نواب همتیان در یادداشتی ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «نه جلیلی، نه ظریف وصلهی این پارچه ترک نیستند!» نوشت:
دیپلماسی چندپارهی ما، متمرکز بر جایی و رها شده در جایی دیگر است که نمیداند کجا مشت پر کند و کجا دست نوازش بکشد. طبیعی است که روزی ترامپ گلوی او را تا مرز خفه شدن میفشرد و روزی اردوغان آهنگ تجزیه ساز میکند. این دستگاه دیپلماسی روزی برای شنیدن کلام الهی آمریکا یک گوش ظریف باز میکند به اندازه ی یک غار و روزی برای نشنیدن آیات شیطانی آن خیلی جلیلانه کر میشود و کور.
چه کنیم، سیاست است و هر سیاست به مذاقی میچرخد. باکی نیست. کاش این تمرکزِ گاه و بیگاه را روی مرزهای بالاییمان هم پخش میکردیم. شاید اینگونه هیبت جناب دیپلماسیمان متوازنتر بود. نه اینکه در جایی عضلات ستبر دستانش نگذارد داعش و صهیونیسم و سعودی قدم از قدم بردارد، اما آنسوتر با پاهای نحیفش نتواند جولان پان ترکها را دنبال کند. این دیپلماسی چندپاره و نامتمرکز است. روزی تمام منفعت را به گفتگو با همهی تمدنها گره میزند و از مرزهای استراتژیکمان غافل است. روزی هم سیاست دربهای بسته ساز میکند و فقط میچسبد به مرزهای استراتژیکمان. دیپلماسیِ نگاه به دورترین نقطه جهان به ریگی اجازهی بریدن سر ۴۸۰ ایرانی، حمله به مجلس و… را داد. دیپلماسی نزدیکبین هم باعث جولان رژیم صهیونیستی در منطقه و به دست گرفتن مرزهای راهبردی ما در اذربایجان و ارمنستان شد.
اما ایران امروز ما ثبات می خواهد. ثبات، آب حیاتی است که دیگرانی همچون اردوغان و نتانیاهو خوب میدانند چرا برای ایران مفید است و چرا برای آنها مضر. پس تشجیع آذری های عزیز هیزم آتش بازی جدید صهیونیستها در منطقه است. اما حواسمان باشد که شمال غرب کشور ما جای شوراندن و شوریدن نیست. درست است که اردوغان توان رویارویی با ایران را ندارد. اما سرمستی این روزهایش آتش بازی جدیدی است که هیزم آن را دیپلماسی لاغر و معیوب ما در منطقه طی سالیان دراز تولید کرده است. و الا همه میدانند و خودشان از همه بیشتر که عثمانی را چه به این عرض اندامها. دریغ که دیپلماسی یاشاسین آذربایجان گو رژیم صهیونیستی را مثل موریانه در منطقه رخنه داد. به زیبایی مراسمات تاسوعا و عاشورا در آذربایجان نگاه کردیم، یک یاشاسین گفتیم و خیال خودمان را راحت کردیم. غافل از اینکه صهیونیستها بیخ گوشمان یارگیری کردهاند. و چه زیبا فرموده است مولا علی که ذلیل نشد مگر کسی که در خانه اش با دشمن جنگید.
اما چرا نباید بشوریم؟ چون ترکیه امروز برای پان ترکها همان عربستان امروز است برای تکفیریها. شوراندن غیر عاقلانهی این صدام نوظهور یعنی دور شدن از بازیگردان اصلی. همانطور که صهیونیستها با شوراندن عربستان به تامین داعش و تکفیریها سعی دارند ایران تمرکزش از آنها دور شود. جلیلی و ظریف در این شانزده سال نشان دادند که وصله ی این پارچه ترک نیستند. میز دیپلماسی محکمی برای تامین منافع ایران در این منطقه نیاز است. حفظ ثبات، دور کردن صهیونیست ها از منطقه و مدیریت منافع قومی، فرهنگی و جغرافیایی از جمله اساسی ترین اهداف دیپلماسی فعال ما در این منطقه باید باشد.
انتهای پیام
پاسخ دادن به بایراق لغو پاسخ