به گزارش انصاف نیوز، علی شکوهی، روزنامه نگار و از اعضای ستاد اصولگرایان حامی میرحسین موسوی در انتخابات دهمین دوره ی ریاست جمهوری، در یادداشتی تلگرامی در سالگرد انتخابات سال ۱۳۸۸ نوشت:
امروز ۲۲ خرداد سالگرد انتخابات سال ۸۸ است. از نخستین روزهای بعد از انتخابات سعی کردم به تحلیل و تبیین آن حادثه تلخ بپردازم و در این راستا در طی این سالها، مطالب متعددی نگاشتم که قابلیت انتشار به صورت کتاب مستقل را دارد. در همه این نوشتهها، رویکرد اصلی همین یک عبارت است: «همه باید عذرخواهی کنیم!».
یکی از این نوشتههای نسبتا طولانی در سال ۹۲ منتشر شد که مورد بحث دوستان دیگر هم قرار گرفت. در مقدمه آن نوشته آمده است:
«نخستین سوالی که به ذهن میرسد این است که چرا طرفین ماجرا، سخن و حرف طرف مقابل را در نمییابند و با منطق و استدلالهای آنان همراه نمیشوند؟ چگونه است که ادله ی حاکمیت در طی این ۴ سال نتوانست وارد ذهنیت مخالفان شود و دستکم برخی از آنان را مسالهدار کند؟ پیشتر شنیدم که آیتالله خامنهای در جمعی تاکید کرده بودند که باید برای روشن شدن اذهان مردم عادی هوادار جنبش سبز، کار تبلیغاتی و روشنگرانه ی درست انجام داد. ایشان در همان جلسه گفتند که آنچه تاکنون در این زمینه انجام شده، بیشتر «هو کردن» است و تاثیر ندارد. در همان زمان در نوشتهای تاکید کردم که اگر دستگاه رسمی تبلیغاتی، حرفی برای گفتن داشت مطرح میکرد ولی چون حرف اساسی قانع کننده ندارد، مجبور به «هو کردن» میشود.
سخن مخالفان و منتقدان هم در برخی از زمینهها، تاثیری در رای و نظر حامیان عملکرد حکومت در سال ۸۸ ندارد. طرفداران رهبری هم پرسشهای زیادی را در مقابل موسوی و کروبی و دیگر معترضان به نتیجه ی انتخابات مطرح میکنند که نیازمند پاسخ است. آیا واقعا حکومت در انتخابات، دست به تقلب زده بود؟ آیا رای موسوی از احمدینژاد بیشتر بود؟ آیا واقعا همانگونه که موسوی در شب انتخابات اعلام کرد، او برنده ی قطعی انتخابات سال ۸۸ بوده و مهندسان انتخابات، با جابجایی رای مردم، احمدینژاد را به ریاست جمهوری رساندند؟ آیا موضعگیری موسوی بعد از اظهار نظر رهبری مبنی بر درست بودن انتخابات، صحیح و سنجیده بود؟ آیا به صحنه ی خیابان آمدن معترضان، بهترین روش اعلام اعتراض بود؟ آیا این اقدام معترضان، باعث امیدواری دشمنان و فرصتی برای ضدانقلاب و منافقین نشد؟ … و سرانجام آیا اگر اوضاع آن روزهای کشور به شکلی – حتی با خشونت – به کنترل در نمیآمد، سرنوشتی مانند مصر امروز برای ایران رقم نمیخورد؟ این پرسشها هم در مقابل نیروهای سیاسی معترض مطرح است که بدون پاسخگویی به آنها، نمیتوان امیدوار به تغییر رای و نظر طرفداران نظام و رهبری بود.
واقعیت امروز کشور ما چنین است که نه فریاد حاکمان به گوش معترضان فرو میرود و نه ناله ی منتقدان را مسوولان حکومتی میشنوند زیرا اساسا حاضر نیستند خودشان را جای دیگری قرار دهند در حالی که تنها راه تحلیل درست وقایع سال ۸۸ این است که هر کدام از طرفین، خود را در جایگاه دیگری قرار دهد و از منظر گونهای جامعهشناسی تفهمی یا درونفهمی، به قضایا بنگرد. اگر حکومت و مسوولان حکومتی واقعا خود را جای منتقدان قرار دهند، حتما بر بسیاری از انتقادهای آنان، مهر تایید خواهند زد همانگونه که اگر معترضان، از منظر مسئولان به ماجرا نگاه کنند، در بسیاری از امور به آنان حق خواهند داد».
اینک در سال ۹۵ و بعد از وقوع دهها حادثه جدید و انتشار چندین و چند سند و مدرک تازه و مرتبط با آن انتخابات قرار داریم.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید