردی را همچنان ادامه داد:
۱- الف‌ها مجذوب ایده‌های فضایی می‌شوند اما ب‌ها مهارت این را دارند که وقتی یک رؤیافروش با پاورپوینت و هوش مصنوعی چیزی را ارائه می‌کند با دید شهودی خود بفهمند که چیزی از آن در می‌آید یا نه.
۲- الف‌ها پشت دوستان‌شان، پشت هم‌تیمی‌ها و حتی پشت جانفدایان‌شان نمی‌ایستند. دلیلش این است که می‌خواهند بمانند، پس هزینه نمی‌دهند. فتوّت در ب‌ها بیشتر است. لذا حواس‌تان باشد که با طناب الف‌ها نمی‌شود در چاه رفت.
۳- مدیر نوع الف، گردن‌نگیر است. استعداد شگرفی دارد که پشت دیگران یا مقررات، پنهان شود. با زرنگی، بی‌عملی یا خطای خود را به گردن رئیس یا زیردست یا آیین‌نامه‌های بی‌زبان می‌اندازد و خود را هیچ‌کاره به تصویر می‌کشد اما در توفیقات و جلوه‌ها کاملا برعکس عمل می‌کند: لطف یا تدبیر رئیس را به کارسازی خود احاله می‌دهد و خود را همه‌کاره تصویر می‌کند؛ همچنان که عملکرد مثبت زیردست را هم به نام خود فاکتور می‌کند و اجازه نمی‌دهد او دیده شود.
۴- مدیر نوع الف به دید و بازدید با رفقا بسیار اهمیت می‌دهد؛ تقریبا بدون استثنا هر صبح و ظهر، صبحانه‌بازی یا ناهاربازی دارد؛ یعنی به خرج بیت‌المال، یا میزبان است یا مهمان هم‌سنخی که یک ماه پیش میزبانش بوده است.
۵- تیپ الف و ب به پوشش و ظاهر هم نیست. چه بسا مدیری خوش‌لباس و خوش‌استایل و باکلاس و مدرک‌دار و سخن‌گو و حتی نام‌آور که الف باشد. نام ب‌ها اما در تاریخ می‌ماند. صفحات تاریخ، بی‌حوصله‌تر از آن‌اند که تکراری‌ها و قالب‌های غالب را در خود جای دهند.
۶- تعبیر زیبای قرآنی می‌گوید «لومهَ لائم»: طعنه‌ی ملامت‌گران. الف‌ها از حرف مردم می‌ترسند؛ ب‌ها اما نه. شاید چون نترس‌تر و به تعبیری بی‌کلّه‌ترند؛ هر چند از این جهت به عقل ارتباطی نیازمندند!
#تجربه‌نگاری_مدیریت
#گونه_شناسی_مدیران
@hosseinentezami
